1529 John Pilger schreef dit 7 dagen voor de inval in Oekraïne !

John Pilger is een van mijn  helden.

Hij maakte goede documentaires over de media:  " The war you don't see" ( Ik zeg altijd:  bekijk hem elk jaar een keer.) 

Het artikel stond in Consortium Nieuws. 

Hier de vertaling naar het Nederlands.  

Commentaar , Propaganda, Rusland, Oekraïne, Verenigd Koninkrijk, Verenigde Naties, Tot op de dag van vandaag – Historische perspectieven op het nieuws

John Pilger: Oorlog in Europa en de opkomst van rauwe propaganda

17 februari 2022

De veiligheidsvoorstellen van Rusland zouden in het Westen moeten worden toegejuicht, schrijft John Pilger. Maar wie begrijpt het belang ervan als het enige wat de mensen te horen krijgen is dat Poetin een paria is?  

8 oktober 2014: Victoria Nuland, adjunct-staatssecretaris van Buitenlandse Zaken van de VS, bij een basis van de Oekraïense grensbewakingsdienst in Kiev. (Amerikaanse ambassade in Kiev, Flickr)

Door John Pilger

De voorspelling van Marshall McLuhan dat "propaganda de opvolger van politiek zal worden" is uitgekomen.  Ruwe propaganda is nu de norm in westerse democratieën, met name in de VS en Groot-Brittannië.

Over kwesties van oorlog en vrede wordt ministerieel bedrog als nieuws gebracht. Ongemakkelijke feiten worden gecensureerd, demonen worden gevoed. Het model is corporate spin, de valuta van deze tijd. In 1964 verklaarde McLuhan de beroemde uitspraak: "Het medium is de boodschap." De leugen is nu de boodschap.

Maar is dit nieuw? Het is meer dan een eeuw geleden dat Edward Bernays, de vader van de spindoctoring, "public relations" uitvond als dekmantel voor oorlogspropaganda. Wat nieuw is, is de vrijwel volledige eliminatie van afwijkende meningen in de mainstream.

De grote redacteur David Bowman, auteur van The Captive Press, noemde dit "een defenestratie van iedereen die weigert een bepaalde lijn te volgen, het onverteerbare te slikken en moedig is". Hij verwees naar onafhankelijke journalisten en klokkenluiders, de eerlijke buitenbeentjes aan wie mediabedrijven ooit ruimte gaven, vaak met trots. Die ruimte is nu afgeschaft.

De oorlogshysterie die de afgelopen weken en maanden als een vloedgolf is over ons heen gekomen, is hiervan het meest opvallende voorbeeld. Bekend onder de vakterm 'het verhaal vormgeven', is het grootste deel ervan pure propaganda.

De regel van geen bewijs

De Russen komen eraan. Rusland is erger dan slecht. Poetin is kwaadaardig, "een nazi zoals Hitler", zo verklaarde Labour-parlementslid Chris Bryant. Oekraïne staat op het punt om door Rusland te worden binnengevallen – vanavond, deze week, volgende week. De bronnen zijn onder meer een voormalig CIA-propagandist die nu namens het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken spreekt en geen bewijs levert voor zijn beweringen over Russische acties, omdat "het afkomstig is van de Amerikaanse regering".

De regel dat er geen bewijs is, geldt ook in Londen. De Britse minister van Buitenlandse Zaken Liz Truss, die 500.000 pond aan overheidsgeld uitgaf om in een privéjet naar Australië te vliegen om de regering in Canberra te waarschuwen dat zowel Rusland als China op het punt stonden toe te slaan, leverde geen bewijs. De Antipodeanen knikten instemmend; het 'verhaal' wordt daar niet in twijfel getrokken. Een zeldzame uitzondering was voormalig premier Paul Keating, die Truss' oorlogszuchtige taal 'krankzinnig' noemde.

Truss heeft de landen aan de Baltische Zee en de Zwarte Zee vrolijk door elkaar gehaald. In Moskou vertelde ze de Russische minister van Buitenlandse Zaken dat Groot-Brittannië nooit de Russische soevereiniteit over Rostov en Voronezh zou accepteren – totdat haar werd gewezen dat deze plaatsen geen deel uitmaken van Oekraïne, maar van Rusland. Lees de Russische pers over de clowneske capriolen van deze pretendent van 10 Downing Street en huiver.

Gevaarlijke farce

De Britse minister van Buitenlandse Zaken Liz Truss bezoekt Estland, 30 november 2021. (Simon Dawson / No 10 Downing Street)

Deze hele farce, met onlangs de Britse premier Boris Johnson in Moskou in de hoofdrol, die een clowneske versie van zijn held Winston Churchill speelde, zou als satire kunnen worden beschouwd, ware het niet dat er opzettelijk misbruik wordt gemaakt van feiten en historisch inzicht en dat er een reëel gevaar voor oorlog bestaat.

Vladimir Poetin verwijst naar de "genocide" in de oostelijke Donbass-regio van Oekraïne. Na de staatsgreep in Oekraïne in 2014 – georkestreerd door Victoria Nuland, de "contactpersoon" van de voormalige Amerikaanse president Barack Obama in Kiev – lanceerde het door neonazi's geïnfiltreerde regime een terreurcampagne tegen het Russisch sprekende Donbass, dat een derde van de Oekraïense bevolking uitmaakt.

Onder toezicht van CIA-directeur John Brennan in Kiev coördineerden 'speciale veiligheidseenheden' wrede aanvallen op de bevolking van Donbass, die zich tegen de staatsgreep verzette. Video- en ooggetuigenverslagen tonen hoe fascistische misdadigers met bussen werden aangevoerd om het hoofdkwartier van de vakbond in de stad Odessa in brand te steken, waarbij 41 mensen omkwamen die daar vastzaten. De politie stond erbij en keek toe. Obama feliciteerde het 'rechtmatig gekozen' coupregime met zijn 'opmerkelijke terughoudendheid'.

In de Amerikaanse media werd de gruweldaad in Odessa gebagatelliseerd als een 'duistere' en 'tragische' gebeurtenis waarbij 'nationalisten' (neo-nazi's) 'separatisten' (mensen die handtekeningen verzamelden voor een referendum over een federaal Oekraïne) aanvielen. Rupert Murdochs Wall Street Journal veroordeelde de slachtoffers: 'Dodelijk brand in Oekraïne waarschijnlijk aangestoken door rebellen, zegt regering'.

4 maart 2015: OVSE houdt toezicht op de verplaatsing van zware wapens in Oost-Oekraïne. (OVSE, Flickr, CC BY-NC-ND 2.0)

Professor Stephen Cohen, geprezen als Amerika's grootste autoriteit op het gebied van Rusland, schreef:

De pogromachtige verbranding van etnische Russen en anderen in Odessa deed herinneringen herleven aan de nazi-vernietigingseenheden in Oekraïne tijdens de Tweede Wereldoorlog. [Vandaag de dag] zijn stormachtige aanvallen op homoseksuelen, joden, oudere etnische Russen en andere 'onzuivere' burgers wijdverbreid in het door Kiev geregeerde Oekraïne, samen met fakkeltochten die doen denken aan die welke uiteindelijk Duitsland in de late jaren twintig en dertig in vuur en vlam zetten ...

"De politie en officiële gerechtelijke autoriteiten doen vrijwel niets om deze neofascistische daden te voorkomen of te vervolgen. Integendeel, Kiev heeft hen officieel aangemoedigd door Oekraïense collaborateurs met nazi-Duitse uitroeiingspogroms systematisch te rehabiliteren en zelfs te herdenken, straten naar hen te vernoemen, monumenten voor hen op te richten, de geschiedenis te herschrijven om hen te verheerlijken, en nog veel meer."

Tegenwoordig wordt er zelden gesproken over het neonazistische Oekraïne. Dat de Britten de Oekraïense Nationale Garde, waaronder neonazi's, trainen, is geen nieuws. (Zie het rapport van Matt Kennard in Consortium News van 15 februari). De terugkeer van gewelddadig, goedgekeurd fascisme in het Europa van de 21e eeuw, om Harold Pinter te citeren, "is nooit gebeurd ... zelfs niet toen het gebeurde".

Op 16 december diende de Verenigde Naties een resolutie in waarin werd opgeroepen tot "het bestrijden van verheerlijking van nazisme, neonazisme en andere praktijken die bijdragen aan het aanwakkeren van hedendaagse vormen van racisme". De enige landen die tegen stemden waren de Verenigde Staten en Oekraïne.

Bijna elke Rus weet dat het over de vlakten van het "grensgebied" van Oekraïne was dat Hitlers divisies in 1941 vanuit het westen oprukten, gesteund door Oekraïense nazi-aanhangers en collaborateurs. Het resultaat was meer dan 20 miljoen Russische doden.

Russische voorstellen

De Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov, links, en president Vladimir Poetin, midden, in 2017. (Het Russische presidentiële pers- en voorlichtingsbureau, CC BY 4.0, Wikimedia Commons)

Afgezien van de manoeuvres en het cynisme van de geopolitiek, wie de spelers ook mogen zijn, is deze historische herinnering de drijvende kracht achter de respectvolle, zelfbeschermende veiligheidsvoorstellen van Rusland, die in Moskou werden gepubliceerd in de week dat de VN met 130 tegen 2 stemmen besloot het nazisme te verbieden. Deze voorstellen zijn:

– De NAVO garandeert dat zij geen raketten zal stationeren in landen die aan Rusland grenzen. (Er staan al raketten in Slovenië en Roemenië, en Polen volgt)

– De NAVO stopt met militaire en marineoefeningen in landen en zeeën die aan Rusland grenzen.

– Oekraïne wordt geen lid van de NAVO.

– Het Westen en Rusland ondertekenen een bindend Oost-West-veiligheidspact.

– het historische verdrag tussen de VS en Rusland inzake middellangeafstandsraketten moet worden hersteld. (De VS hebben dit verdrag in 2019 opgezegd.)

Dit komt neer op een uitgebreid ontwerp voor een vredesplan voor heel naoorlogs Europa en zou in het Westen moeten worden toegejuicht. Maar wie begrijpt in Groot-Brittannië het belang ervan? Wat hen wordt verteld, is dat de Russische president Vladimir Poetin een paria is en een bedreiging vormt voor het christendom.

Russisch sprekende Oekraïners, die al zeven jaar onder een economische blokkade van Kiev staan, vechten voor hun voortbestaan. Het 'massale' leger waar we zelden over horen, bestaat uit de 13 Oekraïense legerbrigades die Donbass belegeren: naar schatting 150.000 soldaten. Als zij aanvallen, zal de provocatie van Rusland vrijwel zeker oorlog betekenen.

In 2015 kwamen de presidenten van Rusland, Oekraïne, Duitsland en Frankrijk, onder bemiddeling van de Duitsers en Fransen, bijeen in Minsk en ondertekenden een voorlopig vredesakkoord. Oekraïne stemde ermee in om autonomie te verlenen aan Donbass, nu de zelfverklaarde republieken Donetsk en Loehansk.

Het akkoord van Minsk heeft nooit een kans gekregen. In Groot-Brittannië wordt, onder meer door Boris Johnson, de boodschap verspreid dat Oekraïne door wereldleiders wordt "gedicteerd". Groot-Brittannië zelf bewapent Oekraïne en traint het Oekraïense leger.

Sinds de eerste Koude Oorlog is de NAVO in feite opgerukt tot aan de meest gevoelige grens van Rusland, nadat zij haar bloedige agressie had getoond in Joegoslavië, Afghanistan, Irak en Libië en haar plechtige beloften om zich terug te trekken  niet was nagekomen ( ).  Nu de Europese "bondgenoten" zijn meegesleept in Amerikaanse oorlogen die hen niets aangaan, is het grote onuitgesprokene dat de NAVO zelf de echte bedreiging vormt voor de Europese veiligheid.

In Groot-Brittannië wordt bij het horen van het woord 'Rusland' meteen een xenofobe reactie van de staat en de media opgewekt. Let eens op de reflexmatige vijandigheid waarmee de BBC over Rusland bericht. Waarom? Is dat omdat het herstel van de imperiale mythologie bovenal een permanente vijand vereist? We verdienen zeker beter.

John Pilgers film Breaking the Silence uit 2003 over de 'oorlog tegen terrorisme' is hier te  

De geuite meningen zijn uitsluitend die van de auteur en komen al dan niet overeen met die van Consortium News.