567 The Anglo-American Establishment door Carroll Quigley.

Ik heb ongeveer de eerste 10% van het boek ( 370 pagina's)  gelezen en daar aantekeningen van gemaakt.

Die aantekeningen zet ik hieronder.

The Anglo-American Establishment.

Geschreven in 1949 door prof. Carroll Quigley.

Boek : gepubliceerd in 1981.  Hier te downloaden:

http://www.carrollquigley.net/pdf/the_anglo-american_establishment.pdf

 Opmerkelijk:  Quigley is geen tegenstander van het doel dat de Elite en het geheime Ronde Tafel genootschap zich stelde. Hij vind het wel OK. Alleen hun werkwijze vind hij af te keuren: er worden te veel fouten gemaakt.

( Quigley schreef ook Tragedy and Hope, en onthulde daarin dat de Grote Bankiers als doel hadden om de Wereld te beheersen.  Ook dat keurt Quigley niet perse af.  Hij vindt alleen dat ze dat niet zo geheim moeten houden !

De boek-cliché’s van Tragedy and Hope zijn kort na de druk ‘verloren gegaan’, zodat herdruk erg duur was,  en veel exemplaren verdwenen spoorloos uit bibliotheken)

Quigley: 

Er is een harde kern , een inner circle, de meest ingewijden.

En er is een Outer Circle.   Van Outer kan men naar Inner gaan. En weer terug.

Het is een geheim genootschap, dus ik kan me soms vergissen: soms was iemand misschien toch inner circle, terwijl ik hem als outer circle heb ingeschat.

Recruitment:  Studenten verenigingen , zoals All Souls op het deel van Oxford  univ. dat Balliol heet.

Je wordt er voor uitgenodigd om er bij te komen.  Pas na de bachelor studie.

Als je in All Souls zit, kom je mogelijk in de Outer Circle.

Wat ze doen is: Heel talentrijke jongelui in een groep stoppen ( All Souls), ze mogen lid worden. En dan kijken wie er later bruikbaar zal zijn.

Men heeft dan al zo’n grote groeps-geest gecreëerd, dan ‘uit de school klappen’   ondenkbaar is.

Kom je in de Outer Circle, dan is jouw kostje gekocht:  je krijgt dan gemakkelijk goede banen:  je wordt daar bij geholpen.

Maar door die oude links met ‘vrienden’  ben je sterk te beïnvloeden. De leden van de Inner Circle sturen de Outer circle aan.

Het is allemaal begonnen en bedacht door de oude Cecil: Robert Arthur Talbot Gascoyne-Cecil.( ook wel Viscount Cranborne.  Ook wel Marquess of Salisbury getiteld.)

Behalve intelligentie spelen familiebanden ook een grote rol.

Dus men huwt heel veel onderling.

En dan is er nog: het geld. 

Dat is ook een criterium om mensen in de groep op te nemen:  geld is ook nodig.

Van 1891 tot 1902 was het Cecil Rhodes die de leiding had ( zoon van  de markies van Salisbury).

Daarna Lord Milner.  Eigenlijk van bescheiden afkomst.  Geen adel of zo.

Maar hij had een enorm netwerk.

Hij kende leden van de drie ‘groepen’ die samen de Milner Group zouden vormen: 

1.    Millners eigen mensen van Balliol  ( Toynbee adepten)

2.    Het Cecil Bloc.  ( Machtige politici en journalisten die buiten de schijnwerpers stonden, zo veel mogelijk.)

3.    De Zuid Afrikanen van Cecil, met geld.

Cecil had drie methoden: ( pag 15)

a.     Penetratie in politiek, onderwijs en journalisme.

b.    Recruteren van grote talenten en ze aan het Cecil Bloc binden door gunsten en huwelijken.

c.     Invloed op de politiek uitoefenen door deze leden vd groep zoveel mogelijk op invloedrijke maar niet erg zichtbare posities te plaatsen.

De echte talenten waren altijd eerst een jaartje persoonlijk secretaris van Salisbury. Om het vak te leren. Om de band hecht te maken.

Opmerkelijk is wel dat Milner een volgeling was van de oude Arnold Toynbee ( oom van Arnold J. Toynbee) .

Deze  Toynbee was in feite een echte do-gooder:   ( pag 10)

1 Hij vond dat het Britse Rijk een belangrijk idee verbreidde: het idee van Vrijheid.  Dat moest  ook het Rijk bij elkaar houden.

2. De plicht om het Land te dienen kwam voor elk mens als eerste plicht.

3. De plicht om de lagere klassen te onderwijzen en helpen was heel belangrijk.

De groep werd al min of meer begonnen in 1880.  Maar in 1891 werd ze echt opgericht ( in het geheim) door Cecil Rhodes ( zoon van Salisbury) en een journalist ( Stead) en een man die goed bevriend was met koninging Victoria.

Er zijn vele namen aan de groep gegeven.

Eerst ‘De secret society van cecil Rhodes’.

Daarna ‘Millner’s Kindergarten’.  The Rhodes Crowd.  The Times Crowd.  The Round Table Group.  The Chatham House crowd.  The Cliveden set. 

Logisch , want ze konden zichzelf natuurlijk geen officiële naam geven. 

[pag 23] The All Souls Group. (De hoofdleverancier van de leden was deze studenten sociëteit.)

De Inner Circle beïnvloedde alle leden van All Souls.

Uit All Souls werden hoofdredacteuren geselecteerd die niet als hun  taak zagen om ‘eerlijk nieuws te berichten’ maar om ‘opinies te sturen’.

In de bijeenkomsten op de All Souls sociëteit werd besloten wat men het volk zou vertellen en wat niet.

Tot het overlijden van Salisbury in 1903 was het Cecil Block het meest belangrijke.  Na het overlijden nam Balfour de leiding over dat Bloc, maar hij liet de teugels wel erg losjes.  De groep van Milner werd dus de meest invloedrijke groep daarna.

[pag 29] Onder Salisbury was de band vooral op  sociaal contact en familiebanden gevestigd. Bij Milner werd de band tussen de leden vooral een  ‘ideologisch overeen komen’.

Salisbury was conservatief en wilde de macht bij de rijken laten. Milner zag dat er steeds meer invloed van democratie kwam en van het volk. Hij had ook de sociale ideeen van Toynbee in zijn hoofd.

Hij begreep:  Het Rijk kan alleen toekomst hebben als de inwoners een goed leven wordt geboden, en  die democratie noopt ons om ook aan  propaganda te gaan doen.

De Groep veranderde dus van werkwijze onder Milner.

Als de groep 100 jaar actief was, dan waren er drie generaties van elk 30 jaar. De eerste twee waren wat losser en wat meer sociaal georganiseerd. De laatste was erg serieus en deed erg aan geheimhouding.

Er waren eigenlijk nooit meer dan 40 leden van de groep, en ze ontmoetten elkaar  in twee verschillenden clubs waar dan ook werd gegeten: in “The Club”  ( eenmaal per 2 weken) of in Grillion’s ( waar men elke week bij elkaar kon komen.  Van de 40 leden waren er dan pakweg 12 mensen aanwezig op zo’n dinner bijeenkomst. Als het parlement op vakantie was, dan waren de clubs ook gesloten.  

566 Hoe de CIA in de Media infiltreerde in de laatste 70 jaar.

Hier een lang overzicht uit ICH:
U.S. Government Has Long Used Propaganda Against the American People

By WashingtonsBlog

December 01, 2016 "Information Clearing House" - "WashingtonsBlog" - First posted on January 18, 2016 -The United States Senate Select Committee to Study Governmental Operations with Respect to Intelligence Activities found in 1975 that the CIA submitted stories to the American press:

Wikipedia adds details:

After 1953, the network was overseen by Allen W. Dulles, director of the CIA. By this time, Operation Mockingbird had a major influence over 25 newspapers and wire agencies. The usual methodology was placing reports developed from intelligence provided by the CIA to witting or unwitting reporters. Those reports would then be repeated or cited by the preceding reporters which in turn would then be cited throughout the media wire services.
The Office of Policy Coordination (OPC) was funded by siphoning off funds intended for the Marshall Plan [i.e. the rebuilding of Europe by the U.S. after WWII]. Some of this money was used to bribe journalists and publishers.

In 2008, the New York Times wrote:

During the early years of the cold war, [prominent writers and artists, from Arthur Schlesinger Jr. to Jackson Pollock] were supported, sometimes lavishly, always secretly, by the C.I.A. as part of its propaganda war against the Soviet Union. It was perhaps the most successful use of “soft power” in American history.

A CIA operative told Washington Post owner Philip Graham … in a conversation about the willingness of journalists to peddle CIA propaganda and cover stories:

You could get a journalist cheaper than a good call girl, for a couple hundred dollars a month.

Famed Watergate reporter Carl Bernstein wrote in 1977:

More than 400 American journalists … in the past twenty‑five years have secretly carried out assignments for the Central Intelligence Agency, according to documents on file at CIA headquarters.
***
In many instances, CIA documents show, journalists were engaged to perform tasks for the CIA with the consent of the managements of America’s leading news organizations.
***
Among the executives who lent their cooperation to the Agency were [the heads of CBS, Time, the New York Times, the Louisville Courier‑Journal, and Copley News Service. Other organizations which cooperated with the CIA include [ABC, NBC, AP, UPI, Reuters], Hearst Newspapers, Scripps‑Howard, Newsweek magazine, the Mutual Broadcasting System, the Miami Herald and the old Saturday Evening Post and New York Herald‑Tribune.
***
There is ample evidence that America’s leading publishers and news executives allowed themselves and their organizations to become handmaidens to the intelligence services. “Let’s not pick on some poor reporters, for God’s sake,” William Colby exclaimed at one point to the Church committee’s investigators. “Let’s go to the managements.
***
The CIA even ran a formal training program in the 1950s to teach its agents to be journalists. Intelligence officers were “taught to make noises like reporters,” explained a high CIA official, and were then placed in major news organizations with help from management.
***
Once a year during the 1950s and early 1960s, CBS correspondents joined the CIA hierarchy for private dinners and briefings.
***
Allen Dulles often interceded with his good friend, the late Henry Luce, founder of Time and Lifemagazines, who readily allowed certain members of his staff to work for the Agency and agreed to provide jobs and credentials for other CIA operatives who lacked journalistic experience.
***
In the 1950s and early 1960s, Time magazine’s foreign correspondents attended CIA “briefing” dinners similar to those the CIA held for CBS.
***
When Newsweek waspurchased by the Washington Post Company, publisher Philip L. Graham was informed by Agency officials that the CIA occasionally used the magazine for cover purposes, according to CIA sources. “It was widely known that Phil Graham was somebody you could get help from,” said a former deputy director of the Agency. “Frank Wisner dealt with him.” Wisner, deputy director of the CIA from 1950 until shortly before his suicide in 1965, was the Agency’s premier orchestrator of “black” operations, including many in which journalists were involved. Wisner liked to boast of his “mighty Wurlitzer,” a wondrous propaganda instrument he built, and played, with help from the press.)
***
In November 1973, after [the CIA claimed to have ended the program], Colby told reporters and editors from the New York Times and the Washington Star that the Agency had “some three dozen” American newsmen “on the CIA payroll,” including five who worked for “general‑circulation news organizations.” Yet even while the Senate Intelligence Committee was holding its hearings in 1976, according to high‑level CIA sources, the CIA continued to maintain ties with seventy‑five to ninety journalists of every description—executives, reporters, stringers, photographers, columnists, bureau clerks and members of broadcast technical crews. More than half of these had been moved off CIA contracts and payrolls but they were still bound by other secret agreements with the Agency. According to an unpublished report by the House Select Committee on Intelligence, chaired by Representative Otis Pike, at least fifteen news organizations were still providing cover for CIA operatives as of 1976.
***
Those officials most knowledgeable about the subject say that a figure of 400 American journalists is on the low side ….
“There were a lot of representations that if this stuff got out some of the biggest names in journalism would get smeared” ….

Former Newsweek and Associated Press reporter Robert Parry notes that Ronald Reagan and the CIA unleashed a propaganda campaign in the 1980’s to sell the American public on supporting the Contra rebels, utilizing private players such as Rupert Murdoch to spread disinformation:

In the 1980s, the Reagan administration was determined to “kick the Vietnam Syndrome,” the revulsion that many Americans felt for warfare after all those years in the blood-soaked jungles of Vietnam and all the lies that clumsily justified the war.
So, the challenge for the U.S. government became: how to present the actions of “enemies” always in the darkest light while bathing the behavior of the U.S. “side” in a rosy glow. You also had to stage this propaganda theater in an ostensibly “free country” with a supposedly “independent press.”
From documents declassified or leaked over the past several decades, including an unpublished draft chapter of the congressional Iran-Contra investigation, we now know a great deal about how this remarkable project was undertaken and who the key players were.
Perhaps not surprisingly much of the initiative came from the Central Intelligence Agency, which housed the expertise for manipulating target populations through propaganda and disinformation. The only difference this time would be that the American people would be the target population.
For this project, Ronald Reagan’s CIA Director William J. Casey sent his top propaganda specialist Walter Raymond Jr. to the National Security Council staff to manage the inter-agency task forces that would brainstorm and coordinate this “public diplomacy” strategy.
Many of the old intelligence operatives, including Casey and Raymond, are now dead, but other influential Washington figures who were deeply involved by these strategies remain, such as neocon stalwart Robert Kagan, whose first major job in Washington was as chief of Reagan’s State Department Office of Public Diplomacy for Latin America.
***
Declassified documents now reveal how extensive Reagan’s propaganda project became with inter-agency task forces assigned to develop “themes” that would push American “hot buttons.” Scores of documents came out during the Iran-Contra scandal in 1987 and hundreds more are now available at the Reagan presidential library in Simi Valley, California.
What the documents reveal is that at the start of the Reagan administration, CIA Director Casey faced a daunting challenge in trying to rally public opinion behind aggressive U.S. interventions, especially in Central America. Bitter memories of the Vietnam War were still fresh and many Americans were horrified at the brutality of right-wing regimes in Guatemala and El Salvador, where Salvadoran soldiers raped and murdered four American churchwomen in December 1980.
The new leftist Sandinista government in Nicaragua also was not viewed with much alarm. After all, Nicaragua was an impoverished country of only about three million people who had just cast off the brutal dictatorship of Anastasio Somoza.
So, Reagan’s initial strategy of bolstering the Salvadoran and Guatemalan armies required defusing the negative publicity about them and somehow rallying the American people into supporting a covert CIA intervention inside Nicaragua via a counterrevolutionary force known as the Contras led by Somoza’s ex-National Guard officers.
Reagan’s task was made tougher by the fact that the Cold War’s anti-communist arguments had so recently been discredited in Vietnam. As deputy assistant secretary to the Air Force, J. Michael Kelly, put it, “the most critical special operations mission we have … is to persuade the American people that the communists are out to get us.”
***
According to the draft report, the CIA officer who was recruited for the NSC job had served as Director of the Covert Action Staff at the CIA from 1978 to 1982 and was a “specialist in propaganda and disinformation.”
***
federal law forbade taxpayers’ money from being spent on domestic propaganda or grassroots lobbying to pressure congressional representatives. Of course, every president and his team had vast resources to make their case in public, but by tradition and law, they were restricted to speeches, testimony and one-on-one persuasion of lawmakers.
But things were about to change. In a Jan. 13, 1983, memo, NSC Advisor Clark foresaw the need for non-governmental money to advance this cause. “We will develop a scenario for obtaining private funding,” Clark wrote. (Just five days later, President Reagan personally welcomed media magnate Rupert Murdoch into the Oval Office for a private meeting, according to records on file at the Reagan library.)
As administration officials reached out to wealthy supporters, lines against domestic propaganda soon were crossed as the operation took aim not only at foreign audiences but at U.S. public opinion, the press and congressional Democrats who opposed funding the Nicaraguan Contras.
At the time, the Contras were earning a gruesome reputation as human rights violators and terrorists. To change this negative perception of the Contras as well as of the U.S.-backed regimes in El Salvador and Guatemala, the Reagan administration created a full-blown, clandestine propaganda network.
In January 1983, President Reagan took the first formal step to create this unprecedented peacetime propaganda bureaucracy by signing National Security Decision Directive 77, entitled “Management of Public Diplomacy Relative to National Security.” Reagan deemed it “necessary to strengthen the organization, planning and coordination of the various aspects of public diplomacy of the United States Government.”
Reagan ordered the creation of a special planning group within the National Security Council to direct these “public diplomacy” campaigns. The planning group would be headed by the CIA’s Walter Raymond Jr. and one of its principal arms would be a new Office of Public Diplomacy for Latin America, housed at the State Department but under the control of the NSC.
***
In the memo to then-U.S. Information Agency director Charles Wick, Raymond also noted that “via Murdock [sic] may be able to draw down added funds” to support pro-Reagan initiatives. Raymond’s reference to Rupert Murdoch possibly drawing down “added funds” suggests that the right-wing media mogul had been recruited to be part of the covert propaganda operation. During this period, Wick arranged at least two face-to-face meetings between Murdoch and Reagan.
***
Alarmed at a CIA director participating so brazenly in domestic propaganda, Raymond wrote that “I philosophized a bit with Bill Casey (in an effort to get him out of the loop)” but with little success.
***
Another part of the office’s job was to plant “white propaganda” in the news media through op-eds secretly financed by the government. In one memo, Jonathan Miller, a senior public diplomacy official, informed White House aide Patrick Buchanan about success placing an anti-Sandinista piece in The Wall Street Journal’s friendly pages. “Officially, this office had no role in its preparation,” Miller wrote.
Other times, the administration put out “black propaganda,” outright falsehoods. In 1983, one such theme was designed to anger American Jews by portraying the Sandinistas as anti-Semitic because much of Nicaragua’s small Jewish community fled after the revolution in 1979.
However, the U.S. embassy in Managua investigated the charges and “found no verifiable ground on which to accuse the GRN [the Sandinista government] of anti-Semitism,” according to a July 28, 1983, cable. But the administration kept the cable secret and pushed the “hot button” anyway.
***
As one NSC official told me, the campaign was modeled after CIA covert operations abroad where a political goal is more important than the truth. “They were trying to manipulate [U.S.] public opinion … using the tools of Walt Raymond’s trade craft which he learned from his career in the CIA covert operation shop,” the official admitted.
Another administration official gave a similar description to The Miami Herald’s Alfonso Chardy. “If you look at it as a whole, the Office of Public Diplomacy was carrying out a huge psychological operation, the kind the military conduct to influence the population in denied or enemy territory,” that official explained. [For more details, see Parry’s Lost History.]

Parry notes that many of the same people that led Reagan’s domestic propaganda effort in the 1980’s are in power today:

While the older generation that pioneered these domestic propaganda techniques has passed from the scene, many of their protégés are still around along with some of the same organizations. The National Endowment for Democracy, which was formed in 1983 at the urging of CIA Director Casey and under the supervision of Walter Raymond’s NSC operation, is still run by the same neocon, Carl Gershman, and has an even bigger budget, now exceeding $100 million a year.
Gershman and his NED played important behind-the-scenes roles in instigating the Ukraine crisis by financing activists, journalists and other operatives who supported the coup against elected President Yanukovych. The NED-backed Freedom House also beat the propaganda drums. [See Consortiumnews.com’s “A Shadow Foreign Policy.”]
Two other Reagan-era veterans, Elliott Abrams and Robert Kagan, have both provided important intellectual support for continuing U.S. interventionism around the world. Earlier this year, Kagan’s article for The New Republic, entitled “Superpowers Don’t Get to Retire,” touched such a raw nerve with President Obama that he hosted Kagan at a White House lunch and crafted the presidential commencement speech at West Point to deflect some of Kagan’s criticism of Obama’s hesitancy to use military force.
***
Rupert Murdoch’s media empire is bigger than ever ….

An expert on propaganda testified under oath during trial that the CIA now employs THOUSANDS of reporters and OWNS its own media organizations. Whether or not his estimate is accurate, it is clear that many prominent reporters still report to the CIA.

John Pilger is a highly-regarded journalist (the BBC’s world affairs editor John Simpson remarked, “A country that does not have a John Pilger in its journalism is a very feeble place indeed”). Pilger said in 2007:

We now know that the BBC and other British media were used by the British secret intelligence service MI-6. In what they called Operation Mass Appeal, MI-6 agents planted stories about Saddam’s weapons of mass destruction, such as weapons hidden in his palaces and in secret underground bunkers. All of these stories were fake.
***
One of my favorite stories about the Cold War concerns a group of Russian journalists who were touring the United States. On the final day of their visit, they were asked by the host for their impressions. “I have to tell you,” said the spokesman, “that we were astonished to find after reading all the newspapers and watching TV day after day that all the opinions on all the vital issues are the same. To get that result in our country we send journalists to the gulag. We even tear out their fingernails. Here you don’t have to do any of that. What is the secret?”

Nick Davies wrote in the Independent in 2008:

For the first time in human history, there is a concerted strategy to manipulate global perception. And the mass media are operating as its compliant assistants, failing both to resist it and to expose it.
The sheer ease with which this machinery has been able to do its work reflects a creeping structural weakness which now afflicts the production of our news. I’ve spent the last two years researching a book about falsehood, distortion and propaganda in the global media.
The “Zarqawi letter” which made it on to the front page of The New York Times in February 2004 was one of a sequence of highly suspect documents which were said to have been written either by or to Zarqawi and which were fed into news media.
This material is being generated, in part, by intelligence agencies who continue to work without effective oversight; and also by a new and essentially benign structure of “strategic communications” which was originally designed by doves in the Pentagon and Nato who wanted to use subtle and non-violent tactics to deal with Islamist terrorism but whose efforts are poorly regulated and badly supervised with the result that some of its practitioners are breaking loose and engaging in the black arts of propaganda.
***
The Pentagon has now designated “information operations” as its fifth “core competency” alongside land, sea, air and special forces. Since October 2006, every brigade, division and corps in the US military has had its own “psyop” element producing output for local media. This military activity is linked to the State Department’s campaign of “public diplomacy” which includes funding radio stations and news websites. In Britain, the Directorate of Targeting and Information Operations in the Ministry of Defence works with specialists from 15 UK psyops, based at the Defence Intelligence and Security School at Chicksands in Bedfordshire.
In the case of British intelligence, you can see this combination of reckless propaganda and failure of oversight at work in the case of Operation Mass Appeal. This was exposed by the former UN arms inspector Scott Ritter, who describes in his book, Iraq Confidential, how, in London in June 1998, he was introduced to two “black propaganda specialists” from MI6 who wanted him to give them material which they could spread through “editors and writers who work with us from time to time”.

The government is still paying off reporters to spread disinformation. And the corporate media are acting likevirtual “escort services” for the moneyed elites, selling access – for a price – to powerful government officials, instead of actually investigating and reporting on what those officials are doing.

One of the ways that the U.S. government spreads propaganda is by making sure that it gets its version out first.   For example, the head of the U.S. Information Agency’s television and film division – Alvin A. Snyder – wrote in his book Warriors of Disinformation: How Lies, Videotape, and the USIA Won the Cold War:

All governments, including our own, lie when it suits their purposes. The key is to lie first.
***
Another casualty, always war’s first, was the truth. The story of [the accidental Russian shootdown of a Korean airliner] will be remembered pretty much the way we told it in 1983, not the way it really happened.

In 2013, the American Congress repealed the formal ban against the deployment of propaganda against U.S. citizens living on American soil.  So there’s even less to constrain propaganda than before.

Another key to American propaganda is the constant repetition of propaganda.    As Business Insider reportedin 2013:

Lt. Col. Daniel Davis, a highly-respected officer who released a critical report regarding the distortion of truth by senior military officials in Iraq and Afghanistan ….
From Lt. Col. Davis:
In context, Colonel Leap is implying we ought to change the law to enable Public Affairs officers to influence American public opinion when they deem it necessary to “protect a key friendly center of gravity, to wit US national will.”
The Smith-Mundt Modernization Act of 2012 appears to serve this purpose by allowing for the American public to be a target audience of U.S. government-funded information campaigns.
Davis also quotes Brigadier General Ralph O. Baker — the Pentagon officer responsible for the Department of Defense’s Joint Force Development — who defines Information Operations (IO) asactivities undertaken to “shape the essential narrative of a conflict or situation and thus affect the attitudes and behaviors of the targeted audience.”
Brig. Gen. Baker goes on to equate descriptions of combat operations with the standard marketing strategy of repeating something until it is accepted:
For years, commercial advertisers have based their advertisement strategies on the premise that there is a positive correlation between the number of times a consumer is exposed to product advertisement and that consumer’s inclination to sample the new product. The very same principle applies to how we influence our target audiences when we conduct COIN.
And those “thousands of hours per week of government-funded radio and TV programs” appear to serve Baker’s strategy, which states: “Repetition is a key tenet of IO execution, and the failure to constantly drive home a consistent message dilutes the impact on the target audiences.”

Of course, the Web has become a huge media platform, and the Pentagon and other government agencies are influencing news on the web as well. Documents released by Snowden show that spies manipulate polls, website popularity and pageview counts, censor videos they don’t like and amplify messages they do.

The CIA and other government agencies also put enormous energy into pushing propaganda through movies, television and video games.

In 2012, the Pentagon launched a massive smear campaign against USA Today reporters investigating unlawful domestic propaganda by the Pentagon.

End Notes:

(1) One of the most common uses of propaganda is to sell unnecessary and counter-productive wars. Given that the American media is always pro-war, mainstream publishers, producers, editors, and reporters arewilling participants.

(2) A 4-part BBC documentary called the “Century of the Self” shows that an American – Freud’s nephew, Edward Bernays – created the modern field of manipulation of public perceptions, and the U.S. government has extensively used his techniques.

(3) Sometimes, the government plants disinformation in American media in order to mislead foreigners. For example, an official government summary of America’s overthrow of the democratically-elected president of Iran in the 1950′s states, “In cooperation with the Department of State, CIA had several articles planted in major American newspapers and magazines which, when reproduced in Iran, had the desired psychological effect in Iran and contributed to the war of nerves against Mossadeq” (page x).

565 Wilders is een pion van Israel om de Islam zwart te maken en conflict te creeren.

Dat Wilders vanaf zijn jeugd door Israel is gecoached en gepusht door Israel  is op dit blog al vaker besproken.

Enkele korte referenties: 
- Wilders woonde als jongeling in Israel. 
- Hij heeft een joodse grootouder en  ziet zichzelf wellicht als joods. 
- In een half-dronken bui heeft hij tegen collega mevr. Kint ( hij was toen assistent van de VVD fractie in de tweede Kamer) gezegd dat hij voor Israel werkte en dat zijn carriere goed zou verlopen. 
- Als kamerlid ging Wilders zo vaak naar de Israelische ambassade en stelde hij kamervragen die voor Israel van belang waren. Dit zorgde er voor dat de AIVD al in die tijd, 20 jaar geleden, werd onderzocht omdat men hem als een agent voor Israel beschouwde. 
- Toen Wildes kamerlid werd, nam hij Eliot Wagschal; als persoonlijk assistent aan. Wagschal werkte tot die tijd op de Israelische ambassade.

Als er één item is dat Wilders inbreng in de nederlandse politiek kenmerkt dan, dan is het dat hij  de moslims  en de Islam als probleem benoemt.  Nooit heeft hij aan een mogelijke oplossing gewerkt. 

Dat past perfect in de beweging die in Amerika op gang kwam sinds 911: het moslimbashen. 
Uit diverse publicaties blijkt dat die beweging is bedacht en uitgevoerd door joodse mensen. 

Deze week kwam er in de krant dat de AIVD alweer een onderzoek deed naar de vermeende banden tussen Wilders en Israel. 

(ARTIKEL)

Ik heb de twee foto's weg gelaten.

Geert Wilders in januari 2013 bij de herdenkingsdienst voor de overleden Israëlische oud-premier Ariel Sharon in Jeruzalem. © GETTY

AIVD onderzocht Israëlische contacten Wilders

Vragen over banden van PVV-leider met Israël

De geheime dienst AIVD heeft in 2009-2010 onderzoek gedaan naar de Israëlische contacten van PVV-leider Geert Wilders. De dienst deed zogeheten 'naslag' naar aanleiding van een tip over Wilders' gesprekspartners, onder meer bij de Israëlische ambassade in Den Haag.

Door: Tom Kreling Huib Modderkolk 2 december 2016, 06:14

Onderkant formulier

Dat de dienst daartoe overging, toont dat er serieuze vragen bestonden over Wilders' loyaliteit en mogelijke Israëlische beïnvloeding.

De interesse van de geheime dienst blijkt uit onderzoek van de Volkskrant naar twaalf jaar beveiliging van Wilders en de gevolgen daarvan op de politicus en de verantwoordelijke diensten. Daarvoor is gesproken met 37 personen.

Het onderzoek door de AIVD is opmerkelijk, omdat de dienst terughoudend is met elke vorm van naslag of een operatie tegen een zittend politicus. Het brengt het risico mee dat de geheime dienst een verlengstuk van de regering wordt als hij op verzoek politici onderzoekt, zeker die van de oppositie. Aan de andere kant moet een geheime dienst alert zijn op oneigenlijke inmenging van buitenlandse overheden in Nederland of als er een bedreiging voor de nationale veiligheid is. Dat is een wettelijke taak. Bovendien zit Wilders sinds 2006 in de commissie-Stiekem, waar informatie van de AIVD en MIVD wordt gedeeld. Inlichtingen over het Midden-Oosten staan vaak hoog op de agenda.

Bouman antwoordt niet, Wilders reageert niet

De Telegraaf schreef in 2007 dat de AIVD Geert Wilders schaduwde bij bezoeken aan de Israëlische ambassade. Twee inlichtingenbronnen van de Volkskrant ontkennen dat er toen een onderzoek heeft plaatsgevonden. Ook publiekelijk ontkende de AIVD destijds de berichtgeving van de Telegraaf. Het onderzoek dat de Volkskrant nu onthult beslaat een andere periode en betreft het bekijken van de Israëlische contacten van Wilders.

Hoe de interesse van de AIVD werd gewekt

Onderzoek doen naar een politicus is hoogst ongebruikelijk. Toch deed de AIVD het. De Israëlische contacten van PVV-leider Wilders gaven daar aanleiding toe. Wie waren de Israëlische contacten van Wilders en hoe bedreigend was het?

Diverse oud-leidinggevenden van veiligheidsdiensten zeggen dat een onderzoek naar een politicus een 'absolute no-go' is. Bij het doen van naslag zet de AIVD geen bijzondere opsporingsmiddelen in, zoals het tappen van een telefoon of het doen van observatie. Daarom hoeft de minister niet te worden geïnformeerd. In diezelfde periode constateerde de AIVD dat PVV-kandidaat Gidi Markuszower in het najaar van 2010 een 'risico voor de integriteit van Nederland' was vanwege contacten met een 'buitenlandse veiligheidsdienst'. Het kan niet anders dan dat dit de Israëlische geheime dienst Mossad betrof.

Wat de naslag van Wilders' contacten heeft opgeleverd, is niet bekend. Ook is onduidelijk of toenmalig minister Guusje ter Horst (Binnenlandse Zaken) op de hoogte is gesteld door verantwoordelijk diensthoofd Gerard Bouman. Bouman wil geen vragen beantwoorden. 'Het interesseert me niets waarvoor u komt', reageert hij op diverse verzoeken. De AIVD is om een reactie gevraagd, maar heeft aangegeven niet op de inhoud van het stuk in te willen gaan. Wilders kreeg meerdere keren de gelegenheid de bevindingen van de Volkskrant in te zien, maar hij sloeg dit af en wil ook geen commentaar geven.

Serieuze machtsfactor

De contacten zijn nu bekoeld, vertellen bronnen in de joodse gemeenschap

Wilders was in 2010 op weg om een serieuze machtsfactor te worden. Na de val van het laatste kabinet-Balkenende ontstond in het najaar van 2010 het eerste kabinet-Rutte, met gedoogsteun van de PVV. In die jaren onderhield Wilders nauwe banden met invloedrijke Israëliërs, zoals de hoge Israëlische generaal Amos Gilad, die hij eind 2008 op het hoofdkantoor van het Israëlische leger in Tel Aviv bezocht. Ook ging hij geregeld op bezoek bij de Israëlische ambassadeur in Nederland. Die contacten zijn nu bekoeld, vertellen bronnen in de joodse gemeenschap.

De reden: Wilders zette zijn politieke ideeën niet om in beleid. Daarmee werd hij voor de Israëliërs minder interessant. Illustratief daarvoor is Wilders' aarzelende houding over steun aan het gedoogkabinet in 2010. PVV-bronnen vertellen dat er intern twee keer is gestemd over deelname aan gesprekken met CDA en VVD. Tweemaal was de stemverhouding 13 voor, 10 tegen. Wilders stemde niet mee, hij twijfelde te veel. Uiteindelijk schaarde de PVV zich achter het gedoogakkoord - alleen Kamerleden Driessen en Bosma bleven tegen - maar de gedoogconstructie hield slechts negentien maanden stand.

Kentering in de relatie met Israël was het PVV-standpunt over ritueel slachten in 2012, waardoor joodse organisaties zich geschoffeerd voelden. Ook de 'minder, minder'-uitspraken van Wilders deden pijn bij joodse organisaties.

_{Zaterdag in Vonk: Onderzoek naar twaalf jaar Wilders beveiligen: een politiek mijnenveld.}

  ----------------------------

Nog een bron : de blog van Ewoud Butter.

8 NOVEMBER 2010 DOOR EWOUD BUTTER

De Israelische agenda van Geert Wilders (update)

Vandaag kondigde Geert Wilders aan dat hij in Israel een toelichting zal geven op zijn standpunt dat Jordanië ‘de enige Palestijnse staat is die er ooit zal komen. Hij is door het Israëlische parlementslid Arieh Eldad uitgenodigd om op 5 december hierover in Tel Aviv te komen spreken. Volgens Wilders staat de bijeenkomst waar hij spreekt los van een partijcongres van de ultranationalistische partij National Union, waarvan Eldad lid is.

Dit bericht zal opnieuw de aandacht vestigen op de nauwe banden die Geert Wilders heeft met ultranationalistische groeperingen in Israel. In dat verband is ook de roep relevant van D66 en Groenlinks om meer transparantie over de financiering van politieke partijen. Van GroenLinks ligt er al een panklaar voorstel. Hieronder een update van een artikel dat ik oorspronkelijk een jaar geleden, in juni 2009, schreef over de banden van Wilders met Israel.

Israël zal een belangrijk onderwerp zijn in Fitna II, de volgende film van Geert Wilders. Dat heeft de PVV-voorman een jaar geleden verklaard in een interview met de Israelische krant Haaretz. In hetzelfde interview liet Wilders weten weinig heil te zien in een Palestijnse staat en liet hij zich lovend uit over de extreem-nationalistische  minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman.

Meerdere PVV-kamerleden hebben, zoals veel Nederlanders, nauwe banden met Israel. De website Joop.nl wees al eens op een levensgrote Israelische vlag op de werkkamer van de PVV (zie hier).
Geert Wilders zelf toont zich keer op keer zeer loyaal aan Israël, en dan vooral aan de meest conservatieve stromingen in dat land. Ook ontvangt Wilders financiële steun uit Israël en van pro-Israëlische groepen uit de VS. Voor alle helderheid: Wilders doet niets illegaals. Toch is het op zijn minst pikant dat een politicus die zo allergisch is voor de (vermeende) dubbele loyaliteit van islamitische Nederlanders, zelf zo kritiekloos achter het beleid van een ander land aanloopt.

Ook mag het opmerkelijk genoemd worden dat de PVV, die een voorstander is van een verbod op buitenlandse financiering of bestuurlijke invloed van moskeeen, zelf niet transparant is over haar buitenlandse geldbronnen.

Wilders en Israel
Dat Wilders nauwe banden heeft met Israel is al langer bekend. Hij doet daar zelf overigens ook niet erg geheimzinnig over. Hij heeft er twee jaar gewoond en heeft het land naar eigen zeggen de afgelopen 25 jaar minimaal 40 keer bezocht. Hij heeft er een groot politiek netwerk en heeft bijvoorbeeld de voormalige premier Sharon vele malen ontmoet. VVD-Kamerleden die Wilders als fractiegenoot hebben meegemaakt, omschrijven hem als een pleitbezorger voor de Joodse staat. “Hij heeft een heel groot hart voor Israël één de politieke belangen van dat land”, aldus John Manheim (CIDI) in de Volkskrant. Toen Wilders nog voor de VVD in de Tweede Kamer zat, had hij een werknemer in dienst die rechtstreeks afkomstig was van de Israëlische ambassade en ging hij voor de VVD naar Israël om stemmen te ronselen onder Nederlandse immigranten. Wilders verklaarde destijds:”De VVD doet het doorgaans goed onder Nederlanders in het buitenland. In Israël wonen tienduizend Nederlanders, die ik wil laten weten dat de VVD er is voor de joodse kiezer.”

Tijdens de presentatie van zijn film Fitna in Jerusalem gaf Wilders blijk van zijn emotionele verbondenheid met Israel. Hij verklaarde: “We all carry Jerusalem in our blood, in our genes. We all live and breathe Jerusalem. We talk Jerusalem, we dream Jerusalem. Simply because, the values of ancient Israel have become the values of the West. We are all Israel, and Israel is in all of us.”

Geen geloof in Palestijnse Staat
Half oktober 2010 twitterde Wilders: “Jordanie is de enige Palestijnse staat die er ooit zal komen. Judea/Samaria zijn Israel dus hoe meer joodse nederzettingen daar hoe beter.” Wilders heeft geen geloof  in een Palestijnse Staat. Een jaar geleden zei hij tegenover Haaretz :”My personal belief is that there is a two state solution for the Palestinians. One of those states is called Jordan.”

Hiermee lijkt hij volgens De Belgische De Morgen de facto zijn voorkeur uit te spreken voor de zogenaamde driestatenoplossing, die de Palestijnse nationaliteit en identiteit ontkent. Volgens deze visie wordt de Gazastrook geannexeerd door Egypte en (het resterende deel van) de Westelijke Jordaanoever door Jordanië.

Wilders verklaarde in het interview met Haaretz “geschokt” te zijn over uitspraken van Barack Obama in Cairo. Obama sprak daar over een nieuw begin in de relatie met de islamitische wereld. Hij riep Israël op om de bouw van nederzettingen te stoppen en refereerde aan het lijden van het Palestijnse volk. Volgens Wilders gaat Israël, dat tot dusver op de steun van de VS kon rekenen moeilijkere tijden tegemoet.

Etnische zuivering
Wilders toont vooral affiniteit met de ultra-rechtse partijen in Israel die pleiten voor etnische zuivering. Zo is Wilders lyrisch over de ultra-conservatieve minister van Buitenlandse Zaken Avgidor Lieberman. Wilders noemt hem in het interview met Haaretz een intelligent, sterk en slim politicus. Na de overwinning van Liebermans partij Yisrael Beiteinu zou Wilders hem hebben opgebeld en gefeliciteerd. Hun beider partijen zouden meer gelijkenissen dan verschillen vertonen, en daar is Wilders naar eigen zeggen trots op.

Lieberman is voorstander van een groot Israël waarin voor Palestijnen geen plaats is. In 2004 kwam hij met een plan om Israël etnisch te zuiveren, in 2006 betitelde hij de Palestijnse president Mahmoud Abbas als niet van belang. Door de kleine linkse partijen in Israel wordt hij betiteld als een racist en fascist.

Wilders gaat op 5 december naar Israel op uitnodiging van parlementslid Aryeh Eldad, die aan de laatste verkiezingen deelnam onder de vlag van de Nationale Unie, een partij die vindt dat Israël etnisch gezuiverd moet worden door het vertrek van Arabische Israëli’s, eventueel onder dwang.  Eldad is een revisionistische zionist die een groot voorstander is van de nederzettingenpolitiek en niet in vrede met de Arabieren gelooft. Hij was ook degene die Wilders uitnodigde om Fitna in Israel te presenteren.

Zelf liet Wilders overigens tijdens een kamerdebat in januari 2008 weten dat de Palestijnen wat hem betreft de Sinaï in konden worden gedreven en in december herhaalde hij: ,,Knikker de hele bende maar de Sinaï in”.

PVV
Vraag is in hoeverre het Midden-Oostenbeleid van Wilders gesteund wordt door zijn kiezers. Met de fractie heeft Wilders weinig problemen.Wilders wil is immers wet in de PVV, waarvan hij het enige lid is. Hij heeft zijn fractieleden zelf uitgekozen en zal ze tijdens het sollicitatiegesprek ongetwijfeld gevraagd hebben naar hun visie op het Israelisch-Palestijns conflict.  Fractiegenoot Martin Bosma is net als zijn politiek leider vaak in Israel geweest. Tijdens een bijeenkomst van het CIDI noemde Bosma  Aryeh Eldad zijn “goede vriend”. Bosma verklaarde verder dat hij hoopt dat Israël het pad van vrede verlaat en dat Israël, als het aan de PVV ligt, een militaire campagne mag beginnen tegen Iran.

Maar of de achterban van de PVV de pro-Israëlische standpunten van de partij steunt is maar de vraag. Daar zit voor de partij een probleem. Uit een enquete die in december 2007 werd gehouden, bleek namelijk dat het merendeel van de PVV-aanhang weinig op heeft met Israël. 39% van de PVV-stemmers vond toen dat Nederland Israël niet zou moeten steunen wanneer het land zou worden aangevallen. Bij alle andere partijen waren er minder tegenstanders van steun aan Israël.

Financiële steun

Ook in Israel is lang niet iedereen blij met de steun van Wilders. Zie bijvoorbeeld dit artikel op dutch Blog Israel. Toch zijn er diverse, vooral ultrarechtse groepen in Israël die hem steunen. Zo meldde een correspondent van De Groene Amsterdammer in maart 2009 dat er in Israël flink voor Wilders werd gecollecteerd. Ook vanuit de Verenigde Staten ontvangt Wilders steun van pro-Israëlische en/of anti-islamitische organisaties. In Amerika bestaat zijn aanhang volgens Ronny Naftaniel (CIDI) vooral uit republikeinse, conservatieve joodse kringen waar veel geld zit. Naftaniel in de Volkskrant van 20 juni:”Zowel in Amerika als in Israel begeeft Wilders zich in geaccepteerde extreem-rechtse kringen.” Even googlen leert dat Wilders steun krijgt vanaf veel buitenlandse sites, waaronder Atlas Shrugs,  Jihad-watch, Samizdata.net, Yidwithlid, GatesofVienna. Ongeveer hetzelfde groepje dat eind oktober betrokken was bij de pro-Wilders demonstratie in Amsterdam. Om de buitenlandse belangstellenden te informeren levert de PVV tegenwoordig ook nieuws in het Engels.

Een deel van deze giften zijn bedoeld voor zijn juridische verdediging en komen volgens de Volkskrant binnen op de bankrekening waarop ook de partijdonaties uit Nederland worden gestort. “Buitengewoon onfris”, oordeelt Remco Nehmelman, hoofddocent staats- en bestuursrecht aan de universiteit Utrecht in de Volkskrant. Nehmelman: “In veel landen, zoals Duitsland en Groot-Brittannë, zijn buitenlandse giften verboden. Je wilt uitsluiten dat buitenlandse krachten het binnenlandse beleid beïnvloeden.” Pas als een donateur een tegenprestatie verlangt, is er een probleem, aldus de Groningse hoogleraar staatsrecht Douwe Jan Elzinga in de Volkskrant. “In Nederland kunnen we ongeoorloofde afhankelijkheid echter niet vaststellen, omdat we de geldstromen niet kennen.”

Buitenlandse inmenging
Relevant is dan ook de vraag in welke mate conservatieve geldschieters uit de VS en Israel invloed hebben op de standpunten van de gedoogpartij PVV. In welke mate wordt het beleid van Rutte 1 vanuit het buitenland beinvloed? Misschien gebeurt dat in het geheel niet, maar zolang onduidelijk is hoe de PVV aan haar geld komt, valt het ook niet uit te sluiten.

Dat hoeft niet alleen relevant te zijn voor het Midden-Oostenbeleid van de partij, maar ook wanneer het gaat om het beleid ten opzichte van Iran of zelfs wanneer het gaat om de vrijheid van meningsuiting. Zo hield Wilders, die zich anders graag profileert als strijder voor de vrijheid van meningsuiting, zich opvallend stil toen Mark Rutte een jaar geleden suggereerde de ontkenning van de holocaust niet meer strafbaar te stellen. Wanneer Wilders consequent was geweest, had hij Rutte gesteund, maar hij hield zich gedeisd, ongetwijfeld om zijn geldschieters niet voor het hoofd te stuiten.

Volkskrant-verslaggever en oud-correspondent in Israël Alex Burghoorn constateerde na het debat over de regeringsverklaring dat Wilders een Israëlische blik op de multiculturele problematiek had weten te introduceren in het kabinetsbeleid. ‘Ben ik nog in Israel?’ schreef hij in de Volkskrant.

islam
Maar ook de opvattingen van de partij over de islam kunnen verklaard worden uit de banden van Wilders met ultra-nationalistische partijen in Israel die een grote aanhang hebben onder de Joodse kolonisten, vaak religieuze zionisten of revisionistische zionisten.

Zo hebben deze partijen in Israël, net als de islamisten van Hamas overigens, er alle belang bij om van het Midden-Oostenconflict een religieus conflict om heilige grond te maken. Intern gebruiken deze partijen het in de strijd met seculiere krachten en in de onderlinge propaganda-oorlog tussen Israël en Palestijnen wordt dankbaar gebruik gemaakt van extremistische uitspraken die aan weerszijden worden gedaan. Zo is het Israelische beleid het gemakkelijkste te verdedigen door te wijzen op anti-joodse uitingen in de islam. Palestijnse verlangens naar eigen land worden zoveel mogelijk geïslamiseerd door Palestijnen te vereenzelvigen met het islamistische Hamas en niet met het seculiere Fatah of de christelijke Palestijnen.

In een dergelijke propaganda-oorlog past het ook de diversiteit binnen de islam te ontkennen en de ‘zuivere islam’ gelijk te stellen aan de meest extreme stroming. Hierbij wordt dan bijvoorbeeld ook geregeld verwezen naar moderne complottheorieen zoals de in rechtse kringen populaire Eurabiatheorie van Bat Ye’or (pseudoniem van Giselle Littman). In dergelijke theorieen wordt gesproken over een oorlog van de joods-christelijke beschaving met de islam. De islam wordt dan als een agressief monolitisch blok voorgesteld dat via migratie en een groot geboortenoverschot streeft naar wereldheerschappij en invoering van de sharia.

Fitna2
Tegen deze achtergrond is het logisch dat in de ogen van Wilders Israël de “voorhoede” van het Westen is en in die hoedanigheid de eerste verdedigingsgordel moet zijn van Europa tegen de oprukkende “islamiseringsgolf”. Daarom wil Wilders, in zijn volgende film Fitna 2 aandacht besteden aan Israel en de islamisering van Europa. In het interview met Haaretz zegt Wilders hierover:”The film will demonstrate that the fight against Israel is not territorial, and hence Israel is only the first line of defense for the West. Now it’s Israel but we are next. That’s why beyond solidarity, it is in Europe’s interest to stand by Israel.”

We moeten Israël dus steunen om de islamisering van Europa te stoppen. “De jihad tegen Israel is de jihad tegen ons allen” (citaat uit Steeds een stapje verder in de Volkskrant van 20 juni). Dat is de boodschap van Wilders, leider van een partij die gedoogsteun geeft aan het huidige kabinet Rutte 1, geïnspireerd en bekostigd door conservatieve krachten in Israël en de VS.

Met steun aan de Palestijnen is niets mis, met steun aan Israel ook niet. Er zijn in beide gebieden veel krachten die op zoek blijven naar een vreedzame oplossing van het conflict. Het is Wilders goed recht om te sympathiseren met ultranationalistische groeperingen in Israel en hij mag bij die groepen ook om geld bedelen. Maar als burger van dit land wil ik dan wel graag weten of deze groepen met hun steun aan Wilders ook invloed kopen op de PVV en misschien indirect op het Nederlandse regeringsbeleid.

Tijd voor kamervragen lijkt me of, nog beter, tijd voor het indienen van een wetsvoorstel dat moet leiden tot meer duidelijkheid over partijfinanciering.

Ewoud Butter