386 Dr. Rossi is dood!

This blog:   http://tiny.cc/xylskx

Vijftig jaar geleden was er een tv serie die erg veel bekeken werd. De hoofdrolspeler is gisteren overleden, en hoewel nooit meer dan een B-acteur was, is zijn overlijden toch een artikel op de Volkskrant site waard.

Hier de volledige tekst van de Volkskrant:

------------------

De Amerikaanse acteur Ed Nelson, die in Nederland vooral bekendheid kreeg als dr. Michael Rossi in de tv-serie Peyton Place, is zaterdag op 85-jarige leeftijd overleden. Dat heeft zijn schoondochter aan de krant The New York Times laten weten. De serie was in de jaren 60 bij de AVRO te zien en maakte acteurs als Ryan O'Neal en Mia Farrow ook in Nederland bekend.

Nelson was in vrijwel alle 436 afleveringen van de serie te zien. De reeks was gebaseerd op de boeken van Grace Metalious over een denkbeeldig Amerikaanse stadje. Nelson speelde een chirurg die in Peyton Place in allerlei romantische ontwikkelingen verzeild raakt en als vernieuwer in de gezondheidszorg ruzie krijgt met een oudere arts.

Nelson was te zien in vele andere tv-series, waarvan er diverse ook in Nederland werden uitgezonden, zoals de westerns Rawhide en Gunsmoke. Ook trad hij op in The Fugitive, The Twilight Zone en The Untouchables.

--------------------------------------------

Het gaat mij om de door mij geel gemaakte zin.  

In de jaren 60 was er groot geloof in de vooruitgang.   Nieuwe auto's waren sneller en beter dan oude modellen. Maar ook: Oude bestuurders werden vervangen door jonge mensen. Oude normen en waarden werden heel kritisch bekeken.   

Een arts die knap was ( dr Rossi was erg populair bij de vrouwen)  en modern: hij was een vernieuwer in de gezondheidszorg,dat was een rolmodel. Zijn normen en waarden hadden invloed. 

En wat deed Dr. Rossi?  Hij hield er minnaressen op na. Hij had affaires. ( De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik Peyton Place nooit heb gekeken, dus ik weet niet in hoe die 'losbandigheid' in de serie precies werd uitgebeeld, maar zelfs al zou die losbandigheid licht kritisch worden belicht, dan nog werkt het veelvuldig tonen er van faciliterend: het zal er voor zorgen dat de afkeuring van 'losbandigheid' minder sterk zal zijn, en uiteindelijk nog nauwelijks aanwezig.  

Zo breek je een cultuur af. Gewoon door een 'populaire dokter'  dingen te laten doen die eigenlijk not done zijn tot dat moment.  En het afbreken van culturen is een misschien wel aangeboren behoefte bij veel joodse 'agents'. 

Lees wat Michael Ledeen schrijft:  ( Uit Claes Ryn) 

“Creative destruction is our middle name, both within our society and abroad. We tear down the old order every day . . . . Our enemies have always hated this whirlwind of energy and creativity, which menaces their traditions [. . . .] We must destroy them to advance our historic mission.”

Nog een fijne uitspraak van Ledeen: Zie (*)

Schrijver Douglas Rushkoff ( op 2 min: scherp:   http://tiny.cc/zyjq8)  zegt op deze video: 

"The thing that makes Judaïsm dangerous, to everybody, to every race, to every nation, to every idea, is that we smash things that aren't true: We don't believe in the boundaries of nation states, we don't believe in the idea of gods that protect different groups of people. You know, those are all artificial constructions. Judaïsme teaches us how to see that. In a sense our detractors (lasteraars) have us right in that we are a corrosive  force. We are breaking down the false gods of all nations and all people, because they are not real. And that's very upsetting the people. "

Hij zegt dus: ‘Wij joden moeten de culturen van andere volken wel vernietigen omdat die volken zich vergissen. Wij joden hebben de ware god.’

Als je zo denkt is het niet verwonderlijk dat anderen jou niet aardig vinden. 

http://www.youtube.com/watch?v=tRfhUezbKLw&feature=related

Dit komt volledig overeen met de doelstellingen  van de Frankfurter Schule: Maak de bestaande culturen kapot. 

 Maar soms ging men te hard van stapel,  zoals Bela Kun, die de macht greep en een aantal weken Oostenrijk bestuurde weken waarin de volledige sexuele vrijheid werd verkondigd, en waar kinderen hun ouders moesten verraden. Ik meen dat Wilhelm Reich daar als minister verantwoordelijk voor was.

Er is een prima documentaire over van Lind : (Lind  8 minuten) De hele docu zal vast wel ergens te vinden zijn. heel verhelderend. 

(*)(Jonah Goldberg:) I’ve long been an admirer of, if not a full-fledged subscriber to, what I call the “Ledeen Doctrine.” I’m not sure my friend Michael Ledeen will thank me for ascribing authorship to him and he may have only been semi-serious when he crafted it, but here is the bedrock tenet of the Ledeen Doctrine in more or less his own words:  “Every ten years or so, the United States needs to pick up some small crappy little country and throw it against the wall, just to show the world we mean business.” – Michael Ledeen, former Defense Department consultant and holder of the Freedom Chair at the American Enterprise Institute.                                                                                                     

Uit: Jonah Goldberg, “Baghdad Delenda Est, Part Two”, National Review, April 23, 2002

385 Eén Duitser vraagt om kalmte, in een zee van hetzerij.

This blog:  http://tiny.cc/h0lkkx

Op 8 augustus schreef  de hoofdredacteur van het duitse Handelsblatt eindelijk een oproep tot kalmte. Stop de hetze.  Hij doet dit door Willy Brandt's pragmatische  houding als voorbeeld te stellen.
Toen Rusland 'De Muur' bouwde riep Brandt niet op tot oorlog, maar maakte er het beste van. Hij zocht de dialoog.

Nu zal het Handelsblatt wel een achterban hebben van zakenlieden, en die zijn uiteraard niet blij met de goede zakenrelaties doe verloren gaan door de nieuwe koude oorlog. Daarom is deze houding van Gabor Steingart wel voor de hand liggend.

Wat eigenlijk niet voor de hand liggend is, dat is de massale hetze die de andere Duitse Media in de afgelopen maand hebben gevoerd, met vreselijke koppen, waarin Putin als Hitler en als Duivel werd benoemd.  Ook in andere westerse landen was dat zo.  Het toont enkele zaken aan:

- Dat de top van onze media heel erg is geïnfiltreerd door de Amerikaanse (Neocon-agenda) Media.
- en dat de top van onze Media volledig haar metier is vergeten:  kritisch zijn, hoor en wederhoor toepassen, ook de voorstanders van Rusland aan het woord laten.
- dat de journalisten op de werkvloer geen enkel kritische hersencel bezitten.
- dat de journalisten 'ter plaatse', de Olaf Koens-figuren, en anderen, verraders van de waarheid zijn.  Maar dat wisten we al. Dat heeft Rageh Omar ook over zichzelf en zijn collega's toegegeven
in de docu van John Pilger: 'The war you don't see. '

Het beeld van de soldaat die met de teddybeer spotte ging de wereld over. Zorgde voor duizenden krantenberichten die het bloed van de 298 slachtoffers van MH17  koppelden aan een triomfantelijk soldaat die wel lol had in al die dode kinderen. 
Dàt is wat deze journalisten ons als 'de waarheid ' meldden. Dàt is wat al die krantenkoppen die moeten leiden tot oorlog, mogelijk maakte. 

Maar op het filmpje zien we dat die journalisten vroegen aan de soldaat om dat beertje op te houden. Dan hoor je tientallen foto's knippen, en je ziet een stuk of vijf fotografen.  Vervolgens legt de soldaat het teddybeertje zacht op de grond, neemt zijn pet af en slaat een kruis.
Deze separatist heeft respect voor de doden. De journalisten gebruiken de doden om een oorlog te forceren.  De waarheid is dus precies 180 graden anders dan ons wordt verteld door de media.

Welke straf verdient zo'n journalist?
Het veroorzaken van een oorlog is niet niks.  Laten we beginnen bij minstens 10 jaar opsluiting. Onmiddellijk.  Dan gaan we er later rustig over discussieren.  Dàt is mijn mening.

Weet U nog hoe de eerste Golfoorlog kom worden begonnen?  Omdat senator Tom Lantos,. samen met PR bureau Hill & Knowlton een hetze bedachten : een meisje zou beweren dat de Iraakse soldaten de couveuses uit Kuweit stalen, en dat ze daarbij de babies op de grond lieten sterven.  Is Lantos veroordeeld?  Ging hij de gevangenis in? Het meisje dan?  Hill& Knwolton?  Nee natuurlijk. Een moslim die onnadenkend iets op zijn facebook pagina schrijft gaat de gevangenis in wegens aanzet tot terrorisme. Maar deze mensen, die de misdaad plegen in front van de grote vergadering van de VN, en van Het Congres, en wiens aanzet tot oorlog ook nog succesvol is: nog geen aanklacht hebben ze aan hun broek gekregen !

Ik dacht er even over na om hierover contact op te nemen met het advocatenkantoor van  Gert Jan Knoops ( de idealist èn advocaat), maar nu lees ik dat hij onder invloed van zijn echtgenote  in feite joods is geworden ( ze zullen hem niet toelaten, neem ik aan).( Wikipedia)  Het verklaart wel waarom deze 'neutrale' katholieke advocaat werd gevraagd om Saddam Hussein te verdedigen. Gert-Jans zit volledig 'in the pocket' van onze joodse vrienden. Voor èchte rechtvaardigheid in de wereld is hij niet van nut. Maar om tegenstanders van de joodse zaak te vernietigen onder het mom van 'humaniteit', daarvoor is Gert-Jan de perfecte kandidaat.  ( Is mijn eerste indruk. Het kan meevallen hoor. En ik neem meteen aan dat Gert-Jan, die je toch niet stom mag noemen, volledig integer is, m.a.w. tòch een 'nuttige idioot.'  "He just don't see the big picture.") 
( Carry, deze man heeft talent. Hij ziet er toch goed uit. Kun jij hem niet een beetje sturen. Zorgen dat hij niet schadelijk wordt voor onze zaak? Ik las ergens dat Wilders is getrouwd met een joodse vrouw die 'ze' voor hem geregeld hebben. Ik speel hier maar wat met losse gedachten, hoor. )   

Ik dwaal af.

Hier is het artikel van Steingart, in het Nederlands vertaald door mijn vriend Feng Chsang, die ik niet ken en met wie ik het niet eens ben, maar die in elk geval iets doet:

Politiek van de escalatie

HET WESTEN OP EEN DWAALSPOOR

Door Gabor Steingart

In het aangezicht van de gebeurtenissen, schakelen op dit moment regering en media om van bedachtzaamheid naar geagiteerdheid en is het spectrum van meningen vernauwd tot het blikveld van een sluipschutter.

(Hier de foto van Gabor Steingart uit de bijlage van de mail.

Het onderschrift luidt: “Gabor Steingart is de uitgever van Duitslands meest vooraanstaande financiële krant Handelsblatt.”)

Düsseldorf. Iedere oorlog wordt vergezeld van een soort mentale mobilisatie: oorlogskriebels. Zelfs slimme mensen zijn niet immuun voor deze koortsaanvallen. “Deze oorlog met al zijn verschrikkingen is toch een groots en wonderlijk ding. Het is een ervaring die de moeite is om mee te maken”, jubelde Max Weber in 1914, toen in Europa de lichten uitgingen. Thomas Mann voelde een “Reinigende bevrijding en een ontzagwekkende hoop.”

Zelfs toen er al duizenden de dood hadden gevonden op de Belgische slagvelden, bedaarden de oorlogskriebels niet. Precies 100 jaar geleden, schaarden schilders, schrijvers en wetenschappers zich achter de oproep tot de wereld van cultuur.” Max Liebermann, Gerart Hauptmann, Max Planck, Wilhelm Röntgen en anderen moedigden hun landgenoten aan om deel te nemen aan de wreedheden tot hun naasten: “Zonder Duits militarisme, zou de Duitse cultuur al lang van de aardbol zijn weggevaagd. Het Duitse leger en het Duitse volk zijn een. Dit besef verbroedert 70 miljoen Duitsers zonder onderscheid naar opleiding, maatschappelijk aanzien of partij.”

Maar “De geschiedenis herhaalt zich niet,” onderbreken we ons zelf. Maar kan men dat op de dag van vandaag met zekerheid beweren? Oog in oog met de oorlog op de Krim en het oosten van de Ukraïne, hebben staatshoofden en regeringen van het Westen plotseling enkel nog antwoorden in plaats van vragen. Het congres van de VS bespreekt openlijk de bewapening van de Ukraïne en de voormalige veiligheidsadviseur Zbigniew Brezenzinski beveelt de bewapening aan van de burgers in die contreien voor huis aan huis en straat gevechten. De Duitse kanselier—zoals we haar kennen—is minder duidelijk, maar niet minder onheilspellend: “We zijn klaar om ingrijpende maatregelen te nemen.”

Duitse journalisten zijn omgeschakeld van bedachtzaamheid naar opwinding in ‘n kwestie van weken. Het spectrum van meningen is vernauwd tot het blikveld van een sluipschutter.

Kranten waarvan we dachten dat ze thuis horen bij gedachten en ideeën, marcheren nu in de pas met politici in hun oproep tot sancties tegen de Russische president Poetin. Zelfs de koppen verraden een agressiviteit die je normaliter koppelt aan voetbalhooligans.

De Tagesspiegel: “Genoeg gepraat!” The Frankfurter Algemeine: “Kracht tonen.” De Süddeutsche Zeitung: “Nu of nooit.” Der „Spiegel“ roept op tot een “Einde van Lafheid”: “Poetin’s web van leugens, propaganda, en misleiding is aan het licht gekomen. Het wrak van de MH17 is ook het wrak van de diplomatie.”

Westerse politici en Duitse media stemmen daarmee in.

Een wederkerende stroom van beschuldigingen komen steeds bij hetzelfde uit: in een mum van tijd raken beschuldigen over en weer zo met elkaar vervlochten dat de feiten bijna volkomen verduisterd worden.

Wie misleidde wie het eerst?

Begon het allemaal met de Russische invasie van de Krim, of heeft het Westen eerst de Ukraïne gedestabiliseerd? Wil Rusland naar het Westen uitbreiden of de Nato naar het Oosten?

Of zijn hier ’s nachts twee Wereldmachten elkaar tegen gekomen voor dezelfde deur, gedreven door dezelfde intenties tegenover een weerloze derde, die de resulterende ellende met de aanloop van een burgeroorlog betaalt?

Voor hen die op dit moment nog steeds wachten op een antwoord wiens fout het is, kunnen het beste stoppen met lezen. Je zult niets missen. Wij zijn niet bezig om het verborgene aan het licht te brengen. Wij kennen het begin niet, net zoals de afloop in het duister ligt. Ergens daar tussenin bevinden we ons: “In de wereld leven betekent in onzekerheid leven,” troost Peter Sloterdijk ons.

Het is ons er enkel om te doen het schuim van het huidige debat te vegen, de provocateurs en de geprovoceerden de woorden uit de mond te nemen om ruimte te creëren voor een nieuw vocabulaire. Een daarvan, die we al een tijdje niet meer gebruikt hebben, heet Realisme.

Het ontbreekt Europa met zijn politiek van escalatie op een pijnlijke manier precies aan dat: een realistisch doel. Voor Amerika ziet dat er anders uit, daar zijn het dreigen en poseren enkel onderdeel van de voorbereiding op de verkiezingen. Als Hillary Clinton Poetin met Hitler vergelijkt, doet ze dat om de verknochte Republikeinse kiezer—diegenen die geen paspoort hebben—voor zich in te nemen. Voor velen van hen is Hitler de enige buitenlander die ze kennen en Adolf Poetin een goed bedacht verkiezingspersonage. Op deze manier hebben Clinton en Obama een realistisch doel: zich geliefd maken, de verkiezingen winnen en het presidentschap voor de democraten veilig stellen.

Deze verzachtende omstandigheden kan Angela Merkel niet opeisen voor zichzelf. De geografie dwingt iedere Duitse kanselier tot grotere ernst. Als buurman van de Russen, als deel van Europese Gemeenschap en als ontvanger van energie en leverancier van alles wat, hebben wij Duitsers duidelijk een vitaler belang bij stabiliteit en communicatie. Wij kunnen het ons niet permitteren om Rusland te bekijken door de ogen van de Amerikaanse Tea Party.

Iedere fout begint met een denkfout. En we maken deze fout als we denken dat alleen de andere partij van onze economische relatie profiteert en dus lijdt als deze relatie stopt. Indien de economische relatie opgezet is tot wederzijds voordeel, zal het beeindigen daarvan leiden tot een gemeenschappelijk verlies. Straffen en zelf-straffen zijn hetzelfde in dit geval.

Zelfs het idee dat economische druk en politieke isolatie Rusland op zijn knieën zou dwingen was niet grondig doordacht. Zelfs als we er in zouden slagen: wat voor nut heeft zo’n Rusland op zijn knieën dan? Hoe kun je wensen samen te leven in een Europees huis met een vernederd volk wiens leider als een paria wordt behandeld en wiens burgers mogelijkerwijs in de winter aan de gaarkeukens zijn overgeleverd?

Natuurlijk vereist de huidige situatie een krachtige houding, maar meer dan wat dan ook, een krachtige houding tegenover onszelf. Duitsers hebben deze realiteit niet gewild en evenmin veroorzaakt, maar nu maakt het deel uit van onze realiteit. Overweeg wat men Willy Brandt allemaal niet heeft voorgesteld aan sancties en bestraffingen, toen het lot hem, als burgemeester van Berlijn, in de schaduw van de muur plaatste. Maar hij zag af van het Festival van de verontwaardiging en de schroef van vergelding heeft hij nooit aangedraaid.

Toen hij met de Nobelprijs voor de vrede werd beloond liet hij licht schijnen op een ander aspect tijdens die hectische dagen toen de muur werd gebouwd: “namelijk de machteloosheid vermomd als kletspraat: standpunten die ingenomen werden omwille van een legaliteit die nooit een mogelijkheid konden worden en geplande tegenmaatregelen voor mogelijkheden die altijd anders waren dan wat er aan de hand was. In die kritische tijden waren we overgeleverd aan onze eigen middelen; de kletskousen hadden ons niets te bieden.”

De kletskousen zijn terug en hun hoofdkwartier staat in Washington DC. Maar er is niemand die ons dwingt om voor hun orders door het stof te gaan. Het is zelfs zo dat als we die lijn zouden volgen—zelfs op de berekende en soms morrende manier van Angela Merkel—wordt het Duitse volk niet beschermd, meer eerder in gevaar gebracht. Dit feit blijft een feit, zelfs als niet de Amerikanen maar de Russen verantwoordelijk zijn voor de aanvankelijke schade in de Krim en in het oosten van de Oekraïne.

In een onmiskenbaar intensere situatie dan Merkel op dit moment, nam Willy Brandt een duidelijk andere beslissing. “Klaarwakker en tegelijkertijd verdoofd”, herinnerde hij zich zijn ontwaken op de zondagmorgen van de 13e augustus 1961. Hij was op doorreis in Hamburg, toen hij uit Berlijn bericht ontving over metselwerk aan een grote Muur die uiteindelijk de stad doormidden zou snijden. Voor een burgemeester bestaat er haast geen grotere vernedering.

De Sovjets hadden hem een fait accompli gepresenteerd en de Amerikanen op hun beurt hadden hem niet op de hoogte gebracht, terwijl ze hoogstwaarschijnlijk door Moskou waren ingelicht. Brandt herinnerde zich dat “een storm van onmachtige woede” in hem was opgeweld. Maar wat heeft hij gedaan? Hij herwon zijn gevoelens van onmacht en toonde zijn groot talent als realiteitspoliticus, een vaardigheid waarmee hij later het kanselierschap verwierf en uiteindelijk de Nobelprijs voor de Vrede.

Op advies van Egon Bahr accepteerde hij de nieuwe situatie, wetende dat op korte termijn geen enkele vorm van verontwaardiging van de rest van de wereld, deze muur naar beneden zou halen. Hij verordeneerde zelfs de West Berlijnse politie om met wapenstok en waterkanonnen tegen demonstranten op te treden, om te voorkomen dat de tweedeling zou uitmonden in de nog veel grotere ramp: oorlog. Hij zette de koers uit voor de paradox die Bahr later omschreef als: “Wij erkenden de Status Quo om ze later te veranderen”.

En ze slaagden in deze verandering. Brandt en Bahr vertaalden de specifieke interesse van de West Berlijnse bevolking voor wie ze vanaf 1962 verantwoordelijk waren, in richtlijnen van hun politiek.

In Bonn onderhandelden zij over de Berlijnse financiële steun: een acht procent belastingvrije subsidie op loon- en inkomsten belasting. In de volksmond “angst premie” genoemd. Zij onderhandelden ook over reisvergunningen met Oost-Berlijn die de muur twee jaar na oprichting inderdaad weer doorlaatbaar maakten. Tussen Kerst 1963 en Nieuw Jaar 1964 bezochten 700.000 inwoners van Berlijn hun familieleden in het oosten van de stad en ieder traan van vreugde werd korte tijd later een stem op Willy Brandt’s kanselierschap.

De kiezers realiseerden zich dat ze te doen hadden met iemand die hun leven van alle dag wilde veranderen, niet enkel om de koppen in de krant van de volgende ochtend. In een  bijna hopeloze situatie vocht deze SPD man voor Westerse waarden—in dit geval de vrijheid van beweging, zonder megafoon, zonder sancties, zonder de dreiging van geweld. De elite in Washington werd woorden gewaar die nog nooit in de politiek waren gehoord: Medeleven, Verandering door verzoening, Dialoog, Afstemming op gemeenschappelijke belangen. En dit alles in het midden van de Koude Oorlog, toen de wereldmachten verondersteld werden elkaar bij de strot te grijpen, toen het daartoe gebruikte script enkel nog uit dreigementen en protesten bestond in de vorm van ultimatums, zeeblokkades, representatieve oorlogen. Dit immers was de manier waarop je een Koude Oorlog uitvocht.

Een Duitse buitenlandse politiek die streefde naar het afstemmen van gemeenschappelijke belangen—die in het begin alleen over de buitenlandse politiek van Berlijn ging—leek niet alleen dapper maar ook heel erg vreemd.

De Amerikanen—Kennedy, Johnson en daarna Nixon—volgden de Duitsers; het startte een proces dat onvergelijkbaar was in de geschiedenis van vijandelijke naties. Uiteindelijk was er een bijeenkomst in Helsinki waar deze intenties in regels werden vast gelegd. Het Westen verzekerde de Sovjet Unie dat het Westen zich niet zou bemoeien met hun binnenlandse aangelegenheden—iets waar partijleider Leonid Brezhnev heel tevreden mee was en Franz Josef Strauß's bloed van ging koken. Als tegenprestatie eiste het Westen van de top van de Communistische Partij de garantie “Mensenrechten te respecteren en in te staan voor de fundamentele vrijheid van gedachten, geweten, godsdienst of geloof”. Dus óók voor zijn eigen burgers.

Op deze manier was “geen inmenging” verworven door “betrokkenheid”. Het grondgebied van het Communisme was hen voor eeuwig toegekend, maar binnen zijn grenzen lieten plots de mensenrechten van zich horen. Joachim Gauck herinnerde zich: “Het woord dat mijn generatie de ruimte gaf om te handelen was Helsinki.”

Het is nog niet te laat voor het duo Merkel/Steinmeier om de concepten en ideeën uit die tijd te gebruiken. Het heeft geen zin om achter de strategisch kortademige Obama aan te lopen. Iedereen kan zien hoe hij en Poetin slaapwandelend voorbij het waarschuwingsbord “Dood spoor” drijven.

“De test voor een politicus is niet hoe iets begint, maar hoe iets eindigt”, aldus Henry Kissinger, nog een winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede. Na de bezetting van de Krim door Rusland verklaarde hij: “We zouden moeten streven naar verzoening, niet naar overwicht.” “Demonisering van Poetin is geen politiek, het is een alibi voor het ontbreken daarvan.” Hij raad aan om conflicten te verdichten, dus kleiner te maken, in te koken, om vervolgens het concentraat aan een oplossing toe te voegen.

Op dit moment (en al een lange tijd daarvoor) doet Amerika precies het tegenover gestelde. Alle conflicten zijn geëscaleerd. De aanval op de terroristen groep Al Qaida is uitgelopen op een conflict op wereldschaal tegen de hele Islam. Irak is gebombardeerd op dubieuze justificaties, waarna de US Air Force naar Afghanistan en Pakistan is doorgevlogen. De relatie met de Islamitische wereld kan als een ramp worden beschouwd.

Als het Westen de toenmalige Amerikaanse regering, die zonder een resolutie van de Verenigde Naties en zonder bewijzen van bestaande “WDMs”, Irak binnen marcheerde, met dezelfde maatstaven zou beoordelen als waarop ze nu Poetin beoordeelt, zou George W. Bush onmiddellijk de toegang tot Europa zijn ontzegd, de buitenlandse investeringen van Warren Buffett zouden zijn bevroren en de export van voertuigen van het merken GM, Ford en Chrysler zouden zijn verboden.

De Amerikaanse neiging tot verbale en daar opvolgend militaire escalatie; het isoleren, demoniseren en aanvallen van vijanden, is niet effectief gebleken. De laatste succesvolle grote militaire actie die de VS uitvoerde was de landing in Normandië. Al die anderen—Korea, Vietnam, Irak en Afghanistan—waren duidelijke mislukkingen. Het plaatsen van NATO eenheden in Polen tot aan de Russische grens en de overweging om de Ukraïne te bewapenen, is een voortzetting van een idee arme politiek door militaire middelen.

Hoofdpijn krijg je van de politiek “Met-je-kop-tegen-de-muur-rammen-precies-op-de-plek-waar-hij-het-dikst-is.” Niets anders. Houdt hierbij ook nog in gedachte dat de muur in de Europese – Russische relatie een enorme deur heeft. De sleutel tot die deur heet: “Afweging van elkaars belangen”.

De eerste stap is wat Brandt “compassie” noemde—het vermogen om de wereld door de ogen van een ander te zien. We zouden moeten stoppen om het de 143 miljoen Russen kwalijk te nemen dat ze anders naar de wereld kijken dan John McCain. Wat nodig is, is hulp om het land te moderniseren, geen sancties die de groei van hun welvaart belemmert en de band van onze relatie met hen schaadt. Economische verhoudingen zijn ook verhoudingen. Is internationale samenwerking niet verwant aan tederheid tussen volkeren omdat iedereen zich achteraf beter voelt?

Het is algemeen bekend dat Rusland een energie super macht is en tegelijkertijd een ontwikkelingsland op het gebied van industrialisatie. De politiek van het “afwegen van wederzijdse belangen” en “gemeenschappelijke interesses” zouden als wapens in de strijd geworpen moeten worden. Ontwikkelingshulp in ruil voor territoriale garanties; de minister van buitenlandse zaken Frank-Walter Steinmeier had zelfs de juiste woorden om dit te beschrijven: “het moderniseren van het deelgenootschap.” Hij hoeft het alleen maar af te stoffen en het te gebruiken als het idee om “samen hogerop te komen”. Rusland zou geïntegreerd moeten worden, niet geïsoleerd. Kleine stapjes in die richting zijn beter dan de grote nonsens van een politiek van uitsluiting.

Brandt en Bahr hebben nooit naar het middel van economische sancties gegrepen. Zij wisten beter. Er was en is geen enkel geval bekend van landen die door sancties hun excuus hebben aangeboden of gehoorzamer zijn geworden. Wel van het tegendeel:  een collectieve bijval voor de gesanctioneerde, net zoals dat op dit moment in Rusland gebeurt. Het land heeft nog nooit zo verenigd achter zijn president gestaan als nu. Hiervan zou je bijna gaan denken dat de volksmenners van het Westen op de loonlijst van de Russische Geheime Dienst staan.

Nog een commentaar over de toon van het debat. De annexatie van de Krim is een overtreding van het internationale recht. Het steunen van de separatisten in het oosten van de Ukraïne strookt ook niet met ons idee van de soevereiniteit van een staat, immers aan de grenzen van een staat mag je niet tornen.

Maar ieder daad vereist een context. En de Duitse context is dat we een samenleving zijn met een proeftijd die niet mag doen alsof de vergrijpen tegen de internationale recht begonnen zijn met de gebeurtenissen in de Krim.

Duitsland heeft tot twee maal toe in de afgelopen 100 jaar oorlog gevoerd met zijn oostelijke buur. De Duitse ziel, waarvan we in het algemeen beweren dat ze romantisch is, liet hiermee haar wrede kant zien.

Natuurlijk, wij die later werden geboren kunnen doorgaan met het uiten van onze woede over de meedogenloosheid van Poetin en het internationale recht tegen hem gebruiken, maar zoals de zaken er voorstaan zou deze woede lichte blozend van schaamte moeten zijn. Of om het met de woorden van Willy Brandt te zeggen: “Aanspraken op het absolute zijn een bedreiging voor de mens.”

Uiteindelijk moest dit zelfs de man beseffen die in 1914 bezweek aan de oorlogskoorts. Aan het eind van de oorlog, ging er van de boeteling een tweede oproep uit, deze keer tot het begrip tussen de volkeren: “De beschaving was een oorlogskamp en een slagveld geworden. Het is tijd dat een grote golf van liefde de vernietigende golf van haat vervangt.”

We zouden kunnen proberen om de slagvelden van de 21st eeuw te omwijken. Geschiedenis hoeft niet per se zichzelf te herhalen. Mogelijk vinden we een kortere weg.

(Vertaling Feng Chsang)

___________________________________

Webadres van de oorspronkelijke tekst:

DUITS:

Original article: "Der Irrweg des Westens"

http://tinyurl.com/nx6w373

ENGELS:

Original article "The West on the wrong path"

http://tinyurl.com/knfaq2a

Een idee van Feng Chsang:

Met de hier gelinkte pdf versie van dit essay kunt u uw politicus en/of media informeren over dit briljante ideeëngoed van Willy Brandt waarmee hij de oorlogskoorts bluste en zo de volgende grote oorlog voorkwam.

384. Edward Snowdon: ISIS is bedacht door ..Israel !

This Blog: http://tiny.cc/phjkkx

NB: Snowdon zou deze uitspraak hebben gedaan tegen een Iraans medium. Maar ik denk niet dat er beelden van zijn of geluid. Het zou dus kunnen dat Iran het heeft verzonnen. Maar in dat geval zou Snowdon het ontkennen, en dan zou de leugenachtigheid van Iran breed worden uitgemeten.
Snowdon had er ook een persbericht aan kunnen besteden, dan had het meer impact gehad. Maar misschien is hij bang om de Israeli's héél erg boos op hem te maken? 
Nu is het een soort 'half bericht'.  Mensen die meer kennis van zaken hebben ( zie onder:  Nabil Naiim, Sibel Edmonds)  zijn niet zo verbaasd. En anderen kunnen zeer verontwaardgid zijn. ( De Nederlandse media die de ambtenaar die het nieuws twitterde,  aan de schanpaal nagelen, zijn dus heel verontwaardigd. Grappig is - of diep treurig eigenlijk-  dat niemand zich afvraagt: heeft de twitteraar gelijk ? De waarheid is totaal niet van belang. Onze vriend Israel wordt beschuldigd van iets naars. Dat mag niet. Of die beschuldiging nu waar is of niet.  Zò denken deze mensen. Veel lager kun je niet zinken, natuurlijk.).  ( Niburu: McCain) 

Ik besluit dus te plaatsen, omdat het me wel waarschijnlijk lijkt dat Snowdon het zei,of in elk geval dat het waar is. Maar ik mis wel een afbeelding van dat Wikileaks bericht.

Volgens Edward Snowdon zou ISIS zijn door de Zionisten. ( India newspaper)
( Omdat de VS en Engeland zeer sterk worden beïnvloed - of is het 'gecontroleerd' door de Lobby, vat ik het maar samen:  de Zionisten bedachten ISIS)

Snowdon geeft enkele argumenten:1) ISIS moet de buurlanden van Israel destabiliseren.
( Waren die dan stabiel in mei j.l. ?)
2) Om alle moslimextremisten bij elkaar te brengen. ( Als in een nest van de Hoornaar bij, een 'Hornets nest.  De enorm grote bijen kunnen een feromoon afscheiden waardoor ze allemaal agressief worden en mensen of dieren dood steken. )
3) ISIS moet een bedreiging vormen voor alle moslim-vijanden van Israel.
4) De leider van IS of ISIS, die zich tot Kalief heeft uitgeroepen, Abu Bakr al Baghdadi, was in 2004 een soort gevangene van de Amerikanen in Camp Bucca, in Irak.

Nog meer bijzonderheden:
Elders werd geschreven dat de kalief ook door de Mossad zou zijn getraind.
Koerden die recent een kamp van ISIS heroverden troffen daar Israelische apparatuur en voedsel aan.
ISIS soldaten worden opgelapt in een Israelisch ziekenhuis, in de stad Safed in Israel.

In Global Research zet Melissa Melton alle gevallen op een rijtje:
-- de financiele steun aan Osama bin Laden, 3 miljard $.
-- de steun van 43 miljoen $ aan de Taliban, mei 2001.
-- de steun aan Hamas, tijdens de oprichting van deze beweging.
-- de steun aan de fascisten in de Ukraine.  ( om te demonstreren etc. etc. etc.)
-- de steun van 1,5 miljard $ aan Egypte, toen daar de Muslim Brotherhood even aan de macht was.
( Melton vergeet de jaarklijkse 3 miljard $ die aan Israel worden gegeven , om wapens te kopen.)

Haar laatste regels zijn:
De grote vraag is dus: Kan iemand me één belangrijke terroristische groep noemen in de wereld waarvan niet achteraf blijkt dat ze betaalde vechtjassen zijn van de Westerse militaire machten om een zorgvuldig bedacht doel te dienen?
Eéntje maar..... niemand ?

So I guess the question is: can anyone name one major influential terrorist group on the world stage today who aren’t ultimately paid foot soldiers of the Western military alliance for a carefully staged military-intelligence agenda?   Just one?    Anybody?

Dit verhaal, dat de VS ( en Israel) de wereld kapotmaken door extremisten te  gebruiken ( Jihadisten, salafisten, fascisten) is al langer bekend op deze blog:Sibel Edmonds vertelt dat in 1985 de Neocons al Amerikaans belasting geld naar Tutkije en omgeving sluisden om daar madrassa's op te zetten. ( Daar werden de high-potentials dan uit gesleecteerd, de lever-eters en de hals-doorsniojders, zeg maar). 

En een van de oprichters van Al Qaida, Nabil Naiim vertelde ons dat hij teleurgesteld was in de VS: die had hen keer op keer een kalifaat beloofd, en het werd nooit bewaarheid. 

Nu dan toch , eindelijk: uw Kalifaat, heer Naiim!  ISIS is de naam, of IS. 

( Beetje vreemd dat Obama er nu weer bommen op gooit.) 

Tot nu toe gaat alles precies volgens het draaiboek dat Imam Imran Hussein heeft voorspeld. 

Als ik het goed begrijp zal ISIS op een kwade dag melden dat ze Israel zullen aanvallen. 

En als 'Zelfverdediging' zal Israel dan flink uitpakken en Irak bezetten tot aan de Eufraat. 

De volgende stap is : oprukken tot aan de Nijl. Maar dat is voor later. 

383. Rusland is door Amerika schandalig behandeld, al 100 jaar.

This blog: http://tiny.cc/gouhkx

Een pleidooi voor Rusland.

100 jaar Westerse ‘hulp’ aan Rusland.

De ware geschiedenis, zoals die in Het Westen uiteraard niet bekend wordt gemaakt door de Powers That Be.  

En een geschiedenis die zo beschamend voor Rusland is, dat ze ook dààr onbekend is gebleven. 

Maar de documenten ondersteunen deze kijk op de zaak meer dan voldoende. . 

Professor Antony Sutton, onderzoeker bij het gerenommeerde Hoover Institute in de VS, schreef een boek met de naam  Wall Street and the Bolshevik revolution.

In dit boek lezen we hoe de motor achter de Revolutie, Leon Trotsky,  met Westers geld werd gesteund om naar Rusland te gaan.

En ook wordt gedetailleerd uitgelegd hoe de grote bankiers van Wall Street hun grote aandeel in het slagen van de revolutie hadden.

Ik ga dit hieronder verder uitleggen.

Het Westen financiert en controleert de Russische Revolutie.

Westerse belangen zaten achter de Russische Revolutie. Niet het Russische volksbelang.

Trotski en Lenin.

Toen bij het eind van WO1 overal in Europa communistische revoluties uitbraken ( Wenen, Berlijn, München) wildende Amerikaanse congresleden wel eens weten wat er nu klopte van de verhalen over de steun die Leon Trotski had gekregen vlak voor hij vanuit New York naar St. Petersburg vertrok.

Er kwam een senaatscommissie, genoemd naar Overman, die in 1919 de zaak uit zocht. ( Wat wij noemen: een enquete commissie)

Professor Sutton maakt veelvuldig gebruik van de notulen van die commissie, maar heeft ook informatie uit ander onderzoek. Hier enige bevindingen.

Trotski ontving geld van Duitsland, maar ook de Amerikaanse president Woodrow Wilson heeft Trotski aan een paspoort geholpen.

Het is een ingewikkeld verhaal, maar zeker is dat  Leon Trotsky door Westerse sponsors werd geholpen om de Revolutie te gaan maken in Rusland. Het waren niet de Russsische boeren die hem betaalden en steunden, en het waren zeker niet de belangen van die boeren waar Trotski zich druk om maakte. ( Zie Hoofdstuk 2.)

Het is bekend dat Lenin met Duitse steun naar Moskou werd vervoerd in een trein om daar  de macht te grijpen.  Ook weten we vrij zeker dat hij kort voor vertrek in Zwitserland contacten onderhield  met de Rotschild bankiers. ( Hoofdstuk 3 )

De bankiers gaan naar Petrograd.

Sutton beschrijft in zijn boek uitgebreid  hoe grote bankiers zich in Petrograd vestigden onder de dekmantel van Rode Kruis medewerkers.

Er is niet veel veranderd. Ook in onze dagen vallen de meeste doden uit naam van ‘humanitair ingrijpen’. (prof. Alan Kuperman) 

Ook grote bedrijven doen zaken met de communisten, en diverse Europese banken doen zaken met hen. De rest van het boek van Sutton beschrijft heel precies hoe dat alles in zijn werk ging.

Waarom zouden bankiers een socialistische revolutie steunen?

Het antwoord wordt gegeven door een bankier, tijdens de verhoren van de ‘enqquete commissie Overman’:

Bankier  WILLIAMS:

….Waarom zou een groot industrieel land als Amerika de willen dat er een ander grote industrie- staat zou komen die een concurrent zou worden voor ons?

Het is in het belang van Amerika dat Rusland zich langzaam ontwikkelt, en dat is wat Sovjet-Rusland nu van planm is.

SENATOR WOLCOTT: Uw argument is dus dat het in het belang van Amerika is om  Ruslands ontwikkeling tegen te houden?

MR. WILLIAMS: Niet tegen houden ....

SENATOR WOLCOTT: U zegt: Waarom zou Amerika willen dat Rusland een industriële concurrent wordt?

MR. WILLIAMS:  Ik spreek vanuit een kapitalistisch standpunt. Het belang van Amerika is niet, denk ik, om nog een grote industriële rivaal, zoals Duitsland, Engeland, Frankrijk en Italië op de markt te zien komen die met ons concurreert.

Ik denk dat een àndere regering ( dan de communistische) Rusland sneller tot ontwikkeling zou brengen, en dan zouden we er een rivaal bij hebben. Natuurlijk is dit  gezien vanuit een kapitalistisch standpunt.

Het origineel is hier te lezen: Hoofdstuk 11. De tekst is uiteraard afkomstig uit de notulen van Het Congres, nog steeds in te zien i n The Library of Congress.

NB:  Freda Utley woonde en werkte jaren in Rusland en schreef daar enkele boeken over.

Later was ze in China en ook daar schreef ze over.  Het viel haar op dat Amerika officieel de opstand van Mao veroordeelde,maar dat er van de beloofde hulp aan Chiang Kai-Shek, de bestaande leider, altijd wel iets mis ging: de wapens kwamen niet aan, of ze kwam,en te laat, als de slag tegen Mao al verloren was.  Freda Utley kreeg de indruk dat belangrijke krachten in de VS liever wilden dat Mao zou winnen.  Misschien met hetzelfde motief: de competitie van China nog enkele decennia uitstellen ?  ( Boeken van Freda Utley)

De revolutie in de praktijk: 1920 in Petrograd.

De wereldberoemde filosoof Bertrand Russell was een voorstander van het Communisme. Hij ging zelf kijken en schreef in een brief naar huis:

Het bolsjewisme is een bureaucratische organisatie die tirannie uitoefent. De mensen bespioneren en verklikken elkaar. Dat systeem van elkaar verraden is nog uitgebreider en vreselijker is dan ten tijde van de Tsaar. De leiders zijn zeer brutaal  en zonder menselijk gevoel en het zijn Russische joden die eerder naar Amerika geëmigreerd waren. Er is geen spoor meer te vinden van vrijheid. Geen vrijheid om te denken, op te spreken en geen vrijheid om iets te doen.    

Bertrand Russell , in zijn autobiografie, pag. 354. Brief  25 juni 1920:

In het engels: “Bolshevism is a close tyrannical bureaucracy, with a spy system more elaborate and terrible than the Tsar's, and an aristocracy as insolent and unfeeling, composed of Americanised Jews. No vestige of liberty remains, in thought or speech or action.”

^----

De conclusie: De Amerikaans bankiers bezorgden de Russen een regering die hen op achterstand zou houden. Die moest zorgen dat ze geen concurrenten zouden worden.

                                                                                                                               

De slachtoffers van ‘onze’ bemoeienis: 61 miljoen doden.

De Revolutie die Lenin en Trotsky naar Rusland brachten was geen kattepis.

De socale verbanden tussen de mensen werden opzettelijk verwoest:

Het orthodoxe geloof werd zo goed als verboden.

Priesters werden verbannen of vermoord.

De hogere klassen werden langzaam maar zeker uitgeroeid.

Boeren die een koe of paard bezaten werden als ‘kapitalisten’ afgevoerd naar de gulags.

Volgens onderzoek van R.J. Rummel stierven er in totaal 61 miljoen mensen als slachtoffers van hun eigen regering.  

In de Oekraïne weigerden de boeren hun land af te geven aan de Staat.

Geen probleem.  Stalin stuurde zijn trouwe helpers om al het graan te vorderen.  In 1932 en 1933 stierf een kwart van de bevolking door de honger: ongeveer 8 miljoen mensen.

Nu kunnen we dit de New Yorkse bankiers niet aanrekenen natuurlijk, maar toch: als ze de Russen met rust hadden gelaten, dan was al die ellende nooit gebeurd.

De haat die veel westelijke Ukraïners voor Rusland hebben ( Nu in 2014, tijdens de opstand) vind zijn oorsprong in deze opzettelijk veroorzaakte hongersnood, de holodomor genoemd.

De leiders in het veld die Stalin’s orders voor de holomodor uitvoerden waren vaak joodse commisars. De baas van de geheime dienst was meestal joods. De bekendste van hen was Kaganiovch die volgens een b0ek dat een achterneef ( van Kaganovich ) over hem  schreef, verantwoordelijk was voor 20 miljoen doden in Rusland. ( Kaganovich)

In 1941, toen Hitler met Operatie Barbarossa Rusland aan viel, waren veel Oekraïners blij:ze haatten de Russen en de joden zo sterk dat ze vaak hielpen om joden te vermoorden. Uiteraard geen Commissars of bazen van de Cheka, maar gewone dorpelingen die geen schuld hadden aan de holodomor.

Hitler wordt verslagen. Door wie precies?

Vanaf  juni 1941 tot de verovering van Berlijn eind april 1945 vochten Hitler en Duitsland een oorlog uit.

In die strijd verloren de Russen 27 miljoen mensen, sodaten en burgers en Hitler verloor 228 leger divisies.

Drie jaar later begonnen de  Amerikanen tegen een reeds verzwakt Duitsland te vechten.  Hitler verloor 58 divisies in de strijd tegen de geallieerden.

We moeten dus beseffen dat Hitler voor 80% door de Russen is verslagen en slechts voor 20% door de Amerikanen.   Dat de Amerikanen ons konden bevrijden was alleen mogelijk omdat Rusland  80% van het Duitse leger  uitschakelde.

Ik kan me niet herinneren dat ik dit ooit ergens gehoord of gelezen heb. Ik heb het nooit van een leraar of een kennis gehoord.  Maar de Russen weten het allemaal en vragen zich af waarom wij het niet weten. 

Rusland eist een Bufferzone.

Rusland heeft nooit  geprobeerd om Berlijn of Parijs te veroveren.  Nooit viel Rusland het Westen aan.  Maar Napoleon viel wel Rusland aan, en Duitsland deed dat ook twee keer.

Nadat Rusland vier jaar vocht en 27 miljoen doden te betreuren had,  eiste Stalin een bufferzone: een aantal landen zouden militair  deel gaan uitmaken van een verdedigings-pact: Het Warschau Pact.  Een heel begrijpelijke eis van Stalin.  En pech voor landen als Polen en Tsjecholsowakije  die natuurlijk ook liever het vrijere niet-communistische systeem hadden behouden.  Maar wat zou er van ons geworden zijn als Rusland gestopt was toen het Hitler tot de grens met Polen had verdreven, en niet was doorgestoten tot Berlijn?

Ik herinner mij niet dat ik ooit heb gehoord dat die door Rusland bezette Oostblok landen in feite de schuld van ‘Het Westen’ waren ( wij vielen immers driemaal Rusland binnen) , en dat we ook maar al te graag die landen offerden aan Rusland, omdat dit impliceerde dat Rusland door zou vechten tegen Hitler.

Nee, ik herinner mij alleen dat de boosaardige Russen die arme Polen en Tsjechten en Hongaren tegen hun wil bezet hielden.  Dat was op zichzelf wel waar. Maar wìj waren daar de oorzaak van, en niet Rusland.

De koude oorlog.

Tot 1947 staan we op redelijke voet met Rusland. Amerika volgt het Morgenthau Plan. Dat houdt in dat Duitsland een land van boeren wordt,  zonder industrie. Een groot deel van de Duitse industrie wordt afgebroken en aan Rusland verkocht.  De verwachtingen zijn dat 20 miljoen Duitsers van honger zullen omkomen, omdat het land geen inkomsten heeft. (Wiki)

Dat genocidale Plan wordt media 1947 verlaten, omdat men toch de kracht van de Duitser industrie nodig heeft, en ook voelt dat Duitsland misschien juist nodig zal zijn om Rusland te weerstaan.

Vanaf 1947 tot 1991 bestaat er een Koude Oorlog tussen Rusland ( het Warschau Pact ) en Het Westen  (de NATO) .

Terug kijkend lijkt het een periode van heerlijke vrede en rust.

Met één uitzondering: 

de Cuba crisis.

Amerikaanse verkenningsvliegtuigen ontdekten dat Rusland levensgevaarlijke kernraketten op Cuba installeerde.  Zouden die raketten eenmaal gebruiksklaar zijn, dan zou Rusland ‘First Strike capability’ hebben, ofwel: dan kon ze Amerika aanvallen zonder zelf de volle laag terug te krijgen. M.a.w dan zou de VS schaakmat staan.

Kennedy eiste ontmanteling en retour-transport van de raketten.

Ogenschijnlijk  won Kennedy deze poker game.

Maar wat wij in het Westen niet te horen kregen van onze ‘Vrije Pers’ dat was dat Amerika met de agressie begonnen was: De Amerikanen hadden stiekem  raketten opgesteld in Turkije die Moskou konden vernietigen.

Er zat niks anders op voor de Russen dan om stiekem het even wicht te herstellen, want nu stonden ze in feite schaakmat.

Maar Amerika ontdekte de raketten.  Rusland was pas beried haar raketten af te voeren als Kennedy zijn raketten uit Turkije zou ontmantelen.

Conclusie:  Amerika begon met de agressie. De Vrije Pers heeft ons dit nooit verteld.  

Wij hebben altijd geleerd dat Rusland de gevaarlijke agressor was.

1920-1970: Amerika levert Technologie aan Rusland.

Het is in deze wereld niet gebruikelijk om de vijand te helpen.  Een verbod op het leveren van technische kennis ligt dan meer voor de hand.

Maar het blijkt dat het Westen de aartsvijand 50 jaar lang al zijn technische kennis verkocht.

( Om de afstand niet te groot te laten worden? Om de wapens-race geloofwaardig te houden?)

Antony Sutton had drie boeken nodig om alle leveranties aan Rusland te beschrijven.

Hier leest U wat meer over de motieven voor die hulp en kunt U de boeken downloadenof online inzien:  Technology Transfer and the Soviet Union.  

Uit een toespraak van Congreslid Oscar Callaway weten we dat de grote bankier J P Morgan in 1915 al de controle over de Amerikaanse Media had. Misschien is dat de reden dat het grote publiek niets wist over deze hulp aan onze ‘aartsvijand’?  ( Callaway). 

Conclusie: Wij hebben altijd geleerd dat Rusland gevaarlijk was. Maar was dat wel zo?

De machtsgreep van Big Corporations en de Wapenindustrie.

Toen president Eisenhower het presidentschap over droeg aan Kennedy sprak hij het Amerikaanse volk toe en waarschuwde hen voor de enorme macht van de rijke bedrijven op  de politici.  De kinderen van Eisenhower zeiden dat in zijn tekst de banken ook expliciet werden genoemd: Dus niet het MIC, maar het Militair Industrieel en Banken –Complex.

Vermoedelijk was die invloed toen al heel groot, maar ze is nu zo groot dat je niet meer van een democratie kunt spreken.  Een congreslid of president die de wil van het volk doet en de Grote Corporations controleert: dat is ondenkbaar geworden. (Eisenhower)

Het feit dat Amerika zo vaak oorlog voert en een zeer sterk leger heeft is niet prettig voor de ouders die hun zoon verloren, en niet prettig voor de belastingbetaler. Maar het geeft de wapenindustrie wel enorme inkomsten, en het geeft Wall Street een kolossale overmacht bij alles wat ze willen doen in de wereld. Wall Street heeft dankzij die overmacht op ‘legale wijze’ vele bezittingen in vele landen voor heel weinig geld kunnen verwerven. Hoe zou je ze kunnen stoppen, met zo’n leger achter zich?  ( John Perkins) ( Bommen op 33 landen)

Conclusie: Het is Amerika dat op 33 landen bommen gooide na 1945, niet Rusland.

Tijd voor iets nieuws: Leo Strauss en zijn volgelingen.

De wereld was stabiel:  Rusland was de officiële vijand, en alles ging zijn gangetje.

De ‘good guys’ geloofden in democratie en kapitalisme en de ‘bad guys’ in communisme.

Maar in Chicago gaf professor Leo Strauss een andere mogelijkheid aan:  ‘Je kunt ook jouw wil opleggen aan de tegenstander, als je maar een sterk leger hebt.  En een echte democratie is natuurlijk ook niet goed. Goede bestuurders mogen hun volk best voor de gek houden en hun eigen zin doen.’ 

Dat is de leer van de grondlegger van de Neocons, Leo Strauss. ( Claes Ryn)

Adam Curtis maakte drie documentaires die de opkomst en invloed van de Neocons goed in beeld brengen.  Op dit moment zijn de drie delen hier te zien:  ‘The power of Nightmares.”

Het was volgens de eerste Neocons  als  Pipes, Wolfowitz en Rumsfeld tijd om de Soviet Unie definitief  te verslaan. Dat zou Amerikaanse hegemonie opleveren, en veel meer mogelijkheden bieden.   Hun ‘Team B’  maakte  president Reagan wijs  dat de Soviets enorm gevaarlijk en boosaardig waren.  Vermoedelijk is toen ook alle technische hulp aan de SU stop gezet.  Overal werden de tegenkrachten zoals Lech Walensa  nog eens extra gesteund. En in 1989 viel de muur. Twee jaar later was de Soviet Unie verleden tijd.  De ‘Good Guys’ hadden gewonnen, zo kregen we te horen.

De plannen van de nieuwe machthebbers in Washington.

In 1997 schreven de Neocons hun plannen op.( PNAC ) (PNAC) (911)   

Amerika moest meer geld aan het leger besteden. Er moest een modern leger komen dat oorlogen op twee verschillende locaties, tegelijkertijd,  zou kunnen voeren en winnen.

Winnen wordt dan als volgt gedefinieerd: ‘Het moet voor iedereen duidelijk zijn dat wij de sterkste zijn. Onze wil is wet.’

De Moderne Oorlogen van de Neocons hebben enkele kenmerken:  

--Daarin is een grote rol weggelegd voor de Media.  Journalisten mogen alleen vertellen wat het Pentagon hen wil laten vertellen. Geen kritische pers meer. ( The war you don’t see.)

-- Het meest efficiënt is natuurlijk om ànderen uw oorlogen te laten uitvechten. Wie zijn de vijanden van de landen of leiders die we kapot willen maken?  Laat ons die lieden steunen.

--  Zoals Leo Strauss al zei:  je mag het volk best een leugen vertellen. En als je de Media controleert is er weinig gevaar dat de leugens algemeen bekend worden.

De controle van de media is goed uitgelegd door Noam Chomsky toen hij met  Andrew Marr sprak: ‘No, I do not say that you are censored,or that you are self-sensoring. I say that if you had a different view on things you would not be in the job-position that you are now.’)    

--Je voert een oorlog altijd voor ‘een goed doel’.  Nooit uit eigenbelang.

--Je kunt een tegenstander aanvallen simpel door te beweren dat hij iets ergs van plan is.

Uit voorzorg, ofwel ‘pre-emptive’.  Of hij dat ook ècht van plan was hoef je niet te bewijzen. Deze werkwijze is in 2002 door Philip Zelikow in het Witte Huis geïntroduceerd.  

--De argumenten voor een oorlog mag je zelf verzinnen.  Door de overmacht in de Media gelooft het publiek toch wat je zegt.  Dissidente journalisten verdwijnen van het toneel. 

-- Boeken en documenten die achteraf de leugens bloot leggen, wel, die komen te laat: wij Neocons hebben dan de werkelijkheid al veranderd. Karl Rove zei het ongeveer zo:

“prima dat jullie telkens de waarheid achterhalen. Maar wij gaan steeds door met de realiteit te veranderen, en jullie komen er achteraan gesukkeld.’ 

De letterlijke tekst van Rove: "We're an empire now, and when we act, we create our own reality. And while you're studying that reality—judiciously, as you will—we'll act again, creating other new realities, which you can study too, and that's how things will sort out. We're history's actors…and you, all of you, will be left to just study what we do."

Eigenlijk zijn àlle oorlogen die Amerika de laatste 25 jaar begon altijd op basis van leugens gevoerd. Hier slechts enkele argumenten als voorbeeld:    

~ De argumenten voor de eerste Golfoorlogen waren vals. ( Glaspie) ( Couveuse)

~De argumenten voor de inval in Irak waren leugens. So what.  Irak is een ongevaarlijk land geworden dat zichzelf vernietigd. ( DSM )

~De argumenten voor ‘bescherming van de Libische bevolking’ waren leugens.  ( Alan Kuperman) ( Max Forte )

Is Amerika dan een dictatuur?

Ach, er zijn wel meer landen die verkiezingen hebben en zich voordoen als democratie, maar waar in feite een kleine groep ( de 200 van Mertens, wie weet dat nog?) de zaken regelt. 

De macht van het volk is altijd maar heel beperkt. En de gevechten tussen Democraten en republikeinen over de Health Care lijken me wel echt.

Maar de hoofdlijnen: de oorlogen die bevochten zullen worden, en de banken die zullen worden gered met belasting geld, die hoofdlijnen worden zeker niet door de wil van het volk bepaald, maar door de 1%. En de Neocons dat zijn die 1%.

Maar de macht van de Neocons is veel groter dan alleen hun macht in Amerika. De Amerikanen controleren ook heel wat landen in de wereld. Denk aan Blair die de inval in Irak tegen alle weerstanden in en met volop leugens, wist door te duwen.

Denk aan Sarkozy die – vast en zeker op aandrang van de Neocons-  een einde maakte aan Ghadaffi, daarbij geholpen door een Libiër ( Bouchuiguir) die jarenlang was geprepareerd voor deze taak in de VS.  

Denk aan westerse politici als Sikorski die een grote rol spelen bij de aanval op Rusland.            

Maar denk vooral an al die westerse Media van wie we nu wel helemaal zeker weten dat ze kritiekloos elke veroordeling tot de brandstapel van weer een tegenstander ( Milosevic, Osama, Saddam, Ghadaffi, Assad,Putin) overnemen. Bewijzen worden nooit gevraagd.  Leugens worden achteraf nooit bekend gemaakt. 

Dàt is de werkelijke macht van de Neocons.

In feite zijn ze machtiger dan welke dictator ooit geweest is, want ze zijn in staat om het volk te laten geloven dat Amerika de politie-agent van de wereld is die het goede met die wereld voor heeft. Maar dan wel een politie-agent die haar tegenstanders eerst zwart maakt en ze daarna (om ons te helpen) vernietigd.   Intussen verovert deze zeer enge groep de wereld, en weten we niet hoe verschrikkelijk het zal worden als ze dreigt van haar troon te worden gestoten.  

De joodse connectie.

Leo Strauss was een joodse filosoof, en zijn volgelingen waren bijna  allen joods.  Wolfowitz, Kristol, Bloom, Perle, Wurmser, Zoellick, Zakheim, etc. etc.

Nu zullen hier zeker een aantal ongelovige joden tussen zitten, maar of er ook niet-Zionisten onder zijn, waag ik te betwijfelen. Ik ben er van overtuigd dat het Amerikaanse leger in de laatste jaren vooral dàt  doet wat de vrijheid van handelen van Israel bevordert: de critici van Israel worden een voor een vernietigd.  Rumsfeld, Cheney, Bush, Rice en Powell zijn de front-men. In 1997 lezen we in ‘de bijbel van de Neocons’ al dat hun plannen voor al die oorlogen alleen kunnen doorgaan als er een soort Pearl Harbor zal plaatsvinden.  In 2001 vertelt Wolfowitz in een speech op West Point hetzelfde. (Pagina 291)  

Binnen 1 week na 911 is al bekend dat met Irak wil aanvallen!  911 is dus dit gedroomde Pearl Harbor.  ( Wesley Clark)

Philip Zelikow told an audience at the University of Virginia on September 10, 2002: “Why would Iraq attack America or use nuclear weapons against us? I’ll tell you what I think the real threat (is) and actually has been since 1990—it’s the threat against Israel. And this is the threat that dare not speak its name, because the Europeans don’t care deeply about that threat, I will tell you frankly. And the American government doesn’t want to lean too hard on it rhetorically, because it is not a popular sell.”

Zelikow, voorzitter van de 911 Commission,  zegt hier dat juist Israel motieven had om Saddam te verwijderen. Niet Bush of Blair.

Stephen Sniegoski beschrijft in ‘The transparent Cabal’ dat de push om Irak binnen te vallen zo goed als openlijk door de joodse Lobby werd gevoerd. Iedereen wist het, iedereen begreep het. Behalve de tv kijkers en de krantenlezers, uiteraard.

Er zijn talloze aanwijzingen dat joodse mensen de aanslag al van tevoren wisten dat er een aanslag op 911 zou plaatsvinden. (Goldman Sachs employees verkochten hun aandelen.  Israeli jongelui die klaar stonden om de vliegtuigen te fiolmen ‘to document the event.’ Etc.)

Een professor ( US Army War College) zegt dat Israel 911 deed. ( Alan Sabroski)

Mijn mening is als volgt. ( Die zal voor de lezer wellicht een extreme visie zijn.

Welnu, beschouw het als een hypothese. Als  één van de mogelijkheden waarmee rekening moet worden gehouden, als een ‘worst case scenario’ zo U wil.)

Amerika is het vehikel waarmee Israel  de wereld wil controleren. En eigenlijk hebben ze al heel veel landen onder controle.  De landen die op het lijstje van Wesley Clark stonden, waren allemaal landen die nog geen pion van de VS waren.  Een aantal van hen zijn nu kapot.

Resterende landen die niet naar Amerika’s pijpen dansen:  Noord Korea en  Maleisië en Venezuela en Cuba en Equador en Bolivia.

Maar de ontwikkelingen gaan snel. Er zijn landen die tot voor kort goed met de VS overweg konden zoals India, Brazilië, China en ook wel Rusland.

Maar een aantal van hen heeft de stoute schoenen aangetrokken en wil niet langer de VS subsidiëren met hun Petro dollar. Ze hebben een eigen bank opgericht.

Op 15 juli is de overeenkomst gesloten.

Dit is echt een nagel aan de doodskist voor de Amerikaanse 100 jarige Hegemonie, zoals die in het PNAC rapport wordt nagestreefd.

Als Amerika nu werd geleide door de ouderwetse GOP en Democraten, dan zou ik me geen zorgen maken. Maar het zijn Neocons die miljoenen  (Iraakse, Lybische enSyrische, en zeker ook Iraanse) doden over hebben voor hun liefelijke Israel.

Hoe gaan ze reageren als ze zien dat Amerika zijn aleen-heerschappij kwijt raakt?

Wat is de noodsprong die ze dan nog kunnen bedenken?

Ik ben bang dat ze een oorlog met Rusland zullen uitlokken.  En dat ze misschien wel een atoombom durven gooien op Rusland.

In de laatste maanden zien we dat ze er àlles aan doen om een aanval van Rusland uit te lokken.  De burgers in Luhansk en Donetsk worden met brandbommen bestookt.

Àls Putin binnen valt, zullen ze de Nato sturen. Als Putin niet binnen valt zullen ze net zo lang vechten tot ze Ukraïnbe hebben veroverd. Dan zullen ze First Strike Capability atoomwapens plaatsen, en daarna een oorlog uitlokken met Rusland.

Die zullen ze met een atoombom op Moskou beslechten.

Dat zal het eind van de opstandigheid van de BRICS landen zijn, en de defintieve totalitair bewind van Amerika ( lees Jeruzalem) .  Daarmee zal  Jaweh’s volk hebben voldaan aan de eis van Jaweh:  Zorg dat mijn volk de baas i s in de wereld, en de Messias zal komen, en alles zal goed zijn.

Dàt  is mijn grootste angst.  Maar ik hoop dat ik het helemaal mis heb.

Terug dus naar de meer gewone analyse. Terug naar Rusland en haar positie.



Amerika veroorzaakt een opstand en oorlog in Oekraiene.

Ik zal hopenlijk dit hoofstuk een keer uitwerken, maar misschien is dit verhaal bij velen al bekend.
Het is dus niet zo dringend.
Hier enige aandachtspunten:

- De lange voorbereiding om de Ukraïne af te scheiden van Rusland. ( 2004, 2005, Otpor, 2013 etc)
- De financiering van die revolte: 5 miljard door de VS,  496 miljoen door de EU.
- Onze Media die consequent leugens vertelden: ( Maidan) ( Teddybeer) 
-  De fascisten die het ruige werk doen en die wij steunen in Kiev. ( genocide op 1,5 miljoen) 
 - De visie van Brzezinski: zonder Ukraïne is Rusland geen wereldmacht
-  De schaak-mat positie als de VS raketten in Ukraine kan plaatsen: First strike capability. 

-  De haat van de Neocons/ Zionisten voor Rusland, en zeker voor Putin. ( The Saker info)
-  De angst van de VS voor een warme band tussen de EU en Rusland. ( gas etc.)
-  De angst van de VS voor de BRICS, als opvolger van de Amerikaanse hegemonie.
-  De nieuwe bank van de BRICS die de dollar overbdig wil maken.
-  Hun poging om Putin 'op te knopen', als voorbeeld, om de andere BRICS af te schrikken.



Hier alvast  een stuk van Jan Krikke uit De Joop,  waarmee ik het in elk geval behoorlijk eens ben:

Conflict VS-Rusland: 5 oorzaken

In Amerikaanse ogen is Rusland te belangrijk om aan de Russen over te laten

Wat zit er achter het conflict tussen de VS en Rusland? De vliegtuigramp in Oekraïne heeft de verhoudingen op scherp gezet maar de diepere oorzaak van het conflict is terug te voeren naar de geopolitiek van Amerikaans oud-veiligheidsadviseur Zbigniew Brzezinski. Vijf cruciale ontwikkelingen die terug te voeren zijn naar de “Brzezinski-doctrine” en geleid hebben tot de huidige crisis:

1. Vlak voordat de Berlijnse muur viel kwamen de VS, Duitsland en Rusland tot een gentleman’s agreement dat Warschau Pact-landen geen lid zouden worden van de NAVO. Bill Clinton verbrak de overeenkomst tegen het advies van Ruslandkenners. VS-ambassadeur in Rusland, George Kennan,voorspelde de dramatische gevolgen die zich nu ontwikkelen in frappant detail. Uitbreiding van de NAVO tot de Russische grens was een bedreiging en vernedering voor Rusland en maakte antiwesterse en nationalistische gevoelens los. Clinton maakte de opkomst van Poetin mogelijk.

2. De VS is bezorgd over het ontstaan van een "Euraziatisch" economisch machtsblok van West-Europa tot China (en Centraal en Zuid-Azië). De handel tussen de EU enerzijds en Rusland en China/Azië anderzijds groeide de afgelopen jaren vele malen sneller dan de handel tussen de EU en de VS en heeft op langer termijn meer potentieel. Een nieuw economisch en financieel machtsblok dreigde te ontstaan. De VS zou weinig greep hebben op een Euraziatisch economisch blok en mondiaal aan invloed verliezen. Zoveel mogelijk landen in de Amerikaanse invloedssfeer krijgen en houden is cruciaal om het dollarsysteem en de zgn. Washington Concensus in stand te houden.

3. De VS voert de vijandigheid jegens Rusland op terwijl het politieke steun zoekt voor het Trans-Atlantisch Vrijhandels- en Investeringsverdrag (TTP), een overeenkomst die bedoeld is om Europese landen verder aan de Amerikaanse invloedssfeer te binden. In Azië ontwikkelt zich hetzelfde scenario; Amerika portretteert China als een mogelijke bedreiging en zet Aziatische landen onder druk voor acceptatie van het Trans-Pacific Trade and Investment Partnership (TTIP). TTP en TTIP is een duivelse tweeling die Rusland en China isoleert, de macht van transnationale bedrijven vergroot, en de economisch-juridische bevoegdheden van lidstaten beperkt (multinationals kunnen regeringen makkelijker voor de rechter slepen.)

4. Amerikaanse pogingen om Rusland te isoleren zijn bedoeld om het ontstaan van een “multipolar world” te blokkeren. De Amerikaanse “powers that be” streven naar behoud van een “unipolar world” geleid door de VS. Dit beleid wordt politiek/ideologisch verpakt in de quasi-religieuze gedachte van Amerika als de “indispensible nation” en hoeder van democratische waarden. De Amerikaanse economie zal het op termijn mogelijk moeten afleggen tegen China, en de gevolgen daarvan kunnen alleen beperkt worden door de Amerikaanse invloed in de rest van de wereld (toegang tot grondstoffen, controle over handels- en transportroutes, het dollarsysteem, enz.) uit te breiden en te consolideren.

5. Geen enkel land ter wereld zal het de komende jaren financieel of militair kunnen opnemen tegen de VS. Maar allianties van meerdere landen vormen een bedreiging voor de VS. De grootste daarvan is momenteel BRICS (Brazilië, Rusland, India, China, South-Africa). De BRICS-landen hebben onlangs een concurrent van het IMF opgericht (de New Development Bank en Contingent Reserve Arrangement). Rusland is door haar rijkdom aan grondstoffen, geografische ligging - en op termijn door de gevolgen van klimaatverandering - een natuurlijke partner voor China, India en zelfs de Islamitische wereld (samen ruim 3 miljard mensen).

Kortom, in Amerikaanse ogen is Rusland te belangrijk om aan de Russen over te laten. De geestelijk vader van deze gedachte is Zbigniew Brzezinski, een anticommunistische ijzervreter geboren in Warschau uit een adellijke familie met wortels in het huidige Oekraïne. Brzezinski werd bekend als buitenlandadviseur van de Amerikaanse president Jimmy Carter. Zijn belangrijkste wapenfeiten: steun voor anti-Russische dissidenten in Oost-Europa en de financiering van de Moedjahedien na de Russische inval in Afghanistan. De Moujahidien kregen later een nieuwe naam: de Taliban. 

In 1997 schreef Brzezinski “The Grand Chessboard”, waarin hij voorspelde dat de strijd om wereldsuprematie zou worden uitgespeeld op het “Euraziatische schaakbord". De geopolitieke spil op dit “schaakbord”? Oekraïne. Als Moskou  controle over Oekraïne herwint, aldus Brzezinski, heeft Rusland automatisch de middelen om een imperiale staat te worden die zich uitstrekt van Europa tot Azië.

Brzezinki is al jaren een rivaal van de meer gematigde Henry Kissinger, die uitbreiding van de Nato afwees als onverstandig. Brzezinki heeft voorlopig gewonnen. Het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken wordt tot op de dag van vandaag gedomineerd door protégés van Zbigniew Brzezinksi.