661 Een Amerikaans verslag over Bill Browder en zijn veelvuldige fraude

In onderstaand artikel komen vele zaken aan de orde: 

-De Trump-jr  contacten met de Russische advocate Veselnitskaya, die alles te maken hebben met de Magnitsky kwestie.  

- Het bedrog door  Browders bedrijven  waar het gaat om belasting ontduiking: In kalukkië krijg je tax reductie als je gehandicapten ijn dienst neemt.  Met drie krakkemikkige tuinmannen dacht Browder een belastingvoordeel van 40 miljoen $ te kunnen rechtvaardigen... Onze dappere strijder voor de mensenrechten....
  
- De verhoren die door Prevezon werden aangespannen. 

- Een beschrijving van de inval van 4 juni 2017 en de verdere  afwikkeling van de zaak.  Mooi om dit naast de informatie van Nekrasov te leggen. 

Bron: http://russia-insider.com/en/exposing-deception-behind-bill-browders-magnitsky-act/ri21507

De originele bron: https://100r.org/2017/10/magnitsky/

Exposing the Deception Behind Bill Browder's Magnitsky Act

Did Browder's tax troubles in Russia motivate his extraordinary lobbying campaign for harsher anti-Russia sanctions?

Lucy Komisar 

Fri, Nov 10, 2017

|

 1,19113

41 SHARES

MORE: POLITICS

This article, and the inconsistencies in Browder's testimony and behavior has been discussed at length in the alternative media, most convincingly by Robert Parry and Gilbert Doctorow at Consortium News. See Parry's articles about this here and here, and Doctorow's here.

---

The controversial New York meeting in June 2016 between President Donald Trump's campaign team and a group of Russians, initiated as a talk about finding dirt on Hillary Clinton, is drawing new scrutiny of U.S. economic sanctions against targeted Russians.

At the meeting, Donald Trump Jr. and other Trump confederates, lured by a promise of compromising information on Trump’s rival, instead stumbled upon a quagmire: a fraud that bilked the Russian treasury of $230 million; a trans-Atlantic dispute over offshore accounts and tax evasion, and a U.S.-born investor, William Browder, who once ran the largest foreign investment fund in Russia, and who plays the eminence grise in this drama.

advertisement

Browder is perhaps best known as an investor in Russia turned an anti-corruption activist, and the driving force behind the Magnitsky Act, the battery of economic sanctions aimed at Russian officials. However, an examination of Browder’s record in Russia and his testimony in court cases reveals contradictions with his statements to the public and Congress, and raises questions about his motives in attacking corruption in the Kremlin.

Browder has insisted that his departure from Russia resulted from his anti-corruption activities. However, Russian authorities revoked his visa in November 2005, two years after a provincial court convicted Browder of evading some $40 million in taxes. The Russian federal government next took up the case. Magnitsky was interrogated in 2006 about the tax evasion and detained over it in 2008.

Nevertheless, by 2012 Browder had convinced key U.S. politicians that Magnitsky was his lawyer, hired to investigate the theft of three of Browder’s companies and jailed by corrupt Russian authorities, who engineered his death in prison.

The Magnitsky Act banned visas and business ties for a number of Russians allegedly linked to Magnitsky’s death. The impact of that legislation has spread, with US and European human rights advocates pressing for a global Magnitsky Act against public officials and corporate officers everywhere accused of corruption or rights violations.

That human rights effort, named after a man Russian investigators say was part of a tax evasion scheme, has helped sour US-Russian relations.

Back in the spotlight this summer, Browder used Magnitsky’s death to again rail against shady Russian government officials and their cronies in Congressional testimony and in the press.

It is the theft of the three companies that ties Browder to the controversial Trump, Jr. meeting. In 2007, shell companies that had once been owned by Browder were used to claim a $230 million tax refund based on trumped-up financial loses. Browder has said the companies were stolen from him, and indeed in a murky operation organized by a convicted fraudster, they were re-registered in the names of others.

About five years later, Browder went after a company he said had gotten money laundered in the tax refund fraud. He persuaded the Justice Department to bring charges in 2013 in New York against Prevezon, a Russian real estate investment firm, and others. Browder accused Prevezon of receiving $1.9 million from the tax refund fraud. It used the money to buy New York real estate, he said.

That New York lawsuit is what brought Prevezon's Russian lawyer, Nataliya Veselnitskaya, to the United States several times in 2016, including to the June 2016 meeting with Trump Jr.

Veselnitskaya says the Prevezon suit was a distraction Browder used to cover up his own tax evasion and–she claims–collusion in the tax refund fraud. She bases her accusation in part on the role of Magnitsky. She has lobbied against the Magnitsky Act, deriding it as Browder’s way of protecting himself from Russian legal trouble.

Browder declined repeated requests for an interview about the Russian charges, his time as an investor in Russia, and his campaigns for the Magnitsky Act. Browder went so far as to have the author of this article banned from a public talk he gave at the Institute for Advanced Studies in Princeton, New Jersey, in December 2016.

But this summer, in sworn testimony before the US Senate’s Judiciary Committee, Browder made statements that appear to contradict his testimony in the Prevezon case. Statements by Browder in this article come from the printed record of his Senate testimony, and his various public appearances and writings.

A Nested Russian Tale

“While working in Moscow I learned that Russian oligarchs stole from shareholders, which included the fund I advised,” Browder told the Senators during the Washington, DC hearing this summer.

There is, however, a record that suggests Browder knew well more about suspicious transactions involving the companies he controlled. That record questions the prevalent depiction of Browder as an entrepreneur wronged by a rough-and-tumble Russian business community.

A 100 Reporters investigation, published in 2014, illustrated how Russian titanium company, Avisma, in which Browder was an investor, used an Isle of Man shell company to “buy” titanium at fake low prices and sell it abroad at higher market prices, cheating both minority share-holders and Russian tax authorities. A lawsuit showed Browder knew that was the business plan.

According to corporate documents, Browder’s holding company, Hermitage Capital Management, was built on corporate registrations authored by the Mossack Fonseca law firm. That firm is the source of more than one million documents made public by the International Consortium of Investigative Journalists in its Panama Papers investigation, involving assets hidden through the use of shell companies and secret offshore accounts. Its disclosures have led to resignations by government officials worldwide, criminal investigations and charges of corruption against bureaucrats and business leaders.

Mossack Fonseca set up two companies in the British Virgin Islands, Berkeley Advisors and Starcliff, to hold shares in Hermitage. The Browder family home in Princeton, New Jersey, is registered by a Mossack Fonseca shell, Pepperdine Holdings Ltd. Browder’s $11-million vacation home in Aspen is also “owned” by a shell registered in an agent’s name. The US taxes offshore earnings. In 1998, Browder traded his US citizenship for one in the UK, which does not.

How Hermitage Got Started

In Browder’s time in Russia, a key figure was accountant Konstantin Ponomarev, who in 1995 founded Firestone Duncan with American lawyer Jamison Firestone as a minority partner. Ponomarev hired Magnitsky, with whom he had studied at the Russian Economics Academy. He named Magnitsky deputy head of the new firm’s audit department and assigned him to Hermitage. According to Ponomarev, the firm – and Magnitsky — set up an offshore structure that Russian investigators would later say was used for tax evasion and illegal share purchases by Hermitage.

In a series of emails to the author, Ponomarev said that Firestone Duncan set up a number of Hermitage shell companies in the Russian republic of Kalmykia. They held stocks in some Russian companies that Browder had purchased for himself and clients. Ponomarev said the structure helped Browder execute tax-evasion and illegal share purchase schemes.

He said the holdings were layered to conceal ownership: The companies were “owned” by Cyprus shells Glendora and Kone, which, in turn, were “owned” by an HSBC Private Bank Guernsey Ltd trust. Ponomarev said the real owner was Browder’s Hermitage Fund. He said the structure allowed money to move through Cyprus to Guernsey with little or no taxes paid along the way. Profits could get cashed out in Guernsey by investors of the Hermitage Fund and HSBC.

Russian authorities contend that Magnitsky was a participant in a tax fraud led by Browder.

Ponomarev said Hermitage wanted to obtain shares of Gazprom, the giant Russian energy conglomerate. Company policy and then Russian law prohibited direct purchases of Gazprom shares by foreigners, including foreign companies and investment funds. Foreigners could buy shares only through ADRs (American Depository Receipts) sold in London, but they could not buy them in such numbers – or at the same prices – as Russians could. Ponomarev said that in 1996, the firm developed for Browder “a strategy of how to buy Gazprom shares in the local market, which was restricted for foreign investors.”

It did the same for the Ziff brothers, then owners of Ziff Davis Media, whose investments Hermitage managed. Ziff Brothers Investments did not return repeated requests for comments.

Tax Breaks and Disabled Employees
A central charge by Russian tax fraud investigators is that Hermitage’s shell companies falsely claimed they employed disabled workers and invested in the local economy. Ponomarev said the two claims would cut a company’s taxes by 40%.

He said, “After we successfully passed our own tax audit, we started to offer this to our clients, including Bill.”

In 2001, Hermitage shell companies Dalnaya Steppe and Saturn Invest declared on tax returns that a majority of their Kalmykian employees were disabled, complying with a law aimed at social rehabilitation of the disabled. But they hadn’t hired anyone, since they were just stock holding companies.

Russian tax authorities investigated the claim that disabled workers were “analysts” for the two companies. A legal judgementfound that the employees were working at other locations as physical laborers. It said of the workers: “Bukayev has no education or qualifications. Badykov is a worker. Byatkiyev is a machine engineer. They had nothing to do with Saturn and were only used by the Claimant to get the income tax relief.”

The tax authority demanded overdue taxes plus a fine and interest. Russian court decisions show that Browder failed to pay, then later put the companies into bankruptcy. Back taxes could not be collected.

In a deposition he gave in the Prevezon case in 2015, Browder was asked, “Who came up with the idea that you could use this tax regime?”

“[W]e were advised by Arthur Andersen, Firestone Duncan, Ernst & Young and various other firms that this was a proper way of organizing our affairs,” Browder replied.

An important point, Ponomarev said, was that other companies had lowered taxes this way, but had actually hired disabled workers.

The alleged tax frauds came to $40 million, Russian tax authorities charged. Allegedly illegal purchases of shares in Gazprom through the use of offshore shell companies were reportedly valued at another $30 million, bringing the total figure to $70 million.

In his Prevezon deposition, Browder said that in 2004 he “transferred (Dalnaya Steppe) to be liquidated” by Visao Risk Management Group (VRMG), a Moscow security firm run by Jakir Sha‘ashoua, whom Browder has identified a former agent of the Mossad.

The Raid

On June 2, 2007, Russian tax investigators raided the offices of Hermitage and Firestone Duncan. They seized Hermitage company documents, computers and corporate stamps and seals.

In a statement to US senators, Browder said that interior ministry officials:

“seized all the corporate documents connected to the investment holding companies of the funds that I advised. I didn’t know the purpose of these raids so I hired the smartest Russian lawyer I knew, a 35-year-old named Sergei Magnitsky. I asked Sergei to investigate the purpose of the raids and try to stop whatever illegal plans these officials had.”

Magnitsky, however, had been Browder’s Firestone Duncan accountant for a decade.

In questioning by Russian investigators in 2006, Magnitsky said he was an auditor on contract with Firestone Duncan. Though Browder continued to say Magnitsky was his lawyer in this summer’s testimony before the Senate Judiciary Committee, two years ago, in his testimony in the US government’s Prevezon case, Browder told a different story.

He was asked if Magnitsky had a law degree in Russia.
“I'm not aware that he did,” Browder said.
Did he know if Magnitsky “went to law school?”
“No,” Browder answered.

Creative Tax Refunds

All this leads to a second Russian investigation involving three Browder shell companies.

Browder told the Senate committee that Magnitsky

“went out, investigated, and came back with an astounding conclusion. . . that the purpose of stealing our companies was to try to steal our assets, which they didn’t succeed in doing. However, they did succeed in stealing $230 million in taxes that we paid to the Russian government from the Russian government.”

The companies were re-registered in the names of straw men and used in fake lawsuits that demanded damages for alleged contract violations. Once the damages were paid, the companies filed for tax refunds that came to $230 million. Browder says that the companies’ documents taken when his firm and Firestone Duncan were raided were to enable the re-registration. He said that he received none of the funds.

Moscow lawyer Andrey Pavlov in an interview in New York, told 100Reporters that he assisted in obtaining court orders based on the fake lawsuits claiming liabilities for the Hermitage companies that resulted in the $230 million tax refund fraud.

However, Pavlov contends that Browder knew the purpose of the raids on his company and on Firestone Duncan: authorities were looking for evidence to support Russian charges of tax evasion and illegal purchase of shares of Gazprom by his and the Ziffs’ companies. He disputes Browder’s contention that the tax investigators who did the raid were responsible for the Treasury scam.

Pavlov said the tax refund fraud he participated in was common in Russia at the time: firms agreed to settle claims from fake shell companies about bogus contract violations. The companies would then file amended tax returns to deduct the settlements, recouping money as tax refunds.

Pavlov said he was approached by Viktor Markelov, a convicted felon, who wanted to hire him. Markelov wanted Pavlov to obtain a court order based on an invented liability for the Hermitage companies, which would then lead to a claim for a tax refund. Pavlov said the refund application would require detailed information from the companies’ books for the year, which he said pointed to inside involvement. However, Pavlov said he was never told the identity of the client who would benefit from the refund scheme.

Pavlov was questioned by Russian authorities, and Markelov was convicted and sentenced to five years for the scam. At his trial, Markelov testified that one of the people he worked with to secure the fraudulent tax refund was Sergei Leonidovich. Magnitsky’s full name was Sergei Leonidovich Magnitsky.

“In October [2007] the whole Browder team knew about these claims and didn’t appeal the decision [allowing the take-over of his companies] which had been granted,” Pavlov said. “They did nothing till the money was paid out of the budget [the Russian Treasury].”

This corresponds with Browder’s book, which states that he and Magnitsky found out about the theft of the companies in October 2007. Just the same, Browder didn’t immediately go to court to challenge the re-registration of the companies and the court’s decision.

However, it would appear that Browder knew, or should have known, about the theft months before. Financial documents for 2007-08 for HSBC Private Bank, which owned about 10 percent of Hermitage, state that as of July 27, 2007 Hermitage had set aside $7 million to cover legal expenses related to getting back Russian companies Hermitage owned. The document said others had taken control of the Hermitage companies to create fraudulent liabilities – and facilitate the fake lawsuit payouts. Deposed in the Prevezon case, Albert Dabbah, chief financial controller for HSBC, confirmed the document’s authenticity.

Magnitsky In Prison

Browder told the Senators:

"On November 24, 2008, about six weeks after Sergei testified against a bunch of corrupt officials, some of the same officials he testified against came to his home at eight in the morning in front of his wife and two children, arrested him and put him in pre-trial detention where he was then tortured to get him to withdraw his testimony."

But Magnitsky’s testimony in October 2008 does not mention any corrupt officials.

In his Senate testimony this summer, Browder said “they put [Magnitsky] in cells with 14 inmates and eight beds and left lights on 24 hours a day to impose sleep deprivation. They put him in cells with no heat and no window panes in December in Moscow so he nearly froze to death. They put him in cells with no toilet, just a hole on the floor where the sewage would bubble up. They moved him from cell to cell to cell in the middle of the night.”

A report by the Russian Public Oversight Commission for Human Rights Observance, which Browder links to on his website, does not echo all Browder’s charges, but confirms that prison conditions were bad for everyone, not Magnitsky alone. The group reported that one cell lacked a cold-water tap, and another hot water. On occasion, raw sewage spewed up from the in-ground toilet, covering the floor of Magnitsky’s cell. It took 35 hours for authorities to move Magnitsky and two cellmates.

In important ways, Magnitsky did appear to suffer especially from harsh—and ultimately fatal—mistreatment. For six days, for example, Magnitsky had no access to boiled water, which worsened his already fragile health, the commission wrote. Despite documented need for ongoing medical attention, he was transferred to a prison where none was available.

In his written statement, Browder said Magnitsky wrote over 400 complaints detailing instances of mistreatment. “He was able to pass his hand-written complaints to his lawyers, who dutifully filed them with the Russian authorities. Although his complaints were either ignored or rejected, copies of them were retained. As a result, we have the most well-documented case of human rights abuse coming out of Russia in the last 35 years,” Browder wrote. The complaints were never made public.

In prison, Magnitsky turned to a fellow inmate, Oleg Lurie, for help in filing complaints about conditions. Lurie is a well-known Russian journalist who was accused of attempting to blackmail a member of the Duma, and later exonerated. Inmates often sought Lurie out for jailhouse advice. Deposed in the Prevezon case, Lurie described Magnitsky as initially “confident” that his employers were working to get him out.

But in a subsequent meeting, Lurie said, Magnitsky’s demeanor had changed. He was distraught, Lurie recalled, and said his employers were now selling him out and wanted him to sign documents that had nothing to do with his charges. On October 13, 2009, Magnitsky filed a complaint accusing police of “possible participation” in the theft of the Hermitage companies.

Magnitsky died on November 16, 2009. Browder testified in the Senate that “eight riot guards with rubber batons beat him until he died.” He said elsewhere that the assault lasted eight hours. On a website devoted to Magnitsky, Browder posted the hospital death certificate, highlighting the notation, “closed craniocerebral injury?” But the report put a question mark after the finding, which wasn’t explained, and provided no evidence to indicate Magnitsky was beaten to death.

A 2011 analysis by the Physicians for Human Rights International Forensics Program of documents provided by Browder found no evidence he was beaten to death. However the analysis also described the conditions of Magnitsky’s imprisonment as “torturous,” and said that his lack of medical treatment was “calculated, deliberate and inhumane.” Conflicting and absent medical records undermined their confidence in the official determination of Magnitsky’s cause of death.

Meanwhile, in 2013, a Russian court, relying on investigations that included the testimony of Konstantin Ponomarev, convicted Browder of tax evasion. Browder was in London.

Though Browder claims Magnitsky was convicted, a Russian legal document shows the case against him was dropped because he had died.

Two weeks ago, Kirill Nogotkov, a Russian bankruptcy receiver on the trail of assets that Browder transferred out of Dalnaya Steppe, won a case in Russia against HSBC bank, the Hermitage trustee. The bank paid $30 million of evaded taxes.

---

Source: 100 reporters

660 The Magnitsky Act. Gedetailleerde samenvatting.

De film is complex van opzet, en zeker in het laatste half uur nauwelijks te volgen.

Als U ooit in de gelegenheid komt om de film te zien, dan is het aan te raden om deze samenvatting goed te lezen, vooraf.

Maar als de film succesvol wordt weggedrukt, dan is deze samenvatting het enige dat U heeft om zich een beeld te vormen van de waarheid zoals Alexei Nekrasov die boven tafel heeft gebracht.




   Samevatting van de Nekrasov-Magnitsky documentaire.  

[ Met enkele verhelderende annotaties, gemaakt door H.]

NB: Er is een timeline (Blog 659) 
       En er is een inleiding ( Blog 658) 

                                              ---------------------

Op 16 november 2009 stierf de 37 jarige advocaat Sergei Magnitsky in de Matrossky Tischina gevangenis in Moskou, waar hij al een jaar in voorarrest zat. [Feit]

De politie had hem opgesloten, gemarteld en vermoord , omdat hij diezelfde politieagenten had beschuldigd van het stelen van 230 miljoen $. [Zegt Browder]

Het verhaal is wereldkundig gemaakt door Bill Browder, de in Amerika geboren baas van Sergei Magnitsky. Browder reisde jarenlang de wereld rond om overal duidelijk te maken wel een gruwelijk regiem er in Rusland heerst.

Deze film is gemaakt door Andrei Nekrasov die al eerder een documentaire maakte over de dood van Litvineko. Nekrasov zag in Browder een medestrijder tegen het onrecht in Rusland.

Alexei Nekrasov vroeg Bill Browder  het hemd van het lijf omtrent de toedracht van de roof en hoe die tot de dood van Magnitsky leidde.  Dan filmde hij 6 maanden  de scenes zoals die hem door Browder waren verteld. Deze scenes zien we telkens terug in deze  deels gedramatiseerde onderzoeks-documentaire.

[Nekrasov vertelt hieronder het verhaal zoals Browder dat aan de wereld vertelt]

Browder ging in 1995 definitief naar Moskou en zette een beleggingsfonds op met Westers geld en kocht daarmee belangen in Russische bedrijven.  Dan probeerde hij de waarde van die bedrijven  te doen stijgen door de corruptie binnen het bedrijf zo klein mogelijk te maken. Uiteindelijk had hij 4,5 miljard $ in Rusland belegd. (Zie youtube: How I Became Putin's No. 1 Enemy (Full Session) )

[In 2005 werd Browder’s visum ingetrokken wegens belastingperikelen,  en toen heeft hij de aandelen die zijn beleggingsfondsen bezaten verkocht. De opbrengst was 1 miljard $ en Browder betaalde 230 miljoen belasting in Rusland. Hij verplaatste de resterende 750 miljoen naar het Westen, en dat ging wellicht terug naar de investeerders. De (lege) bedrijven bleven echter bestaan, en kantoorruimte. Mogelijk was er nog enige activiteit]

Op 4 juni 2007 sloeg het noodlot toe:  Een inval van de politie, onder leiding van de agenten  Karpov en Kuznetzov . Ze vonden geen geld  maar namen wel de originele eigendomsbewijzen mee en de originele bedrijfsstempels.  

Karpov en Kuznetzov blijken samen te werken met criminelen. Hun plan is eenvoudig. Ze schrijven het bedrijf van Bill Browder over op hun eigen naam (re-register) en verklaren bij de belastingdienst dat het bedrijf in de voorgaande jaren geen winst heeft gemaakt, in tegenstelling tot eerdere meldingen. Dan vragen ze de 230 M $ terug die het bedrijf (Bill Browder)  eerder had betaald.

Door een belastingambtenaar  om te kopen lukte dit plan en kregen ze het geld in handen, op 26 december 2007. 

Na de inval heeft Browder een jonge en zeer talentvolle advocaat, Sergei Magnitsky  in dienst genomen.

Die ontdekt wat er gebeurd is:  de her-inschrijving met nieuwe namen en nieuwe bankrekeningen waarop de belasting teruggave is gestort. 

De moedige Magnitsky  gaat op 7 oktober 2008 naar de politie om aangifte te doen van de diefstal  door Karpov en Kuznetzov, de twee politieagenten.

Browder: “in een normaal land komt dan iedereen in actie en worden de dieven gevangen genomen.”  Maar niet in Rusland.

Zes weken na de aangifte, op 24 november, wordt het huis van Magnitsky  door de politie doorzocht en wordt hij meegenomen naar het bureau. Hij zal nooit meer levend thuis komen.

Magnitsky  wordt in de gevangenis  zwaar op de proef gesteld, net als alle andere gevangenen : er zijn 4 bedden voor 8  gevangenen. De toiletten stinken en lopen soms over. Magnitsky  schrijft tijdens de 358 dagen dat hij gevangen zat 450 klachten op en stuurt die naar de directie, en een copie naar Browder.

Als Karpov en Kuznetzov wederom tegen Magnitsky  zeggen dat hij vrij man is als hij zijn aanklacht tegen hen in trekt, wordt Magnitsky  woedend op de agenten die een luxe leventje lijden terwijl de gewone Russen in armoede leven.

Tijdens zijn gevangenschap wordt Magnitsky  ziek:  hij krijgt een ontsteking aan de alvleesklier en galstenen. 

Maar door de opstandigheid van Magnitsky  zijn de artsen erg boos op Magnitsky  en ze geven hem niet de nodige geneeskundige hulp.

Op de avond van 16 november 2009  wordt Magnitsky  radeloos en bonkt zijn vuisten stuk op de deur van de cel. Hij wordt overgebracht naar een isoleercel en sterft daar na ruim 1 uur.   

De artsen zeggen : Hij is overleden aan een hartaanval.  

Browder zegt: Hij is lange tijd gemarteld en toen stierf hij.

[Minuut 30 in de film ]

Nekrasov weet niet goed hoe hij de documentaire moet eindigen, want Browder heeft twee versies verteld van de laatste uren van M.

Tegen het Amerikaanse Congres zegt Browder:  Magnitsky  werd in zijn isoleercel  dood geknuppeld door 7 agenten, op de avond van 16 november. [………..]

Maar op andere plaatsen zegt hij dat Magnitsky   is gestorven alleen in zijn cel, woedend bonkend op de celdeuren, terwijl er een arts voor zijn deur stond. [ 00.31.10]

 Maar als Nekrasov die scene wil opnemen in de cel van M, dan kunnen er niet eens 7 mensen met knuppels in die isoleercel naar binnen.

De advocaat van Magnitsky  , Kharitonov, verklaart dat de beschadigingen op de knuisten van Magnitsky  er op wijzen dat hij zelf hard op de deuren heeft geslagen , in zijn aanval van woede.

Nekrasov vraagt aan de gevangenisbewaarders: Is het nodig om Magnitsky  handboeien om te doen en ruim 1 uur te slaan met knuppels? Nee, totaal niet nodig. Drie flinke tikken met een knuppel en de gevangene blijft stil op zijn bed liggen. [Ervaringsdeskundigen !]

Opmerkelijk:  Op de Russische TV wordt uitgebreid aandacht besteed aan een rapport van een Human Rights organisatie over de dood van Magnitsky.

Maar Nekrasov ziet dat deze Russische Human Rights woordvoerder Borsjev  niet een eigen rapport aan de media toont  (Borsjev zegt dat hij een onderzoek deed) , maar gewoon de 100 pagina lange Power Point presentatie van Bill Browder gebruikt.

Door de inspanningen van Browder heeft Amerika 2 wetten aangenomen ( Magnitsky Acts)  die diverse Russische burgers treffen.  In dec 2012 werd de eerste Act aangenomen, met expliciet daarin vermeld dat Magnitsky  werd doodgeslagen door 8 agenten met knuppels. Obama zei dat dit was op basis van een neutraal Russisch Rapport. Maar het was dus Browders power point !

 Alexei Nekrasov : Dus is de vraag:  Hoe stierf Magnitsky  en wie heeft er schuld?

Ik vroeg het aan de moeder van Magnitsky  in het kantoor van Bill Browder  in Londen.

Natalia Magnitsky zegt:  Dokter Gaus was het meest schuldig, want ze had Sergei moeten helpen toen hij psychotisch was, maar ze  deed niets.  

Nekrasov: Denkt U dat Sergei is geslagen?

Natalia: Nee. In een eerste rapport stond bij vergissing dat hij was geslagen , maar dat bleek een onjuiste rapportage te zijn. De onderzoeken zeiden dat het een cardiomyopatie was als gevolg van diabetes.

En er was geen alvleesklier ontsteking?

Natalia:  Jawel, maar die was niet de oorzaak van de dood.

Alexei Nekrasov : Gelooft U dit rapport?

Natalia: Wel, het kan een hartaanval geweest zijn, maar deze hartaanval kwam niet uit de lucht vallen. Het kwam doordat hij niet werd geholpen in zijn psychose.

Alexei Nekrasov : Was dit opzet, of was het onze bekende Russische nalatigheid?

Natalia: Het is heel moeilijk te zeggen of ze hem dood wilden. Door hem steeds te verplaatsen van de ene gevangenis naar de andere wilden ze hem laten bekennen. Of hem Browder laten beschuldigen.

Maar wilden ze hem doden?  Dat kan ik niet zeggen.

Alexei Nekrasov:  Ik was perplex.   Natalia’s verklaring was helemaal anders dan die van Browder.  Niet dood geslagen zoals Browder zegt, maar dood door te weinig aandacht tijdens een psychose.

 ---

Juli 2010. Gerechtsgebouw, Londen.

In juli 2010 klaagt agent Karpov   Browder aan wegens smaad, bij de rechtbank in Londen.

Een opmerkelijke daad voor een agent die ( volgens Browder) " van corruptie en diestal leeft en snelle auto’s en een duur appartement en duur jacht heeft ."

Na afloop verklaart Browder dat hij de zaak gewonnen geeft, maar dat staat niet in de uitspraak van de rechter. In tegendeel. De rechter wil nu niemand veroordelen, maar zegt wel dat als Bill Browder  nog eens smaad pleegt, hij wel tot veroordeling kan overgaan.

--

Moskou. Gesprek met Karpov.

Nekrasov vraagt of Karpov met hem wil spreken in Moskou.

Karpov oogt helemaal niet als een criminele agent, maar als een ietwat verbeten en zeer alerte intellectueel.

Hij zegt o.a het volgende:

Volgens Bill Browder  is Magnitsky op 8 oktober 2008 naar de politie gegaan om aangifte van diefstal tegen mij en Kuznetzov te doen.  Maar dat is onjuist.  Hij was op die dag opgeroepen om uitleg te geven op vragen van de politie.  We waren toen al lange tijd bezig met het onderzoek naar fraude bij de bedrijven van Bill Browder, met name bij Kamea.

Magnitsky heeft op 8 oktober 2008  helemaal geen beschuldiging tegen mij gedaan. Hij werd gehoord als getuige. ( Nekrasov herinnert zich nu dat hij het document heeft gezien toen hij de ‘aanklacht‘ filmde, en dat hem wel was opgevallen dat het geen aanklacht was, maar een verslag van getuigenis. Maar dat paste helemaal niet in het verhaal zoals hij dat kende, en hij had er verder niet over na gedacht. [00.54.50])

Karpov: Browder beweert dat ik dit geld gestolen heb, samen met anderen.  Maar ik heb mijn huis gekocht en deels betaald vóór die 230 miljoen werden geroofd.  Mijn maandsalaris is 6000 $, niet mijn jaarsalaris. Ik heb mijn Mercedes op afbetaling gekocht. 

Browder heeft een soort Hollywood verhaal bedacht, en hij heeft toegang tot parlementsleden en senatoren en ze geloven hem.

Nekrasov is nu aan het twijfelen gebracht en onderzoekt het originele document van de aanklacht door Magnitsky tegen de twee agenten op 8 oktober 2008.

Het blijkt inderdaad geen aanklacht te zijn. De namen van de agenten staan zelfs niet in het document.

Nekrasov belt vele malen naar Browder, maar die houdt zich onbereikbaar.

[60 minuten]

Het Europarlement in Brussel.

Dan gaat Nekrasov naar Europarlementarier Marie Louise Beck, een voorvechtster voor de mensenrechten in Rusland.  Ze ziet Magnitsky en Browder als echte helden.

Als die het verhaal te horen krijgt kan ze het niet bevatten en verwijst ze Nekrasov naar Andreas Gross, een Europarlementarier die een flink rapport over Magnitsky heeft geschreven en heeft voorgelezen in het EU parlement. ( Een  PACE Report : een rapport van het  Parliamentary Assembly of the Council of Europe)

En wat blijkt: ook Gross heeft gewoon de Power Point van Bill Browder gebruikt als bron.

Onze Europarlementariers geloven Amerikaanse zakenmensen op hun blauwe ogen, blijkbaar. 

Toch heeft Andy Gross (Zwitserland) wel begrepen dat Magnitsky  niet werd vermoord. Het was dood door nalatigheid, volgens hem.

Hotel in Londen: het boek van Browder wordt gepresenteerd.

Op 5 februari 2015 kwam Bill Browders boek uit en omdat Browder zich al maanden onbereikbaar hield voor Nekrasov en omdat Nekrasov officieel nog bezig was om Browder’s versie van het verhaal te verfilmen, kon Browder bij de boek-presentatie in Londen zijn en daar filmen en mensen bevragen.  Browder kende bijna alle mensen op dat feestje, want ze waren net als hij allemaal Putin-critici.  Eén dame die Magnitsky  goed had gekend noemde hem een briljant accountant. ‘Nee, Sergei was  geen advocaat.’  [1.07.26]

[ Een klein foutje dat Browder nog steeds blijft maken. Bewust natuurlijk, want een advocaat behoort een zekere immuniteit te genieten . Een advocaat in de gevangenis stoppen is niet juist.  Een accountant in de gevangenis stoppen is wèl normaal, want hij kan aan een misdaad hebben meegewerkt].

In een toespraak zegt Browder onder meer: “Sergei is vermoord door de Russische Staat, en dat is voor mij hetzelfde als wanneer ik een onthoofding zie die door ISIS wordt gepleegd, maar het voelt 1 miljoen maal zo pijnlijk voor mij.

Nekrasov maakt van de gelegenheid gebruik om een persoonlijk gesprek met Browder aan te vragen.

Montagekamer in Moskou.

Nekrasov legt de zaak uit aan zijn assistente, tijdens de montage van de film:

Alles begon volgens Browder toen Magnitsky  de diefstal van 230 miljoen $ ontdekte, en dit bij de politie meldde op 7 okt 2008. Maar dat is niet juist.

Op 5 juni 2008 was Magnitsky  al bij de politie en daar meldde hij dat Karpov en Kuznetzov op 7 juni 2007 de originele papieren hadden meegenomen uit de kluis van Hermitage Capital Management. 

[ Browder was in 2005 het land uit gezet.  Alle bezittingen waren daarna overgemaakt naar  niet- Russische banken. Maar de Company was nog niet opgeheven.]

Op 7 oktober 2008 was Magnitsky  weer op het politiebureau, maar niet om een aangifte te doen tegen Karpov en Kuznetzov, maar hij was daar op vraag van de politie, om een getuigenis af te leggen.  Nekrasov toont de traditionele mededeling:  ‘U hoeft uzelf niet te beschuldigen tijdens de getuigenis.’

Op die dag werden de namen van Karpov en Kuznetzov niet genoemd, zo blijkt uit de documenten. 

Nekrasov  heeft ontdekt dat het niet Magnitsky  was die als eerste de diefstal van 230 Miljoen $ had ontdekt (en op 7 oktober 2008 bij de politie aan gaf) , maar dat het verdwijnen van de 230 M $ al op  23 september 2008  in een krantenbericht vermeld stond.

Maar de ontdekking van de diefstal is nog eerder gemeld bij de politie in Kazan ! 

Volgens een agent is daar op 9 april 2008 al een aangifte van diefstal van 230 miljoen $ belastinggeld gedaan! ( PS: op 26 december 2007 had de Russische Staat dat geld uitbetaald aan het bedrijf ...( Hermitage?).

Nekrasov  vond de naam van de mevrouw die deze aangifte deed:  Rimma M. Starova.

De vrouw was op het internet niet te vinden, maar Browder vond haar naam op een reeds verwijderde website van Hermitage Capital Management ! ( Met http://archive.org/web/ )

Op 1.13.50 in de film zien we een document gedateerd 10 juli 2008.

Rimma Starova was toen 70 jaar oud.  Nekrasov zegt: Na de diefstal werd ze plotseling ‘figurehead’

(stroman)  in enkele bedrijven van Browder. [ 1.13.50]  Het grote bedrag van 230 miljoen $ moet haar bang gemaakt hebben, en ze besloot naar de politie te stappen en haar baas ( Browder = HSBC bank)  aan te klagen.

[ NB: Ik spreek geen Russisch, maar het document is gedateerd op 10 juli 2008, en de datum dat mevrouw Rimma Starova haar aanklacht indiende was april 2008. Liet Browder haar in functie na die ‘valse aangifte’ ? ]

Pas in maart 2009 verdween de naam en de info van Rimma Starova van de website van Hermitage.

Magnitsky zat toen al in de gevangenis, maar zijn verhaal en zijn heldendaad ( de aangifte tegen de agenten  in oktober 2008)  was in maart 2009 nog bij niemand bekend. 

Tegelijk met het weghalen van Rimma Starova van de website verscheen het verhaal over Magnitsky op de website van Browder:  hoe hij als analist de fraude had ontdekt en sinds november 2008 in de gevangenis zat.

[1.13.46]  Nekrasov:   Rimma Starova werd een schijn-directeur van Browders bedrijven nadat ze waren gebruikt om 230 M $ belasting-geld terug te krijgen in de tax-vermindering-fraude. Ze was ingehuurd ‘to front the liquidation’ ( vertaling? ) maar deed om een of andere reden niet meer met het spel mee en rapporteerde de fraude bij de politie op 9 april 2008.

Starova klaagde Browder en HSBC aan.

Rimma moet een beroeps stroman zijn , iets dat in Rusland veel voorkomt. Maar toen ze door kreeg over welke bedragen het ging, en wat het lot was van sommige betrokkenen ( Gasanov stierf aan inwendige bloedingen, éen bankier viel uit een raam, en  Kurochkin werd dood aangetroffen [1.34.11])  moet ze bang zijn geworden en heeft ze de politie ingelicht.

Dus: Aanvankelijk schreef Browder op de Hermitage website dat Rimma een valse aanklacht had gedaan. Later haalde hij dat weg en begon zijn verhaal over Magnitsky  .

 Nekrasov:  Dus pas nà een aangifte bij de politie over fraude ( door Starikova) komt Browder met zijn verhaal van Magnitsky  .

Stel nu dat je toch wil geloven dat Browder de waarheid spreekt, dan klopt in elk geval dit ene feit niet:  Browder beweert stellig dat je een Company alleen kan stelen in Rusland als je de originele eigendomsbewijzen(*)  hebt. Dat is niet waar.  Je hebt ze zelfs niet nodig bij een her-inschrijving !

      (*) Inschrijvings papieren bij de kamer van Koophandel. Engels:  de ‘Incorporation certificates’. 

Het is juist dat Karpov die papieren in beslag nam op 7 juni 2007.  Maar iedereen die in Rusland werkt , die het land kent, weet dat de bewering van Browder onjuist is.  Je kan copieën van de originelen maken of opvragen.  Je kunt ze laten namaken. Zo zou je elk bedrijf kunnen ‘stelen’. 'Originelen' maken onvoldoende indruk in Rusland.

Nekrasov: Aanvankelijk dacht ik er niet zo over na, maar nu begrijp ik dat Browder’s verhaal een filmscript is dat over Rusland is geschreven, voor een  Westers publiek.

Nu moeten we uitzoeken waarom Browder al deze onwaarheden verteld heeft.

[1.19.00]     Londen.   Kantoor Bill Browder.

Nekrasov: Ik heb aanvankelijk de twee verslagen van de twee bezoeken die Magnitsky  bracht aan de politie in Moskou ( 5 juni en 8 oktober 2008) niet gelezen. Maar toen ik ze wel las viel me op dat het geen aanklacht van Magnitsky  was, maar dat Magnitsky  daar kwam op verzoek van de politie om verklaringen af te leggen.

Browder: Ik weet niet wie aan Magnitsky  vroeg om naar de politie te gaan. Misschien hebben wij hem wel gevraagd om er heen te gaan.

Magnitsky  legde twee verklaringen af over de 2 politieagenten die betrokken waren bij de raid ( overval) van 7 juni 2007.

Nekrasov:  Maar in oktober worden geen namen genoemd.

Browder :   De namen worden in juni genoemd en die aangifte is bevestigd in oktober. 

Nekrasov:  Op 5 juni was er geen bespreking over de taks fraude.

Browder : Hij noemde hun namen in verband met de raid.

Nekrasov:  Ik vraag me af wie de eerste was die over de Taks fraude sprak.

Browder : Ik moet het nakijken hoe het zat,  We hebben een team van advocaten op die zaak.

Nekrasov:  Maar er is een mysterieuze figuur, Rimma Starova, die op 9 april  2008 naar de politie van Kazan ging en daar melding maakte van de fraude.

Browder: Dat is een van de aanvallen van de Raiders op ons:  ze betalen een arme gepensioneerde een bedrag om een rookgordijn te creeeren.

Nekrasov:  Toch was haar aangifte het begin van een serieus politie onderzoek. In juli heeft de politie ook ondervragingen gedaan. 

Browder : Ik ken de details niet.   Iedereen die zegt dat Magnitsky  niet een klokkeluider was, is iemand die de misdaad wil verdoezelen.

Nekrasov:  Ik hoorde van Andreaas Gross dat de eigendomspapieren waren gestolen om zodoende in staat te zijn een bedrijf opnieuw in te schrijven ( op de eigen naam).

Browder bevestigt dit nogmaals: Ja, je hebt die originelen nodig in Rusland, en je gaat er mee naar een notaris. Karpov had ze in bezit. 

Nekrasov:   In Rusland kun je met copieen ook een bedrijf registreren.

Browder : Bedoel je dat Karpov onschuldig is? Ha ha.

Browder zegt dan dat de vragen verder beter beantwoord kunnen worden door een advocaat en stapt op.  Hij waarschuwt Browder “Dit soort beweringen doen uw geloofwaardigheid geen goed.’ “Dit zijn  weer FSB -leugens, zoals ze ook beweren dat ze geen soldaten in de Krim hebben.’

1.24    Browder verlaat het gebouw en denkt na over wat te doen.

Nekrasov : Ik was niet gelukkig toen Browder me er van beschuldigde dat ik Kremlin Propaganda verkondigde. Had hij misschien gelijk ? Moet ik niet voor de Mensen Rechten strijden?

Maar zijn die Human Rights misschien even ‘heilig’ als de  ideologie van een partij, die je als partijlid nooit mag bekritiseren.  Is het boosaardig om een verdediger van de Human Rights aan te vallen?

Maar ik vond een reden om door te gaan:  Browder maakte Magnitsky  beroemd omdat Magnitsky  als eerste durfde om de misdaad van die machtige ambtenaren aan te klagen.  Maar  Browder  kon nu niet ontkennen dat de misdaad al veel langer word onderzocht door de politie.

Browder heeft ook geen bewijzen tegen Karpov.

Browder’s verhaal steunt op het feit dat Karpov die documenten nodig zou hebben gehad om zijn diefstal te plegen.   Dat is onjuist.

Ik besloot  alle documenten nog eens goed te bekijken:  

Op 28 mei 2007 begon een onderzoek naar een van Browders bedrijven, Kamea.

Dat had voor 500 M $ aandelen verkocht , maar daarover 50 M $ te weinig belasting betaald. 

Al eerder, in 2004, werd onderzoek gedaan in Browders twee ander bedrijven. Browder had valse documenten gemaakt en gebruikt. En hij had belasting ontdoken.

Browder heeft vele leugens in zijn Power Point over de overval van 4 juni 2007 staan:

- Er was geen machinegeweer. 

- Er was een vrouwelijke leider van de overval.

- Er was geen advocaat met de naam Victor Poryugin  bij aanwezig.

- De foto van een zwaar mishandelde Victor Poryugin was een oude foto uit 1961 van een toegetakelde Jim Zwerg. Browder gebruikte die foto in zijn Power Point over de raid.

- De hele overval verliep geweldloos.

-  Browder zei dat die Raid diende om de eigendomsbewijzen te stelen.

Ik geloofde hem destijds, omdat er toen vele raids plaats vonden. Maar die raids waren altijd om de macht fysiek in een bedrijf over te nemen: nieuwe sloten  op de deur, een gewapende wacht in de hal.  Nooit om documenten te stelen.

[documenten vervals je in Rusland en je koopt de ambtenaar om zodat hij de vervalsing niet ziet.   Daar ga je geen overval voor plegen ]  

Bovendien: in 2007 had je volgens de wet niet eens de officiele documenten nodig om een bedrijf over te schrijven naar een nieuwe eigenaar!

Een bedrijf overschrijven kan alleen als de vorige eigenaar (Browder)  aanwezig is, of als die eigenaar iemand een Volmacht heeft gegeven om dat te doen. ( Volmacht = Power of attorney)

Waarom zou Browder zijn bedrijf weg doen, en hoe zou hij dat doen ??

[Mijn samenvatting (H) :  Uit de  onderzoeken van Nekrasov blijkt dat Browder zijn bedrijven middels een volmacht weg deed (juli 2007).  Dan werd door die bedrijven 230 Miljoen $  belasting- geld  aan de Russische staat ontfutseld ( 26 dec 2007) . En daarna  heeft Browder geprobeerd die bedrijven weer terug te krijgen (20 maart 2009) . De diefstal vond dus niet plaats op een  moment dat Browder officieel de eigenaar was.  Hij kon er dus niet voor worden veroordeeld. ]

Hier de uitleg van Nekrasov:

Magnitsky  sprak over een Volmacht.  Het blijkt dat Browder per Volmacht de maffioso Gassanov baas maakte van zijn bedrijf Glendora Holdings Ltd.  Een deel van HSBC.   Dat was op 30 juli 2007.

(film:  1.29.40)

Magnitsky  beweerde dat die Volmacht onwettig was geweest.  Maar dat zei hij pas toen de politie hem er naar vroeg, en dat was in 2008 ,  een jaar nadat Gassanov baas was geworden.

Weer een jaar later, op 20 maart 2009, probeerde Hermitage ( Glencore) de macht over het bedrijf terug te krijgen via de rechter in Moskou.  Wat voor motief droeg  Hermitage aan om de rechter er toe te brengen het bedrijf terug te geven? 

Hermitage zei: De overdracht van het bedrijf was ongeldig, want de Volmacht was niet goed gecertifieerd , achteraf.

Er was dus iets niet goed gegaan met die volmacht , volgens Hermitage. Dus zou Browder nog de wettige eigenaar zijn en zijn bedrijf terug hebben, zo beweerde Browder.

NB:        Hermitage zegt tegen de rechter in maart 2009 dus niet dat het bedrijf gestolen was !

Noch dat die Volmacht een valse Volmacht was!

( Beide beweringen zijn in tegenspraak met wat Browder sinds maart 2009 vertelt, en ook in zijn boek in 2015 schrijft. )

Maar de Moskouse rechter was het daar niet mee eens in juli 2009, en de uitspraak gaf Browder niet zijn zin, en zei dus ook dat zijn bedrijven niet waren gestolen.   

De rechter zegt dus dat die Volmachten echt waren, en dus moeten die nieuwe eigenaren van het bedrijf hebben gehandeld met toestemming van Browder, en vermoedelijk zelfs in Browders belang.

Nekrasov op licht ironische toon:  “Zou het mogelijk zijn dat de chique mijnheer Browder samenwerkte met louche Russische Maffiabazen ? Browder die geen gelegenheid onbenut liet om zijn dedain over dit ‘volkje’ duidelijk te maken.

Maar is er wel zo veel verschil tussen Browder en deze heren? “

De drie bedrijven die een nieuwe eigenaar kregen ( re-registered) en er voor dienden om de 232 miljoen $ belasting-teruggave te cashen, waren brievenbus bedrijven,  in achterafbuurten gevestigd, met een gestort kapitaal van niet meer dan 400 $.  Dit zijn het soort constructies die worden gebruikt door rijke mensen  om op anonieme manier geld te ontvangen. 

Zo’n lege-huls- bedrijf is een financieel vehikel, geen bedrijf.

Hieronder de maffioso die een rol speelden als ‘baas’ van de gestolen of her-opgerichte bedrijven:

Kurochkin ( leidde Rilend) .        ( snel gestorven)

Markelov ( leidde Parfenion)     ( in 2009 of 2011 veroordeeld voor diefstal van de 230M)

Khlebnikov ( leidde Makhao)   ( in 2009 of 2011   ,,                               ,,                         zie: 1.52.29 )                               

Gassanov was de man die boven hen stond en die hen installeerde, en hij was de man met de Volmacht van Browder.

Binnen enkele maanden ‘verongelukten’ Gassanov,   Kurochkin en een bankier op wiens bank het belasting geld  werd ontvangen.

Markelov werd gearresteerd en dook na zijn vrijlating onder. 

In zijn verhoren bij de politie zei hij dat Kharetdinov en Kleiner betrokken waren bij de her-inschrijving van de bedrijven. ( We zagen de heren op film toen in Londen het boek van Browder werd gelanceerd.

Ook had Markelov de Volmacht-houder Gassanov (maffia)  gezien samen met Magnitsky  !

Toen Magnitsky  tijdens ondervragingen werd gevraagd of hij Gassanov kende, maakte hij van zijn zwijgrecht gebruik. [ Het is dus zeker dat Magnitsky deze Gassanov heeft gekend! ]

Er zijn dus bewijzen [of zeer, zeer sterke aanwijzingen] dat de medewerkers van Browder betrokken waren bij het op een andere naam  zetten van het bedrijf.

Browder zei altijd dat hij er niks mee te maken had. Dat is heel onwaarschijnlijk.

Nòg een Browdser leugen: Browder beweert dat hij de jonge talentvolle advocaat Magnitsky pas inhuurde nadat Eigendomsbewijzen waren gestolen. Maar Magnitsky  was géén advocaat  maar een accountant die al vele jaren lang voor Browder werkte!

[ Een documentaire heeft het voordeel dat de kijker op comfortabele en overtuigende  wijze kennis kan nemen van een gebeurtenis. Maar met een documentaire kun je de mensen aardig op het verkeerde been zetten. 

Een rechtszaak vereist bewijzen en documenten,  en een zaak als de Magnitsky zaak zal bij een rechtbank al gauw vele duizenden pagina’s omvatten.

Nekrasov gaat met zijn onderzoeks-documentaire een beetje tussenin zitten.  De eerste 90 minuten zijn redelijk goed te volgen en we zien dat de belangrijkste beweringen van Browwder onjuist zijn:  Magnitsky is als getuige opgeroepen en ging geen misdaad aangeven. Hij is niet gemarteld. Hij is  niet doodgeslagen door bewakers en er is geen enkele duidelijkheid wie de 230 miljoen $ heeft bemachtigd. De kans dat Browder dat geld heeft is niet gering.

Hierna komen de laatste 30 minuten van de doc en hierin worden lastige documenten besproken.

Nekrasov probeert hier de bewijslast waterdicht over het voetlicht te krijgen. Maar kun je duizenden dossier-pagina’s in 30 minuten film stoppen?  Heel moeilijk.

De volgende 5 pagina’s zijn een verslag van mijn poging om deze materie te begrijpen. H.]

1.37.00  Informatie van het EU document van Andy Gross.

Nu wordt de informatie erg complex en overvloedig. Ik zal een aantal regels citeren die ik op het EU document lees.  Daarna ga ik kijken wat er over te zeggen valt.

8 ( Gross) :  In mijn vorige, voorlopige rapport, heb ik beschreven dat het absurd is te denken dat Magnitsky en Browder zelf de diefstal zouden hebben begaan. De diefstal waarvoor ze de politie zelf hebben gewaarschuwd  nog voor die werd begaan (*).

Gross: De gerechtelijke uitspraken die bevestigden dat de belasting van 230 M $ ten onrechte was opgelegd (en waardoor teruggave mogelijk werd)  zijn bevochten door advocaten die werkten voor de criminelen. Er is vastgesteld dat die advocaten regelmatig samen reisden met de ambtenaren die worden beschuldigd van de roof. [ doelt Gross hier op Karpov ?].

De beslissing van Het Gerechtshof op 30 juli 2007  ten gunste van de crimineel Markov , om aan zijn bedrijf Pluton de  Hermitage bedrijven toe te kennen ,  beruste of valse documenten.

Toen de fraude ontdekt was, konden de rechtmatige eigenaren van de Hermitage die beslissing van Het Hof ( van 30 juli 2007)  terug draaien ( dat gebeurde in sept 2009, meen ik).

Maar toen hadden de criminelen al iets nieuws verzonnen:  ze beweerden toen dat Markelov  de Hermitage had gekocht van Gasanov op 31 juli 2007 !

( Gasanov stierf op 1 oktober 2007, en kan niet getuigen.)

Gross:  maar waarom zou Markelov een bedrijf kopen op 31 juli, waarvan de rechter een dag eerder had vastgesteld dat hij er de wettige eigenaar van was ? 

---

Het Hof van eerste aanleg had in september 2009 besloten dat Makhao, Parfenion en Rilend het eigendom waren van Hermitage.

De criminelen gingen hiertegen in beroep, via een verzoek van Markelov , die op dat moment een 5 jarige gevangenisstraf uit zat wegens 230 M $ belastingfraude… (dus in 2009 zat Markelov in de gevangenis wegens de 230 miljoen die op 26 dec 2007 was uitgekeerd door de belastingdienst. )

Maar Markelov cs wachtten de uitspraak van de rechter niet af en hebben de drie bedrijven geliquideerd vóór de rechter een uitspraak deed.

Daarop heeft de rechter besloten om de rechten van Hermitage ( op eigendom van de drie bedrijven)   af te wijzen, want de bedrijven vertegenwoordigden geen waarde meer. … [ Ja, het is alles niet zo goed te begrijpen. Ik lees dit op het document van Gross, dat op de doc in beeld is. Nekrasov gebruikt slechts één regel van dit document. Daar ga ik hierover mee verder.  H]

(*) Nekrasov leest de schuin gedrukte regel op ( zie boven) .

Hij vraagt zich af:  Hoe kun je een misdaad melden, nog vóór hij is gepleegd ?

De man die de melding deed op 3 en 6 dec  2007 was Kharetdinov, medewerker van Browder. Kharetdinov wil nu niet meer spreken met Nekrasov.  Maar op 5 febr 2015 had Nekrasov nog met hem gesproken, en toen zei Kharetdinov letterlijk: Ik heb persoonlijk op 3 dec 2007 bij de Openbaar Aanklager gemeld dat er een diefstal op handen was. Ik zei: “Schiet op. Jullie hebben nu genoeg om actie te ondernemen” en dan zegt hij: “That was our alibi, to prove that we are not implicated in that crime.”

[Nekrasov wijst terecht op dat vreemde woord: alibi.

Een alibi is een bewijs dat je gebruikt om aan te tonen dat jij de misdaad niet kon hebben gepleegd.

Een alibi zoek je nadat je valselijk bent beschuldigd.

Òf als je een misdaad gaat plegen, dan zorg je voor een alibi vooraf: je construeert een bewijs dat je onmogelijk iets met de misdaad te maken kon hebben . Denk aan The Godfather die al zijn concurrenten laat vermoorden op het moment dat hij in de kerk zijn zoon laat dopen: honderden getuigen voor Michal Corleone’s alibi.

Maar was het niet riskant van Browder om de politie te waarschuwen en te zeggen dat ze die 230 M $ niet moesten uitbetalen ?  Zo zou hij misschien zelf dat geld mislopen.

Misschien niet, als je de melding doet bij een kennis die je betaalt om weliswaar de melding keurig te noteren, maar hem vervolgens onder op de stapel legt of tijdelijk zoek maakt. Nekrasov vind dat er met de datum is gerommeld, en dat de omschrijving niet in de vaktaal is geformuleerd.]

Nekrasov gaat kijken of Kharetdinov die op handen zijn de diefstal wel heeft gemeld, en persoonlijk heeft afgegeven.

Op 1.31.55 toont hij een ‘persoonlijk afgegeven klacht’.

[Zover ik kan zien heeft de tweede afbeelding wel dat juiste stempel: persoonlijk afgegeven.]

Maar er is met de datum gerommeld.   En de term die is gebruikt, is geen correct taalgebruik voor de ambtenaren. 

In de tekst van de klacht staat dat er een waarde van 400 miljoen $ is gestolen. Maar Browder had gezegd dat de bedrijven leeg waren:  geen waarde meer hadden.

Nekrasov vind het vreemd dat er bij deze klacht niet gesproken wordt over ‘gestolen papieren’ maar over ‘in beslag genomen papieren ‘ .

Dan komt een vierde document in beeld: [op 1.41.06]  gedateerd 10 december 2007.

Nekrasov zegt dat er geen duidelijk adres op stond en geen duidelijke aanklager.

Ook staat er in het engels dat er ‘assets’ ( bezittingen ) zullen worden gestolen , maar volgens Browder hebben die bedrijven al hun bezittingen verkocht.

In het Russisch staat heel duidelijk niet dat er gestolen zal worden, maar dat er pogingen tot diefstal zullen plaatsvinden. 

Tot zover dit onderdeel.

[ Kortom: Nekrasov twijfelt ernstig of Browder wel degelijk een echte waarschuwing voor diefstal heeft afgegeven bij de politie. En ook: waarom zou hij dat doen? Het geld was niet van hem. Hij had correct belasting betaald. En ook: was het een slip of the tongue toen K. zei dat ze zo een alibi hadden dat bewees dat ze niks met die geldroof te maken hadden? ]

1.41.50  Browder wordt opgeroepen te getuigen in de VS

Op een video zien we dat Browder weg vlucht als een beambte hem een ‘bevel om te verschijnen voor  verhoor’ wil uitreiken. ( Subpoena   https://en.wikipedia.org/wiki/Subpoena )

Even later zien we een verhoor van Browder , opgenomen in New York, april 2015.

De oorzaak is deze: Browder had enkele Russische bedrijven beschuldigd dat ze van de 230 M $  taks refund hadden geprofiteerd.

Deze Russische bedrijven klaagden hem aan en eisten dat hij onder ede verhoord zou worden over de Magnitsky Affaire. [Interessant ! ]

Na een jaar lang wegduiken moest Browder tenslotte op 15 april 2015  voor de Amerikaanse rechter komen. ( 1.42.59)

Hij bevestigt dat HBSC de eigenaar is van Glencore is, en dat die op zijn beurt  Hermitage bezit en dat er drie werkmaatschappijen onder Hermitage vallen  MPR: Mahao, Parfenion en Rilend). 

Men vraagt hem of de drie maatschappijen aandelen bezaten.  Nee, zegt Browder.

Men vraagt of er geld van hun bankrekening is verdwenen.  Browder: “I am not sure.”

Nekrasov:  Dit is wel heel bijzonder.  Browder waarschuwt op 3 december 2007 dat er wellicht 400 miljoen $ gestolen zal gaan worden van MPR, maar op 15 april 2015 weet hij niet meer of dit inderdaad is gebeurd of niet !

1.46.50  Follow the money.  Ondervraging van een ambtenaar in de VS die de zaak onderzocht.

Enkele russen die door Browder er van werden beschuldigd dat ze de 230 Miljoen hadden gestolen, hebben in Amerika een Amerikaanse ambtenaar gedaagd ( per soebpena) die voor de Homeland Security onderzoek had gedaan naar de Magnitsky geldstromen.

Het verhoor werd  opgenomen op 3 maart 2014.

Vraag:  Wat heeft U aan onderzoek gedaan?

“We hebben getuigen geinterviewd, documenten bestudeerd die ze ons gaven. “

Vraag:  Welke getuigen heeft U geïnterviewd ?

“We interviewden William Browder en eh.. eh …en  andere associates( betrokkenen?) … eh William Browder.”

Vraag:  Weet U wat een getuige is ?  “Yes.”

Heeft U enige directe getuigen, competente mensen die de zaak kennen, geïnterviewd ?

“Nee, dat deed ik niet.”

Vraag:  Heeft U directe getuigen geïnterviewd, anders dan mensen van Hermitage ?

“Nee, dat deed ik niet.”

Vraag:  Deed U als eerste een onderzoek of mr Browder geloofwaardig was ?   “Yes.”

Vraag:  Welk onderzoek deed U om vast te stellen dat hij geloofwaardig was?

“We onderzochten enkele van zijn beweringen, en controleerden op het internet van sommige beweringen of ze klopten.”

Vraag:  Wat zei Browder tegen U ?

“Hij vertelde het verhaal van Sergei Magnitsky. “

Vraag:  Naar welke openbare bronnen verwees hij U ?

“Hij verwees ons (op zijn website)  naar een Russischtalige krant. En hij verschafte documenten.”

Vraag:  Welke documenten verschafte hij?

1.48.50 

“Copieën van bankafschriften, van bankbetalingen.”

Vraag:  Heeft U bij de banken gevraagd of die afschriften juist waren?

“Nee, dat deed ik niet.”

Vraag:  En kreeg U grafische afbeeldingen van de geldstromen ? “Yes.”

Vraag:  En die kwamen van Browder?  “Yes.”

Vraag:  Dus elke geld-overmaking  ( ‘transfer’) is gebaseerd op copiën die niet zijn geverifieerd, van  boekhoudingen ( ‘records’) die onvolledig zijn en dat alles gebaseerd op een aanname van U.

Is dat juist ?

“Ja, dat is juist.”

1.49.28  Bill Browder, getuigenverhoor april 2015.

Browder moet een document bekijken en men vraagt: Wat is dit document?

Browder: “Ik weet het niet.”

U heeft geen idee?   Browder: “Nee.”

U gaf het aan de US Openbare Aanklager.   Browder: “Yes.”

Heeft U uitgelegd wat het was?    Browder: “No.”

Wat heeft U de Openbaar Aanklager verteld over dit document?   Browder: “Niets.”  

U heeft dit document daar bezorgd en verder niets?    Browder: “Ja.”

Heeft U een idee wie dit document maakte ?   Browder:  “Nee.”

Dit document zegt dat het een geldstroom in kaart brengt  die gaat vanaf de Russische schatkist naar diverse bankrekeningen. Dat weet U toch?   Browder:    “Yes.”

Weet U hoe het onderzoek van de geldstromen is gedaan?  Browder:  “No.”

Dus U had geen idee hoe die ‘tracing’ is gedaan? Browder:  “Nee.  Maar ik heb wel een vaag idee daarover. ”

Wat is uw vage idee daarover? Browder:  “Dat het team informatie verzamelde uit diverse bronnen en in staat was om de verbindingen te leggen ( connect the dots) en zo het geld kon volgen. “

Wie precies heeft de dots met elkaar verbonden? Browder: “Verschillenden  advocaten, diverse journalisten.”

Op welke journalisten steunde U om de dots met elkaar te verbinden?

Browder: “Bill Alpert van Barrons in New York.  Roman Anon  van Novaya Gazeta.  Het was een team.  En The Organised Crime and Corruption Project. “

Hoe weet U dat dit het geld is van de Russische Schatkist, en niet gewoon geld dat er niks mee te maken heeft? Browder:  “Ik heb die tracing niet gedaan. “

Maar U trekt de wereld rond met verhalen, en schrijft er boeken over. Maar U heeft geen bewijzen ( explanation)?  …..stilte...     Heeft U bewijzen? Ja of nee? 

Browder: “Ik heb die tracing niet gedaan.”

( Nu wat harder) Ondervrager:  Heeft U een verklaring of niet?  [ Dat de geldstroom die wordt getoond werkelijk over de 230 miljoen gaat. H]

Browder: “Dit is niet een gebied waarop ik deskundig ben.’

Ondervrager: Ik vraag U of U een ‘explanation’ hebt van om het even wie ? 

Browder: “Ik heb geen uitleg.”

1.51.37.  Nekrasov: Wie onderzochten de geldstroom? 

      OCCRP, Barrons en Novaya Gazeta, of ook de Russische Staat?

Nekrasov:  “Dus Browder kan niet aantonen dat dit geld echt van de fraude komt  en niet zomaar  geld dat van andere bronnen komt.  En toch werd hij als bron vertrouwd door USA Homeland Security. “

Nekrasiov: “ Ik bleef het verhaal horen van journalisten dat Browder het gestolen geld had opgespoord, maar toen Browder onder ede stond zei hij het omgekeerde:  journalisten hadden enkele  dots voor hem met elkaar verbonden … “

De onderzoekers waren   OCCRP en Barrons en Novaya Gazeta.

Nekrasov neemt dit artikel van OCCRP als leidraad. (1.52.10.)

Om te beginnen: De OCCRP gelooft het verhaal van Browder.  Ze geloven dus alle leugens over marteling en doodslag etc.

[Zo diepgaand was hun onderzoek blijkbaar ook weer niet… ]

Dan gaan ze zelf ‘het geld volgen’, want ‘De Russische politie wil dat niet doen, of kan dat niet doen”, schrijven ze aan het begin van hun artikel.

Maar twee regels verderop  linkt het OCCRP rapport al naar een document dat afkomstig is uit een onderzoek naar de money-trail dat door de Russische overheid zelf is gedaan!

( NB: de onderzoeker die door OCCRP wordt geciteerd, is later door de VS  op de sancties lijst gezet.)

In het OCCRP rapport staat een geldstroom-schema.

Maar daar klopt werkelijk niets van. Dat kan iedere leek zelf zien:

-- In het schema staan slechts 14 namen van bedrijven, terwijl de Russische onderzoekers veel meer bedrijven noemen waar het geld naar toe is gegaan.

--De bedragen kunnen niet kloppen. Het schema begint met 74 miljoen, en niet met 230 miljoen.

--Midden in het schema heeft een bedrijf ineens 200 miljoen $ gekregen. Maar niet uit MPR bronnen ( Makhao, Profenion en Rilend) .

--De grote profiteur  zou Prevezon zijn, maar volgens dit schema komt daar minder dan 1 miljoen $ terecht, van de 230 miljoen.

Hoe is het mogelijk dat reporters dit schema durven publiceren, en beschouwen als ‘bewijs’ dat die bedrijven van de Magnitsky affaire profiteerde?

Nekrasov: “Toen mijn docudrama bijna klaar was, publiceerde de Süddeutsche Zeiting een artikel waarin men beweerde dat Putin-vriend en cellist Roldugin geld uit de Magnitsky -buit had ontvangen.

Ik zag dat hun artikel was gebaseerd op OCCRP onderzoek, en toen ik het na keek bleek dat dit geld al onderweg was toen de diefstal nog gepleegd moest worden ! ( 1.55.15)

1.55.24  Een afsluitende overpeinzing van Nekrasov.

Nekrasov:  Ik weet ook niet waar het geld nu is.  Banken zijn moeilijk controleerbaar.

In al mijn onderzoeken in deze kwestie vroeg ik me af: sta ik aan de goede kant?

Maar ik zie een man ( Browder) die een financiele misdaad wil toedekken door bij mensen medelijden op te wekken en zich zo te beschermen tegen beschuldigingen.

En ja, Russische gevangenissen zijn heel onprettige plaatsen om te zitten, maar er wordt niet gemarteld. Toen Magnitsky al 10 maanden gevangen zat  schreef hij dat hij gelijk werd behandeld als alle andere gevangenen. [1.57.10]  Browder zegt dat Magnitsky werd gestraft  doordat hij --na een  verhoor waar hij als een held de ondervragers voor criminelen uitmaakte —in december   terug werd geplaatst in een cel zonder ramen [ -10 C]. Maar volgens de aantekeningen van Magnitsky gebeurde dit op 19  september [dan is het + 20C ] en had die cel gewoon een gebroken raam en zaten er ook de andere gevangenen in de cel.

Magnitsky schrijft zelf dat hij de eerste 8 maanden correct werd behandeld.  Pas na overplaatsing naar een andere gevangenis (de Butyrka gevangenis) werd de medische zorg onvoldoende. Maar in de 4 maanden dat hij daar zat, was hij wel 1 maand opgenomen in een zieken-afdeling. 

Maar de ergste leugen van Browder stond in zijn vertaling van het autopsie rapport. Hele stukken uit dit rapport waren herschreven .

In de Power Point van Browder staat dat de schedel is beschadigd.

In de Browders vertaling van het autopsie rapport staat op gegeven moment : … (onleesbaar) gevonden op de schedel.  Nekrasov vraagt zich af of hij het woord wel kan lezen en kijkt naar het Russische document.

En daar stond, helder leesbaar:  “Er  waren geen sporen van verwonding op de schedel . “ [1.58.41]

‘Is dit hele moord-verhaal slechts een verzameling leugens en foute vertalingen ?’ denkt Nekrasov.

Maar Magnitsky is wèl gestorven in de gevangenis…..

Niemand hoort te sterven in een gevangenis.  Misschien had ie meegewerkt aan een misdaad, maar dan mag hij nog niet sterven in de gevangenis.

1.59.23     Nog een stukje van Browder’s  verhoor in Amerika.  April 2015.

Heeft iemand van uw bedrijf zich ingezet voor de verdediging van Magnitsky ?

Browder: “Ik weet het niet.”  

U weet dat niet??

U was samen met Magnitsky aangeklaagd. Heeft U daar geen aandacht aan besteed?

Browder: “Ik weet het niet.  Ik herinnner  het me niet.”

Hebt U ooit aan Magnitsky gezegd dat hij verantwoordelijk was voor de belasting-teruggave?

Browder: “Ik herinner me dat niet.”

Dan volgen de beelden van de buiten zinnen geraakte Magnitsky ( een psychose, zegt zijn moeder), geboeid om zelf-beschadiging te voorkomen, hard bonkend op de ijzeren deur van zijn isoleercel…

Even later stierf hij.  Wegens hartfalen volgens de artsen die hem onderzochten.

We weten het niet. Maar niet door knuppels van 7 agenten zoals Browder tot op de dag van vandaag op àlle Media vertelt.

Nekrasov:  Wiens slachtoffer was Magnitsky ? 

Browder heeft de arrestatie van Magnitsky  op 8 oktober 2008 nergens gemeld.

Waarom niet?  Omdat het ‘Magnitsky= martelaar – verhaal’  toen nog bedacht moest worden: Een vermoorde held als een alibi voor levende verdachten.

Laten we toe dat hebzucht zich verbergt achter politieke mooipraterij?

Zal de democratie overleven als de mensenrechten worden gebruikt om egoïsme mogelijk te maken?

Dan horen we geluidsfragmenten van McCain in Het Congres en Marielouise Beck in het EU parlement die Magnitsky als martelaar van dat vreselijke Russische regime afschilderen.

Dezelfde mensen die elke oorlog steunen die beweert in een land de democratie enb de persvrijheid te brengen.

Dezelfde mensen die àlles hebben gedaan om vertoning van Nekrasov’s docu in het EU parlement en voor Het Congres te verhinderen.  En ze slaagden er in om de persvrijheid te dwarsbomen.

Op de aftiteling een hele reeks mensen die weigerden  om met Nekrasov te spreken:

McCain,  Transparency International, Navalny, Valery Borchev  ( de russiche Mensenrechten functionaris die op de Russische tv met een rapport zwaaide waarin de leugens van Browder stonden ), en nog vele andere goede-doelen organisaties.

De film is gemaakt door regisseur Andrei Nekrasov.

Mede auteur is de Noorse documentaire maker Thorstein Grude.

Zijn productie maatschappij,  Piraya , is de producent van de film. https://www.piraya.no/ 

Ook een ander Noorse filmgroep Hinterland deed er aan mee: http://www.hinterland.no/news/