In order to understand what has happened
it is first necessary to go back to the way Russian-European relations were
developing in the 1990s.
Om te begrijpen wat er gebeurd is moeten we terug
naar de manier waarop de Russisch-Europese relaties zich ontwikkelden in de jaren 1990.
Briefly, at that period, the assumption was that Russia would become the great
supplier of energy and raw materials to Europe. This was the period of Europe's
great “rush for gas” as the Europeans looked forward to unlimited and unending
Russian supplies. It was the increase in the role of Russian gas in the
European energy mix which made it possible for Europe to run down its coal
industry and cut its carbon emissions and bully and lecture everyone else to do
the same.
In die periode ging men er van uit dat
Rusland de grote leverancier van energie en grondstoffen naar Europa zou
worden. Dit was de periode van de grote Europese "rush naar gas" toen
de Europeanen blij waren met de quasie oneindige Russische voorraden. Het was
de toename van de rol van Russisch gas in de Europese energiemix die het
mogelijk maakte voor Europa om zijn steenkoolindustrie af te bouwen (te
verwaarlozen) en te snijden in de
uitstoot van CO2 en vervolgens iedereen
de les te lezen om hetzelfde te doen.
However the Europeans did not envisage that Russia would just supply them with
energy. Rather they always supposed this energy would be extracted for them in
Russia by Western energy companies. This after all is the pattern in most of
the developing world. The EU calls this “energy security” - a euphemism for the
extraction of energy in other countries by its own companies under its own
control.
Maar de Europeanen hadden niet veerwacht dat
Rusland hen simpel de energie zou leveren.
Ze veronderstelden altijd dat deze energie door Westerse bedrijven zou worden
gewonnen in Rusland. Dit is immers het patroon in de meeste ontwikkelingslanden.
De EU noemt dit " energie –zeker-stelling " - een eufemisme voor de
winning van energie in andere landen door zijn eigen bedrijven in eigen beheer.
It never happened that way. Though the Russian oil industry was privatised it
mostly remained in Russian hands. After Putin came to power in 2000 the trend
towards privatisation in the oil industry was reversed. One of the major
reasons for western anger at the arrest of Khodorkovsky and the closure of
Yukos and the transfer of its assets to the state oil company Rosneft was
precisely because is reversed this trend of privatisation in the oil
industry.
Het is nooit op die manier gelopen. Hoewel
de Russische olie-industrie werd geprivatiseerd bleef ze meestal in Russische handen. Nadat Poetin
aan de macht kwam in 2000 werd de trend naar privatisering in de olie-industrie
teruggedraaid. Een van de belangrijkste redenen voor de westerse woede over de
arrestatie van Chodorkovski en de sluiting van Yukos en de overdracht van de
activa aan de staats- oliemaatschappij Rosneft was juist omdat hiermee de trend van privatisering in de olie-industrie
werd omgekeerd.
In the gas industry the process of privatisation never really got started. Gas
export continued to be controlled by Gazprom, maintaining its position as a
state owned monopoly gas exporter. Since Putin came to power Gazprom’s position
as a state owned Russian monopoly has been made fully secure.
In de gasindustrie is het proces
van privatisering nooit echt van de grond gekomen.De gas export bleef
gecontroleerd door Gazprom, dat haar positie als een monopolistisch staatsbedrijf
en gas- exporteur behield. Sinds Poetin aan de macht kwam is de positie van
Gazprom als een Russisch staatsmonopolie heel sterk.
Much of the anger that exists in the west towards Putin can be explained by
European and western resentment at his refusal and that of the Russian
government to the break up of Russia's energy monopolies and to the “opening
up” (as it is euphemistically called) of the Russian energy industry to the
advantage of western companies. Many of the allegations of corruption that are
routinely made against Putin personally are intended to insinuate that he
opposes the “opening up” of the Russian energy industry and the break up and
privatisation of Gazprom and Rosneft because he has a personal stake in them
(in the case of Gazprom, that he is actually its owner). If one examines in detail
the specific allegations of corruption made against Putin (as I have done) this
quickly becomes obvious.
Een groot deel van de woede die in het
westen besttaaat richting Poetin kan verklaard worden door de Europese en
westerse wrok tegen zijn weigering en die van de Russische regering om de
Russische energie-monopolies op te
breken en de Russische energie-sektor "open te stelling" (zoals het
eufemistisch wordt genoemd) voor Westerse bedrijven. Dat zou heel voordelig
zijn voor die westerse bedrijven. Veel van de beschuldigingen van corruptie die
routinematig worden gemaakt tegen Poetin persoonlijk zijn bedoeld om te
insinueren dat hij zich verzet tegen de "openstelling" van de
Russische energie-industrie en het opbreken
en privatiseren van Gazprom en Rosneft.
Putin zou dit niet willen omdat hij er persoonlijk belang bij zou hebben. In het
geval van Gazprom word beweerd dat hij eigenlijk de eigenaar is. Als men kijkt
de specifieke beschuldigingen van corruptie die tegen Poetin worden
gedaan goed bestudeerd zie je dat al snel: de geschade olie-belangen maken het
westen vooral boos. (~)
This (~) agenda of forcing Russia to privatise and break up its energy
monopolies has never gone away. This is why Gazprom, despite the vital and
reliable service it provides to its European customers, comes in for so much
criticism. When Europeans complain about Europe's energy dependence upon
Russia, they express their resentment at having to buy gas from a single
Russian state owned company (Gazprom) as opposed to their own western companies
operating in Russia.
(~) De pogingen om Rusland te laten privatiseren en zijn energie monopolies op te
breken is nooit verdwenen. Dit is de reden waarom Gazprom, ondanks de vitale en
betrouwbare service die zij levert aan haar Europese klanten, zoveel kritiek
krijgt. Als de Europeanen klagen over Europa’s energie- afhankelijkheid van
Rusland, uiten ze hun wrok er over om gas te moeten kopen van een enkele Russische staatsbedrijf
(Gazprom) en niet van hun eigen westerse bedrijven die actief zijn in Rusland.
This resentment exists simultaneously with a belief, very entrenched in Europe,
that Russia is somehow dependent upon Europe as a customer for its gas and as a
supplier of finance and technology.
Deze wrok bestaat gelijktijdig
met een diep verankerd geloof dat
Rusland op een of andere manier afhankelijk is van Europa als klant voor zijn
gas en als leverancier van kredieten en
technologie.
This combination of resentment and overconfidence is what lies behind the
repeated European attempts to legislate in Europe on energy questions in a way
that is intended to force Russia to “open up” its energy industry there.
Deze combinatie van wrok en
overmoed is wat er achter de herhaalde Europese pogingen schuilt om wetgeving
in Europa aan te nemen die is bedoeld om Rusland te dwingen om zijn de
energie-industrie open te stellen voor Westerse bedrijven.
The first attempt was the so-called Energy Charter, which Russia signed but
ultimately refused to ratify. The latest attempt is the EU's so-called Third
Energy Package.
De eerste poging was het zogenaamde
Energiehandvest, die Rusland ondertekende maar uiteindelijk weigerde te
ratificeren.
De laatste poging van de EU is
het “Derde Energie Afsprakenpakket”.
This is presented as a development of EU anti-competition and anti-monopoly
law. In reality, as everyone knows, it is targeted at Gazprom, which is a
monopoly, though obviously not a European one.
Dit wordt gepresenteerd als door de EU
ontwikkelde anti-monopolie wetgeving.
In werkelijkheidis het, zoals
iedereen weet, gericht tegen Gazprom, dat is een monopolie is, hoewel
natuurlijk geen Europees monopolie.
This is the background to the conflict over South Stream. The EU authorities
have insisted that South Stream must comply with the Third Energy Package even
though the Third Energy Package came into existence only after the outline
agreements for South Stream had been already reached.
Dit is de achtergrond van het
conflict over South Stream. De EU-autoriteiten hebben erop aangedrongen dat
South Stream moet voldoen aan het Derde Energiepakket, hoewel het Derde
Energiepakket pas ontstond nadat de globale
overeenkomsten voor de South Stream reeds was bereikt.
Compliance with the Third Energy Package would have meant that though Gazprom
supplied the gas it could not own or control the pipeline through which gas was
supplied.
Naleving van het Derde Energiepakket
zou hebben betekend dat, hoewel Gazprom het gas levert, het de pijpeiding niet
mag bezitten of beheersen.
Were Gazprom to agree to this, it would acknowledge the EU’s authority over its
operations. It would in that case undoubtedly face down the line more demands
for more changes to its operating methods. Ultimately this would lead to
demands for changes in the structure of the energy industry in Russia
itself.
Zou
Gazprom hier mee akkoord gaan, dan zou ze daarmee het gezag van de EU
ten opzichte van haar operaties erkennen. Dit zou ongetwijfeld leiden tot
telkens nieuwe eisen voor veranderingen in de bedrijfsvoering. Uiteindelijk zou
dit leiden tot eisen van veranderingen in de structuur van de energie-industrie
in Rusland.
What has just happened is that the Russians have said no. Rather than proceed
with the project by submitting to European demands, which is what the Europeans
expected, the Russians have to everyone’s astonishment instead pulled out of
the whole project.
Wat er zojuist gebeurd is, is dat de Russen
NEE hebben gezegd. In plaats van door te gaan met het project door aan de
Europese eisen toe te geven (wat de Europeanen verwacht hadden) , hebben de
Russen zich tot ieders verbazing uit het hele project terug getrokken.
This decision was completely unexpected. As I write this, the air is of full of
angry complaints from south-eastern Europe that they were not consulted or
informed of this decision in advance. Several politicians in south-eastern
Europe (Bulgaria especially) are desperately clinging to the idea that the
Russian announcement is a bluff (it isn’t) and that the project can still be
saved. Since the Europeans cling to the belief that the Russians have no
alternative to them as a customer, they were unable to anticipate and cannot
now explain this decision.
Deze beslissing was geheel onverwacht.
Terwijl ik dit schrijf, is de lucht van vol boze klachten uit Zuidoost-Europa
dat ze niet op voorhand werden geraadpleegd of op de hoogte gebracht van deze
beslissing. Verschillende politici in Zuidoost-Europa (Bulgarije vooral) klampen
zich wanhopig vast aan het idee dat de Russische aankondiging bluf is (dat is
het niet) en dat het project nog kan worden gered. Omdat de Europeanen zich
vastklampen aan de overtuiging dat de Russen geen alternatief hebben voor hen
als een klant, waren ze niet in staat om dit besluit te zien aankomen en kunnen
ze het nu ook niet begrijpen.
Here it is important to explain why South Stream is important to the countries
of south-eastern Europe and to the European economy as a whole.
Het is belangrijk om uit te leggen waarom de
South Stream pijplijn zo belangrijk is voor de landen van Zuidoost-Europa en voor de
Europese economie als geheel.
All the south eastern European economies are in bad shape. For these countries
South Stream was a vital investment and infrastructure project, securing their
energy future. Moreover the transit fees that it promised would have been a
major foreign currency earner.
Het gaat slecht met alle Zuid- Oost-Europese
economieën. Voor deze landen was South Stream een vitaal investerings- en infrastructuur project. Het ging om het
veiligstellen van hun energievoorziening in de toekomst. Bovendien zouden de
doorvoer- vergoedingen die het zou opleveren veel buitenlandse
valuta binnen brengen.
For the EU, the essential point is that it depends on Russian gas. There has
been a vast amount of talk in Europe about seeking alternative supplies.
Progress in that direction had been to put it mildly small. Quite simply
alternative supplies do not exist in anything like the quantity needed to
replace the gas Europe gets from Russia.
Voor de EU is het essentiële
punt is dat het werkelijk Russisch gas
nodig heeft. Er is veel gepraat in Europa over het zoeken naar alternatieven. Met
heel weinig resultaat. Er is eenvoudigweg geen alternatief voor de hoeveelheden gas die Europa nodig
heeft, behalve Russisch gas.
There has been some brave talk of supplies of US liquefied natural gas
replacing gas supplied by pipeline from Russia. Not only is such US gas
inherently more expensive than Russian pipeline gas, hitting European consumers
hard and hurting European competitiveness. It is unlikely to be available in
anything like the necessary quantity. Quite apart from the probable dampening
effects of the recent oil price fall on the US shale industry, on past record
the US as a voracious consumer of energy will consume most or all of the energy
from shales it produces. It is unlikely to be in a position to export much to
Europe. The facilities to do this anyway do not exist, and are unlikely to
exist for some time if ever.
Er is moedig gesproken over de levering van Amerikaanse
vloeibaar aardgas als vervanging van door pijpleidingen geleverd gas vanuit
Rusland. Niet alleen is zulk US gas inherent duurder dan Russisch gas via
pijpleidingen, wat de Europese
consumenten hard zal treffen en het
Europese concurrentievermogen zal aantasten. Het is ook waarschijnlijk in
onvoldoende mate beschikbaar. De VS als een grote verbruiker van energie zal
waarschijnlijk het leeuwendeel van het schaliegas zelf gaan gebruiken. Het is waarschijnlijk niet in staat om veel te
exporteren naar Europa. De faciliteiten (in de havens) om dit te doen bestaan trouwens
nog niet, en het zal nog wel even duren voor die er zijn, als ze er al komen.
Other possible sources of gas are problematic to say the least. Production of
North Sea gas is falling. Imports of gas from north Africa and the Arabian Gulf
are unlikely to be available in anything like the necessary quantity. Gas from
Iran is not available for political reasons. Whilst that might eventually
change, the probability is when it does that the Iranians (like the Russians)
will decide to direct their energy flow eastwards, towards India and China,
rather than to Europe.
Andere mogelijke bronnen van gas zijn
problematisch. Productie van Noordzee gas daalt. De invoer van gas uit
Noord-Afrika en de Arabische Golf zijn waarschijnlijk niet in voldoende mate beschikbaar zijn. Gas uit Iran is niet
beschikbaar om politieke redenen. Hoewel dat kan veranderen, maar waarschijnlijkheid zullen dan de Iraniërs
(net als de Russen) hun energiestroom oostwaarts sturen, naar India en China,
in plaats van Europa.
For obvious reasons of geography Russia is the logical and most economic source
of Europe’s gas. All alternatives come with economic and political costs that
make them in the end unattractive.
Om voor de hand liggende geografische redenen
van is Rusland de logische en meest economische bron van Europa's gas. Alle
alternatieven te komen met economische en politieke kosten die hen onaantrekkelijk maken.
The EU's difficulties in finding alternative sources of gas were cruelly
exposed by the debacle of the so-called another Nabucco pipeline project to
bring Europe gas from the Caucasus and Central Asia. Though talked about for
years in the end it never got off the ground because it never made economic sense.
Moeilijkheden van de EU bij het vinden van
alternatieve bronnen van gas werden wreed blootgesteld door het debacle van het
andere poject om gas uit de Kaukasus en Centraal-Azië naar Europa te brengen, het Nabucco project. Er is jaren over gesproken maar is nooit van
de grond gekomen omdat het economisch niet zinvol was.
Meanwhile, whilst Europe talks about diversifying its supplies, it is Russia
which is actually cutting the deals.
Ondertussen, terwijl Europa
praat over de diversificatie van haar bronnen, is het Rusland dat in feite de contracten
afsluit en diversificeert.
Russia has sealed a key deal with Iran to swap Iranian oil for Russian
industrial goods. Russia has also agreed to invest heavily in the Iranian
nuclear industry. If and when sanctions on Iran are lifted the Europeans will
find the Russians already there. Russia has just agreed a massive deal to
supply gas to Turkey (about which more below). Overshadowing these deals are
the two huge deals Russia has made this year to supply gas to China.
Rusland heeft een belangrijke deal met Iran
afgesloten om Iraanse olie te ruilen voor Russische industriële goederen.
Rusland heeft ook afgesproken om zwaar te investeren in de Iraanse nucleaire
industrie. Als en wanneer sancties tegen Iran worden opgeheven zullen Europeanen zien dat de Russen daar al aanwezig
zijn. Rusland heeft zojuist ingestemd met een enorme deal om gas te leveren aan
Turkije (waarover hieronder meer). De twee grote contracten van Rusland begin dit jaar om gas te leveren aan China waren nog veel
groter.
Russia's energy resources are enormous but they are not infinite. The second
deal done with China and the deal just done with Turkey redirect to these two
countries gas that had previously been earmarked for Europe. The gas volumes
involved in the Turkish deal almost exactly match those previously intended for
South Stream. The Turkish deal replaces South Stream.
De Russische energiebronnen zijn enorm, maar
ze zijn niet oneindig. Het gas van de tweede deal met China en de deal met
Turkije was eigenlijk bestemd om aan Europa te leveren. Het gas volume dat
betrokken is bij de Turkse deal is qua volume gelijk aan dat voor de South
Stream. De Turkse deal vervangt dus South Stream.
These deals show that Russia had made a strategic decision this year to
redirect its energy flow away from Europe. Though it will take time for the
full effect to become clear, the consequences of that for Europe are grim.
Europe is looking at a serious energy shortfall, which it will only be able to
make up by buying energy at a much higher price.
Deze contracten laten zien dat Rusland dit
jaar een strategisch besluit heeft genomen om zijn energie export niet langer
op Europa te richten. Hoewel het enige tijd duren voor het volledige effect
duidelijk wordt, zijn de gevolgen voor Europa onaangenaam. Europa kijkt aan tegen
een serieus energie tekort, dat het
alleen kan goed maken door energie tegen een veel hogere prijs te kopen.
These Russian deals with China and Turkey have been criticised or even
ridiculed for providing Russia with a lower price for its gas than that paid by
Europe.
Deze Russische deals met China
en Turkije zijn bekritiseerd of zelfs belachelijk gemaakt omdat Rusland een
lagere prijs voor zijn gas kreeg dan door Europa werd betaald.
The actual difference in price is not as great as some allege. Such criticism
anyway overlooks the fact that price is only one part in a business
relationship.
Het werkelijke verschil in prijs is niet zo
groot als sommigen beweren. Dergelijke kritiek gaat ook voorbij aan het feit
dat de prijs slechts een onderdeel is van een zakelijke relatie.
By redirecting gas to China, Russia cements economic links with the country
that it now considers its key strategic ally and which has (or which soon will
have) the world’s biggest and fastest growing economy. By redirecting gas to
Turkey, Russia consolidates a burgeoning relationship with Turkey of which it
is now the biggest trading partner.
Door nu gas naar China te verkopen
verstevigt Rusland zijn economische banden met het land dat zij nu beschouwt
als haar belangrijkste strategische bondgenoot en die die binnenkort 's werelds
grootste en snelst groeiende economie zal hebben. Door heroriëntering van gas
naar Turkije, versterkt Rusland een ontluikende relatie met Turkije, waarvan
het nu al de grootste handelspartner is.
Turkey is a key potential ally for Russia, consolidating Russia's position in
the Caucasus and the Black Sea. It is also a country of 76 million people with
a $1.5 trillion rapidly growing economy, which over the last two decades has
become increasingly alienated and distanced from the EU and the West.
Turkije is een belangrijke
potentiële bondgenoot van Rusland, en het maakt van de positie van Rusland in
de Kaukasus en de Zwarte Zee steviger. Het is ook een land met 76 miljoen
mensen met een 1500 miljard $ grote en snel
groeiende economie, die de afgelopen twee decennia in toenemende mate weg is
gedreven van de EU en het Westen.
By redirecting gas away from Europe, Russia by contrast leaves behind a market
for its gas which is economically stagnant and which (as the events of this
year have shown) is irremediably hostile. No one should be surprised that
Russia has given up on a relationship from which it gets from its erstwhile
partner an endless stream of threats and abuse, combined with moralising
lectures, political meddling and now sanctions. No relationship, business or
otherwise, can work that way and the one between Russia and Europe is no
exception.
Door gas weg te leiden van Europa verlaat Rusland daarentegen een ( gas) markt die economisch stagneert en die, zoals de gebeurtenissen van dit jaar hebben
laten zien, onverbeterlijk vijandig is.
Niemand moet verbaasd zijn dat Rusland een relatie op geeft met een partner die een eindeloze stroom van bedreigingen en schofferingen
heft geuit, gecombineerd met moraliserende lezingen, politieke inmenging en ook
nog sancties heeft opgelegd. Geen relatie, zakelijke of anderszins, functioneert
op die manier en die tussen Rusland en Europa is daarop geen uitzondering.
I have said nothing about the Ukraine since in my opinion this has little
bearing on this issue.
Ik heb niets gezegd over de Oekraïne, omdat
dit naar mijn mening weinig invloed heeft op deze kwestie.
South Stream was first conceived because of the Ukraine's continuous abuse of
its position as a transit state - something which is likely to continue. It is
important to say that this fact was acknowledged in Europe as much as in
Russia. It was because the Ukraine perennially abuses its position as a transit
state that the South Stream project had the grudging formal endorsement of the
EU. Basically, the EU needs to circumvent the Ukraine to secure its energy
supplies every bit as much as Russia wanted a route around the Ukraine to avoid
it.
South Stream is voor het eerst
bedacht vanwege het voortdurende misbruik door de Oekraïne van zijn positie als
doorvoerland - iets wat waarschijnlijk ook zal doorgaan. Het is belangrijk te
weten dat dit feit zowel in Europa als in Rusland erkend was. Het was omdat de
Oekraïne voortdurend misbruik van haar
positie als doorvoerland dat de EU met tegenzin toch akkoord ging met het South
Stream-project. De EU moet de Oekraïne omzeilen om haar energievoorziening
veilig te stellen net zoals Rusland behoefte had aan een route rond de
Oekraïne.
The Ukraine’s friends in Washington and Brussels have never been happy about
this, and have constantly lobbied against South Stream.
Vrienden van de Oekraïne in Washington en
Brussel zijn hier nooit blij mee
geweest, en hebben voortdurend gelobbyd tegen South Stream.
The point is it was Russia which pulled the plug on South Stream when it had
the option of going ahead with it by accepting the Europeans’ conditions. In
other words the Russians consider the problems posed by the Ukraine as a
transit state to be a lesser evil than the conditions the EU was attaching to
South Stream .
Het punt is dat het Rusland was
dat de stekker trok uit South Stream terwijl het de mogelijkheid had om verder
te gaan door de condities van de Europeanen te accepteren. Met andere woorden:
de Russen beschouwen de problemen in verband met de Oekraïne als doorvoerland als
minder lastig dan de voorwaarden die de
EU aan levering via South Stream verbond.
South Stream would take years to build and its cancellation therefore has no
bearing on the current Ukrainian crisis. The Russians decided they could afford
to cancel it is because they have decided Russia’s future is in selling its
energy to China and Turkey and other states in Asia (more gas deals are pending
with Korea and Japan and possibly also with Pakistan and India) than to Europe.
Given that this is so, for Russia South Stream has lost its point. That is why
in their characteristically direct way, rather than accept the Europeans’
conditions, the Russians pulled the plug on it.
South Stream zou nog jaren duren om aan te
leggen en de annulering heeft dus geen invloed op de huidige Oekraïense crisis.
De Russen besloten dat ze zich konden veroorloven om het te annuleren omdat ze
hebben besloten dat het meer toekomst heeft als Rusland zijn energie aan China en Turkije en
andere landen in Azië verkoopt in plats
van aan Europa. Er zijn gas deals in de pijplijn met Korea en Japan en mogelijk
ook met Pakistan en India. Daarom heeft voor Rusland South Stream zijn nut verloren.
Dat is de reden waarom de Russen op hun karakteristieke directe manier, in
plaats van de voorwaarden van de Europeanen te accepteren, de stekker er uit
trokken.
In doing so the Russians have called the
Europeans’ bluff. So far from Russia being dependent on Europe as its energy
customer, it is Europe which has antagonised, probably irreparably, its key
economic partner and energy supplier.
Zo hebben de Russen het bluffen door de Europeanen
afgestraft. Men dacht dat Rusland
afhankelijk was van Europa als de grote energie- klant, maar nu blijkt dat
Europa haar belangrijke economische partner en energieleverancier tegen zich in
het harnas heeft gejaagd, en mogelijk blijvend.
Before finishing I would however first say something about those who have come
out worst of all from this affair. These are the corrupt and incompetent
political pygmies who pretend to be the government of Bulgaria. Had these
people had a modicum of dignity and self respect they would have told the EU
Commission when it brought up the Third Energy Package to take a running jump.
If Bulgaria had made clear its intention to press ahead with the South Stream
project, there is no doubt it would have been built. There would of course have
been an almighty row within the EU as Bulgaria openly flouted the Third Energy
Package, but Bulgaria would have been acting in its national interests and
would have had within the EU no shortage of friends. In the end it would have
won through.
Alvorens te eindigen wil ik iets zeggen over
hen die het slechtste uit deze affaire komen.
Dit zijn de corrupte en
incompetente politieke pygmeeën die doen alsof ze de regering van Bulgarije
zijn. Hadden deze mensen had een zekere mate van waardigheid en zelfrespect gehad,
dan zouden ze de EU-Commissie geweigerd hebben om mee te werken toen die over
het Derde Energiepakket begon. Als Bulgarije duidelijk zijn voornemen had
getoond om door te gaan met het South Stream-project, dan is er geen twijfel
dat het zou zijn gerealiseerd. Er zou natuurlijk een grote rel binnen de EU
zijn uitgebroken als Bulgarije openlijk het
derde energiepakket had bespot, maar Bulgarije zou in zijn nationale belang
hebben gehandeld en heel wat
medestanders binnen de EU hebben gehad. Op het einde zou het zeker hebben overwonnen.
Instead, under pressure from individuals like Senator John McCain, the
Bulgarian leadership behaved like the provincial politicians they are, and
tried to run at the same time with both the EU hare and the Russian hounds. The
result of this imbecile policy is to offend Russia, Bulgaria's historic ally,
whilst ensuring that the Russian gas which might have flown to Bulgaria and
transformed the country, will instead flow to Turkey, Bulgaria's historic
enemy.
In plaats daarvan gedroegen de Bulgaarse
politici -- onder druk van individuen zoals senator John McCain-- zich als de provinciale politici die ze ook zijn, en probeerden ze beide partijen, Rusland
en de EU, te vriend te houden. Het
resultaat van dit idiote beleid is dat men Rusland, de historische bondgenoot
van Bulgarije beledigt, en er tegelijkertijd voor zorgt dat het Russische gas
dat naar Bulgarije zou hebben gestroomd en het land zou hebben getransformeerd, in plaats daarvan naar
Turkije vloeit, de historische vijand
van Bulgarije.
The Bulgarians are not the only ones to have acted in this craven fashion. All
the EU countries, even those with historic ties to Russia, have supported the
EU's various sanctions packages against Russia notwithstanding the doubts they
have expressed about the policy. Last year Greece, another country with strong
ties to Russia, pulled out of a deal to sell its natural gas company to Gazprom
because the EU disapproved of it, even though it was Gazprom that offered the
best price.
De Bulgaren zijn niet de enigen die op deze
laffe manier hebben gehandeld. Alle EU-landen, zelfs die met historische banden
met Rusland, hebben de diverse EU sancties tegen Rusland gesteund, ondanks de
twijfels die zij hebben geuit over het beleid. Vorig jaar trok Griekenland-- een
ander land met sterke banden met Rusland -- zich terug uit een deal om haar gasbedrijf aan Gazprom te verkopen, omdat de EU het niet goed
vond, ook al was het Gazprom dat de beste prijs bood.
This points to a larger moral. Whenever the Russians act in the way they have
just done, the Europeans respond bafflement and anger, of which there is plenty
around at the moment. The EU politicians who make the decisions that provoke
these Russian actions seem to have this strange assumption that whilst it is fine
for the EU to sanction Russia as much as it wishes, Russia will never do the
same to the EU. When Russia does, there is astonishment, accompanied always by
a flood of mendacious commentary about how Russia is behaving “aggressively” or
“contrary to its interests” or has “suffered a defeat”. None of this is true as
the rage and recriminations currently sweeping through the EU’s corridors (of
which I am well informed) bear witness.
Dit wijst op een grotere morele. Wanneer de
Russen handelen op de manier waarop ze net hebben gedaan, reageren de
Europeanen met verbijstering en woede. De EU politici die zelf deze Russische besluiten
hebben uitgelokt lijken de van vreemde veronderstelling uit te gaan dat het
prima is voor de EU om Rusland sancties op te leggen zoveel ze willen, en dat
desondanks Rusland nooit hetzelfde zal doen richting de EU. Als Rusland het wel
doet, is men verbaasd, altijd vergezeld door
overvloedig en leugenachtig commentaar over hoe “agressief” Rusland zich
gedraagt of "in strijd met zijn eigenbelang" of dat Rusland "een nederlaag heeft geleden". Niets
van dit alles is juist en de woede en verwijten die je momenteel in de wandelgangen
van de EU overal hoort (en waarvan ik goed op de hoogte ben) tonen dit aan.
In July the EU sought to cripple Russia’s oil industry by sanctioning the
export of oil drilling technology to Russia. That attempt will certainly fail
as Russia and the countries it trades with (including China and South Korea)
are certainly capable of producing this technology themselves.
In juli probeerde de EU om de Russische
olie-industrie te verlammen door de export van olie-drill-technologie
naar Rusland te verbieden middels sancties. Die poging zal zeker mislukken omdat Rusland en de landen waarmee het
handelt (waaronder China en Zuid-Korea) zeker in staat zijn om deze technologie zelf te produceren.
By contrast through the deals it has
made this year with China, Turkey and Iran, Russia has dealt a devastating blow
to the energy future of the EU. A few years down the line Europeans will start
to discover that moralising and bluff comes with a price. Regardless, by
cancelling South Stream, Russia has imposed upon Europe the most effective of
the sanctions we have seen this year.
Met de gas-contracten die Rusland dit jaar heeft gemaakt met China, Turkije en Iran heeft Rusland een
verwoestende klap aan de toekomstige energievoorziening in de EU uitgedeeld. Over
een paar jaar zullen de Europeanen gaan
begrijpen dat je niet straffeloos de ander vanuit de hoogte kunt behandelen en afbluffen. Hoe dan ook, door het annuleren van South
Stream heeft Rusland de hardste sanctie van dit jaar uitgedeeld: aan Europa.
----------------------------------------------
Persoonlijke mening:
Ik denk dat Europa zeker de verliezer is. Ze wordt nu afhankelijk van de grillen van Turkije...
Ook Rusland is niet meteen de winnaar: ook zij zal in de toekomst met de wispelturige Turken te maken hebben. Voorbeeld: De gasleiding Blue Stream ( van Rusland naar Turkije) leverde ook behoorlijk wat ruzie op tussen Turkije en Rusland:
Wikipedia: Gas flows from Russia to Turkey started in February 2003.[5] However,
because of the price dispute between Russia and Turkey, the official inauguration ceremony at the Durusu gas metering station took
place only on 17 November 2005.
En in 2005 wilde Putin gas naar Europa sturen via een nieuwe
Blue Stream 2. Maar dat idee is toen vervangen door de plannen voor South
Stream: de leiding door de Zwarte Zee. In feite wordt dit nu omgedraaid:
South Stream gaat niet meer door en het wordt toch een Blue Stream 2.
)
Hier een comment van een lezer bij The Saker waar ik het wel mee eens ben:
Tacu said...
Turkey is the winner. She keeps doing whatever she wants, supports Ukraine and strikes deals with Russia, is an industrial free zone for European industries but does not respect European standards, support ISIS against Assad but keeps her special relationship with Iran, supports hard-line Islamism but the Pope bows down in the Blue Mosque. Now she gets gas and royalties in exchange for tantamount to nothing.
Russia is half winner half looser. She shows Europe that she can check her stupid "pressure" but puts herself in Turkish hands. Where is Russian gas supposed to go from Turkey? To Arab States who can't afford or simply don't need it? To Europe again? And what happens with next Erdogan's waltz turn? The suicidal European attitude deprives Russia of her natural partner and forces her to put her resources into the hands of unreliable partners like Turkey or hungry and selfish giants like China.
Europe is the loser. They loose gas, energetic security, and a good deal of money for the States involved. Now they loose also their freedom and finally their face.
-----------
Here is another analyst: http://www.acting-man.com/?p=34541