Weten hoe vaccins
werken is noodzakelijk om te begrijpen welke waarschijnlijk helpen, welke
waarschijnlijk schadelijk zijn, en welke vergeten alternatieven voor
vaccinatie de medische industrie heeft verzwegen.
Het verhaal in het kort:
- De vaccinindustrie is grotendeels aan kritische controle ontsnapt
vanwege de overtuiging dat ‘vaccins veilig en effectief zijn’ – een
slogan die elk vaccin als een identiek product behandelt en elk
onderzoek naar hoe vaccins daadwerkelijk worden gemaakt of hoe sterk hun
individuele risico’s en voordelen van elkaar verschillen, ontmoedigt.
- Hier zal ik de basisprincipes van het ontwerpen van vaccins
bespreken, evenals de klinische implicaties die naar mijn mening
essentieel zijn om te begrijpen waarom deze producten zo vaak hun
beloften niet waarmaken en ernstige veiligheidsproblemen vertonen.
- Voortbouwend hierop zal ik laten zien hoe de werkelijke risico’s
en voordelen van een vaccin kunnen worden berekend (iets wat in de
geneeskunde vrijwel nooit gebeurt) en waarom veel veelgebruikte vaccins
op zeer wankele grond staan, waardoor het moeilijk is om het toedienen
ervan aan wie dan ook ooit te rechtvaardigen.
- Ik zal ook ingaan op talrijke kernprincipes van de immunologie
die vrijwel nooit aan bod komen in de discussie over vaccins, en die
helpen verklaren waarom vaccins zoveel verschillende immunologische
problemen veroorzaken.
- Aan de hand van dit kader zal ik een leidraad bieden om u te
helpen bij het afwegen van de risico’s en voordelen van elk vaccin op
het CDC-vaccinatieschema, en hulpmiddelen aanreiken om de meest giftige
en overbodige vaccins te identificeren.
- De religieuze focus van de geneeskunde op vaccins heeft het feit
verhuld dat er talrijke veilige, natuurlijke alternatieven voor vaccins
bestaan die een breed scala aan complexe ziekten kunnen voorkomen. Net
zoals enkele vaccins zijn ingezet voor de behandeling van hardnekkige
chronische aandoeningen (bijvoorbeeld kanker, diabetes, gordelroos en
fibromyalgie), zijn er ook vergeten natuurlijke therapieën die zowel
chronische, slopende ziekten genezen als volkomen veilige methoden
bieden om bevolkingsgroepen immuun te maken voor problematische
infectieziekten.
Ik ben er al heel lang
van overtuigd dat, hoe sterk ik ook achter één kant van een debat sta, je je
best moet doen om beide kanten van een discussie te begrijpen. Meestal
brengen beide partijen namelijk geldige argumenten naar voren, en kun je je
standpunt veel effectiever en overtuigender verdedigen als je duidelijk kunt
uitleggen waar de ander de plank mis slaat, in plaats van je alleen maar vast
te klampen aan je eigen standpunt.
Dus ondanks mijn sterke
persoonlijke bezwaren tegen vaccinatie en mijn overtuiging dat de nadelen
ervan ruimschoots opwegen tegen de voordelen, heb ik veel tijd besteed aan
het proberen te begrijpen wat de argumenten voor vaccinatie zijn, en – nog
belangrijker – hoe die per vaccin verschillen (aangezien sommige veel
ernstiger zijn dan andere). Helaas wordt, net zoals het mantra van de
geneeskunde luidt: „alle vaccins zijn veilig en effectief“ (een uiterst vage
bewering), het begrip „vaccin“ behandeld als een homogene eenheid waarin elk
vaccin „goed“ is, simpelweg omdat het een vaccin is, en als zodanig is er
verrassend weinig informatie beschikbaar om de verdiensten van elk
afzonderlijk vaccin objectief te beoordelen – integendeel, alle complicaties
van vaccins worden behandeld alsof ze geen verband houden met het vaccin,
tenzij er buitengewone inspanningen worden geleverd om dit verband aan te
tonen, terwijl er uiterst willekeurige aannames worden gedaan om de voordelen
ervan vast te stellen en elke complicatie van een infectieziekte bijna altijd
wordt toegeschreven aan het feit dat de persoon (of de mensen om hem of haar
heen) zich niet heeft laten vaccineren.
Daarom is een van de
meest gestelde vragen die ik krijg: „Welke vaccins moet ik mijn kinderen
laten toedienen?“, aangezien ouders die sceptisch zijn geworden ten aanzien
van vaccinatie in feite niets anders hebben om op af te gaan dan een algemeen
wantrouwen tegen vaccinatie en de angstzaaierij vanuit de medische wereld
over de gevaren van het niet laten vaccineren.
Tegelijkertijd is deze
houding enigszins begrijpelijk, aangezien het afwegen van de voordelen en
risico’s van een vaccin een behoorlijke uitdaging is, omdat je daarvoor het
volgende moet weten:
Opmerking: in de bovenstaande berekeningen gaat de
medische wereld er doorgaans van uit dat de door vaccinatie te voorkomen
ziekte „ongeneeslijk“ is, terwijl er in werkelijkheid vaak alternatieve (en
soms ook conventionele) therapieën bestaan waarmee de zeldzame gevallen die
tot een probleem leiden, kunnen worden behandeld (waardoor de daadwerkelijke
rechtvaardiging voor een vaccin aanzienlijk afneemt).
Opmerking: een veelvoorkomend bijeffect van vaccinatie is
immuunsuppressie door OAS, waardoor je weerstand tegen andere stammen van de
ziekte afneemt en het netto „voordeel” dus wordt verminderd. Ook is uit
onderzoek herhaaldelijk gebleken dat als iemand op dat moment besmet is met
een ziekte, vaccinatie het risico op
een ernstige infectie vergroot (wat werd „opgelost” door vooraf niet op infecties te
testen, om de vaccinverkoop veilig te stellen).
Een van de vele irritante
dingen die me al lang opvallen aan het vaccinatieprogramma, is dat de
informatie die nodig is om deze afweging te maken nooit direct beschikbaar
wordt gesteld. Zo vroeg iemand die het overheidsbeleid vormgeeft me een paar
jaar geleden of COVID gevaarlijker was dan de griep. Om deze vraag te kunnen
beantwoorden, moest ik weten hoe dodelijk beide ziekten waren, en zoals ik hier heb laten
zien, kwam ik er uiteindelijk achter dat niemand eigenlijk weet hoe dodelijk
de griep is (de schattingen lopen sterk uiteen, en het aantal sterfgevallen
bedraagt doorgaans minder dan 0,1% van de gevallen die zo ver voortschrijden
dat er symptomen optreden) – iets wat ik nogal verrassend vond, gezien dat de
CDC elk jaar een groot deel van haar middelen besteedt aan het uitdragen van
de gevaren van de griep, zodat we ons laten vaccineren.
De medische gemeenschap
legt op haar beurt, in plaats van de risico’s en voordelen van een vaccin
objectief weer te geven, de nadruk op enkele onderdelen van bovenstaande
vergelijking om de indruk te wekken dat het niet-vaccineren een enorm gevaar
inhoudt (Merck heeft bijvoorbeeld vrouwen in het hele land ervan overtuigd
doodsbang te zijn voor baarmoederhalskanker, ondanks dat deze aandoening vrij
zeldzaam is) en dat het risico van vaccineren minimaal is, of, bij gebrek
daaraan, theoretische argumenten zonder onderbouwende gegevens aan te voeren
die suggereren dat vaccinatie voordelen biedt. Het HPV-vaccin zou
bijvoorbeeld, door de aanval van het immuunsysteem op HPV te versterken,
mogelijk baarmoederhalskanker kunnen verminderen, maar er zijn nooit
onderzoeksgegevens verstrekt die dit rechtstreeks aantoonden, en uit de
bestaande datasets die decennia van Gardasil-gebruik hebben gevolgd, blijkt
niet duidelijk of het vaccin de (van meet af aan zeldzame)
baarmoederhalskankercijfers heeft verhoogd, verlaagd of er geen effect op
heeft gehad.
We hebben dus te maken
met een situatie waarin de argumenten voor veel van de vaccins op het
vaccinatieschema vrij zwak zijn, en waarbij veel vaccins een grotere kans op
schade inhouden dan de infectie zelf — maar hoewel dit voor een
buitenstaander (met name iemand die zelf schade heeft ondervonden)
overduidelijk is, hanteren de meeste medische professionals een diametraal
tegengesteld wereldbeeld, waarin ze er vast van overtuigd zijn dat vaccins
veilig, effectief en noodzakelijk zijn, en zijn ze vrijwel nooit bereid om de
daadwerkelijke risico’s en voordelen van een vaccin te onderzoeken.
Opmerking: tijdens de medische
opleiding wordt van studenten verwacht dat ze een enorme hoeveelheid
informatie uit het hoofd leren en deze woord voor woord herhalen aan de
artsen die toezicht op hen houden (zonder daarbij enige twijfel of scepsis te
tonen). Hierdoor worden uiterst complexe onderwerpen met talrijke nuances
teruggebracht tot eenvoudige feiten of ‘als A, dan B’-uitspraken die ze in
feite gedwongen worden uit het hoofd te leren, in plaats van veel meer tijd
te besteden aan het onderzoeken en in twijfel trekken ervan. Vervolgens
versterkt de sociale status die verbonden is aan het beroep van arts en
medisch expert de geldigheid van hun aanpak (het uit het hoofd leren van
algemeen aanvaarde medische feiten zonder deze kritisch te onderzoeken),
vooral omdat ‘cognitieve dissonantie’ artsen terughoudend maakt om te
overwegen dat wat ze zo hard hebben geleerd onjuist zou zijn of dat ze hun
patiënten schade hebben berokkend. Deze dynamiek zorgt er begrijpelijkerwijs
voor dat veel mensen een hekel hebben aan artsen die gesloten staan tegenover
feiten die buiten hun opleiding vallen, maar ik heb het gevoel dat het
systeem zo is ontworpen dat bijna iedereen die die opleiding doorloopt op
deze manier zou denken; dus in plaats van wrok te koesteren tegen die artsen,
spreek ik vooral mijn dankbaarheid uit voor de artsen wier geest voldoende
ontwikkeld is om de flexibiliteit te hebben om deze conditionering te
doorbreken.
Kortom, we hebben in
feite een systeem waarin van ons wordt verwacht dat we de wetenschap volgen
(met wettelijke sancties als we dat niet doen), maar in plaats van dat
‘wetenschap’ het resultaat is van een objectieve en kritische analyse van
gegevens, wordt er van ons verwacht dat we vertrouwen op de standpunten van
deskundigen die die gegevens weliswaar hebben geëvalueerd, maar deze
niet aan ons beschikbaar stellen (bijvoorbeeld: Steve Kirsch
en ICAN hebben jarenlang alles in het werk gesteld om de overheidsgegevens
over schade door COVID-vaccins en de werkzaamheid ervan te verkrijgen,
waarbij ze vaak aangewezen waren op klokkenluiders, omdat overheden simpelweg
geen gegevens wilden verstrekken die de rechtvaardiging van het
vaccinatieprogramma zouden ondermijnen).
Het is enigszins ironisch
dat Fauci (die had verklaard dat hij „de wetenschap vertegenwoordigde“ om
elke vraag over zijn standpunten af te doen als „aanvallen op de wetenschap“)
onlangs een uitstekende metafoor voor deze dynamiek leverde, toen hij in reactie
op meer dan honderd vragen zijn zwijgrecht uitoefende.
Bovendien werd ik, nadat
ik het artikel van donderdag over Fauci’s getuigenis had verstuurd, op de hoogte
gebracht van iets anders dat ik hierover moest delen:
The Forgotten Side of Medicine is een
door lezers gesteunde publicatie. Om nieuwe berichten te ontvangen en mijn
werk te steunen, kun je overwegen om een gratis of betaald abonnee te worden.
Klik hier om te zien hoe
anderen baat hebben gehad bij deze publicatie.
Upgrade naar betaald
Hepatitis B
Een van de meest
omstreden vaccinaties op het vaccinatieschema is de hepatitis B-vaccinatie
voor pasgeborenen. Toen ik hoorde dat Trump deze van het schema wilde
schrappen, heb ik – om die inspanning te ondersteunen – veel tijd besteed aan
het in kaart brengen, via officiële bronnen, van de daadwerkelijke risico’s
en voordelen van de hepatitis B-vaccinatie voor pasgeborenen (wat ik hier uitgebreid
heb beschreven). Om dat artikel samen te vatten:
Aangezien hepatitis B
wordt overgedragen via bloed-bloedcontact (bijvoorbeeld door het delen van
injectienaalden of onbeschermde seks), is het moeilijk te rechtvaardigen om
deze vaccinatie toe te dienen aan pasgeborenen die dat nooit zullen doen. De
rechtvaardigingen zijn momenteel dus als volgt:
1. Het voorkomt dat
pasgeboren baby’s tijdens de bevalling hepatitis B oplopen van hun moeder, op
een moment dat hun immuunsysteem nog te zwak is om de infectie te weerstaan.
2. Het voorkomt dat jonge kinderen hepatitis B oplopen, hetzij via
familieleden, hetzij buiten het gezin (bijvoorbeeld door het aanraken van een
besmette injectienaald op een speelplaats).
3. Als een zuigeling een hepatitis B-infectie oploopt, loopt hij of zij een
reëel risico dat deze uitgroeit tot een chronische hepatitis B-infectie (die
diverse problemen veroorzaakt, waaronder leverfalen).
4. De hepatitis B-vaccinatie heeft geleid tot een enorme daling van het
aantal acute hepatitis B-gevallen bij volwassenen, en zorgt daardoor ook voor
een enorme daling van chronische hepatitis B bij zuigelingen.
De problemen met het
eerste (primaire) argument zijn:
•Zwangere vrouwen worden standaard gescreend op hepatitis B, dus er kan
alleen een voordeel worden vastgesteld in de zeldzame gevallen waarin de test
niet wordt uitgevoerd of een vals-negatief resultaat oplevert.
•Het is niet gegarandeerd dat een kind hepatitis B van zijn moeder oploopt,
en het toedienen van het vaccin bij de geboorte aan een kind van een
hepatitis B-positieve moeder beschermt het slechts gedeeltelijk tegen het
oplopen van de ziekte (daarom wordt het doorgaans samen met antistoffen
toegediend die bedoeld zijn om de kans op het voorkomen van overdracht te
vergroten).
•Hepatitis B komt vrij zelden voor buiten enkele specifieke bevolkingsgroepen
(bijvoorbeeld Zuidoost-Aziatische immigranten – wat een reëel probleem was na
de toestroom van vluchtelingen uit de Vietnamoorlog).
•De vorm van hepatitis B die vaker op zuigelingen wordt overgedragen, komt
vrij zelden voor, en het vaccin is hiertegen aanzienlijk minder effectief.
Toen ik vervolgens alle beschikbare officiële gegevens (bijvoorbeeld van de
CDC) doorlas (waarin de behoefte aan het vaccin waarschijnlijk wordt
overschat), ontdekte ik een aanzienlijk aantal gegevenspunten die hadden
moeten worden verwerkt om het nut van het vaccin te beoordelen, maar dat
nooit zijn gebeurd. Als je echter het midden van de opgegeven bereiken zou
nemen voor elk van die samenvallende toevalligheden, zou je ongeveer 1
miljoen zuigelingen moeten vaccineren om één geval van overdracht van
hepatitis B van moeder op kind te voorkomen, en 6,5 miljoen zuigelingen om
één geval van chronische hepatitis B te voorkomen – wat betekent dat je het
programma niet kunt rechtvaardigen, tenzij het vaccin minder dan 1 op 10
miljoen kans heeft om ernstige schade te veroorzaken.
Terwijl ik echter naar de verslaggeving over deze discussie keek, bliezen de
media zaken als de uitspraken van artsen dat er geen bewijs was dat het
vaccin schade veroorzaakte, de getuigenis van een Vietnamese arts van de ‘ ’
die hepatitis B van haar ouders had gekregen en tijdens de vergadering van de
ACIP-commissie verklaarde dat ze er alles voor over zou hebben gehad om bij
de geboorte het vaccin te krijgen en niet met hepatitis B te hoeven leven, of
senator Cassidy die de gruwelen van chronische
hepatitis B besprak en volstrekt onjuiste cijfers aanhaalde en de
waarschijnlijkheid dat het op de zuigeling zou worden overgedragen, alleen maar op.
Ook de overige argumenten
voor vaccinatie van pasgeborenen zijn even ongegrond:
•In één onderzoek
onder 274 kinderen die zich op een speelplaats met medicijnnaalden hadden
geprikt (wat zelden voorkomt), ontwikkelde niemand hepatitis B (inclusief
gevallen van bekende dragers); in een overzicht van onderzoeken met in totaal 1.565
gevallen was er slechts één
prikincident dat mogelijk verband hield met het oplopen van hepatitis B; en
in de gehele literatuur kon ik slechts één geval vinden waarin dit daadwerkelijk onomstotelijk is gebeurd
(waardoor dit aanzienlijk zeldzamer is dan door de bliksem worden getroffen).
•De afname van acute
hepatitis B na vaccinatie van volwassenen werd ook waargenomen bij hepatitis
C (waarvoor geen vaccin bestaat, maar die zich op vergelijkbare wijze
verspreidt als hepatitis B), wat suggereert dat andere
volksgezondheidsmaatregelen verantwoordelijk kunnen zijn voor de afname.
•Ondanks het feit dat het
programma al tientallen jaren loopt, is er geen daling te zien in het aantal gevallen
van chronische hepatitis B (de belangrijkste rechtvaardiging
voor het programma). Ik vermoed dat dit het gevolg is van het feit dat een
klein deel van de mensen niet op het vaccin reageert, en dat de personen bij
wie de acute hepatitis B overgaat in chronische hepatitis B, dezelfde
onderliggende immuundisfunctie hebben (waardoor het in feite onmogelijk is
dat de vaccinatie haar uiteindelijke doel bereikt, aangezien zij degenen die
bescherming nodig hebben niet kan beschermen) — een terugkerend probleem bij
vaccinaties dat al sinds de eerste pokkenvaccins wordt waargenomen.
Opmerking: velen vermoeden dat het
hepatitis B-programma voor pasgeborenen op grote schaal werd ingevoerd om
Merck een grotere markt te bieden dan alleen homoseksuelen en intraveneuze
drugsverslaafden die risico lopen op hepatitis B, of om de overdracht van
hepatitis B bij pasgeborenen onder Vietnamese vluchtelingen te voorkomen
(beide redenen zijn aannemelijk). Een insider van het ACIP vertelde mij
echter dat het in werkelijkheid werd gedaan om de overdracht van hepatitis B
onder jongeren in de binnenstad die risicovol gedrag vertoonden (wat een
volksgezondheidsprobleem was) terug te dringen, vanuit de theorie dat het
onwaarschijnlijk was dat zij op vaccinatieafspraken zouden verschijnen, zodat
een algemeen vaccinatiebeleid voor pasgeborenen in het ziekenhuis de enige
manier was om hen te bereiken, waarbij de overdracht via pasgeborenen
vervolgens werd verzonnen om dat algemene beleid te rechtvaardigen.
Gezien dit geringe
voordeel had er uitgebreid veiligheidsonderzoek moeten worden uitgevoerd om
de veiligheid ervan vast te stellen en na te gaan of het voldoet aan de
„drempel van 1 op 10 miljoen“. Ondanks decennialange oproepen hiertoe (onder
meer van het IOM) is er echter niets ondernomen, afgezien van studies waarin de
symptomen gedurende 4-5 dagen na vaccinatie werden gevolgd (waarbij,
afhankelijk van het symptoom, 10-30% van de gevaccineerden deze ervaart,
waaronder enkele die in een neonatale context behoorlijk ernstig kunnen
zijn).
Tegelijkertijd blijkt uit
talrijke datasets dat er elk jaar direct na de vaccinatie meer sterfgevallen
zijn dan (veel minder ernstige) gevallen van overdracht van hepatitis B op
pasgeborenen, en dat herhaaldelijk is waargenomen dat veel auto-immuunziekten
(met name MS) na de vaccinatie optreden, aangezien het antigeen overeenkomt
met menselijke myeline (bijvoorbeeld, uit een onder de
radar gebleven onderzoek uit 2005
bleek dat 60% van de gevaccineerden ook immuunreactiviteit ontwikkelde tegen
de myeline die hun zenuwen omhult – wat in de meeste gevallen langer dan 6
maanden aanhield, terwijl uit een ongepubliceerd onderzoek uit 1999 bleek dat vaccinatie tegen hepatitis B bij
pasgeborenen het risico op autisme met een factor 12,35 verhoogde – en uit vele andere onderzoeken bleek een vergelijkbare
toename in ontwikkelingsstoornissen).
Dit wordt bevestigd door een hoorzitting van het Amerikaanse Congres uit 1999, waarbij talrijke getuigen aan het woord kwamen die
ernstig letsel hadden opgelopen door de injectie, en door een onderzoek van
ABC uit 1999 (dat werd uitgezonden voordat de farmaceutische industrie de
media had overgenomen, in een tijdperk waarin reportages over vaccinatieschade
nog regelmatig werden uitgezonden),
waarin veel van de gevaren van het hepatitis B-vaccin aan het licht kwamen:
Maar ondanks dit alles en
het feit dat het hepatitis B-vaccin voor pasgeborenen al lange tijd een van
de meest impopulaire vaccins is, heeft de medische gemeenschap zich er
voortdurend achter geschaard, heeft zij vrijwel geen kennis van de eerder
genoemde gegevens (integendeel, zij beschouwt de hepatitis B-vaccinatie als
een van de grootste successen op het gebied van de volksgezondheid) en door
de jaren heen, talrijke verhalen gehoord van ouders (en lezers hier) die in
een ziekenhuis zijn bevallen, waarin hun kind ofwel tegen hun wil werd
gevaccineerd terwijl het van de moeder was gescheiden (wat in sommige
gevallen leidde tot ontwikkelingsstoornissen), ofwel waarin hen werd gedreigd
met tussenkomst van de kinderbescherming als ze niet zouden laten vaccineren.
Kortom, het voorbeeld van
hepatitis B laat zien dat de medische wereld de risico’s en voordelen van
vaccinatie niet nauwkeurig weergeeft, en als ze dat wel zouden doen, zouden
ouders waarschijnlijk veel vaccinaties weigeren.
Rechtvaardigingen
voor vaccinatie
Onze samenleving heeft
een heel vreemde obsessie met vaccinatie, die velen (waaronder ikzelf) hebben vergeleken met een dogmatische religie. Ik geloof dat dit uiteindelijk voortkomt uit:
•Toen het christendom
niet langer de gemeenschappelijke basis van onze samenleving vormde, moest er
iets komen om de leegte op te vullen, en daar kwam de „wetenschap” in beeld —
die veranderde van een methode om de werkelijkheid te ontrafelen in een
dogmatische pseudoreligie die het exclusieve eigendom van de waarheid opeist
(vaak uit winstbejag en machtsstreven). De geneeskunde werd een centrale
pijler van dat systeem, omdat zij de moderne versie van wonderen (tegen dood
en ziekte) bood, en vaccins namen de rol op zich van het ritueel dat je als
een van de gelovigen bestempelt door je in het geloof te dopen.
•Een groot deel van de
geloofwaardigheid en maatschappelijke status van de westerse geneeskunde (en
misschien wel van de westerse orde zelf) berust op het verhaal dat de
wetenschap en de geneeskunde de donkere middeleeuwen van ziekte hebben
overwonnen en ons hebben bevrijd uit de primitieve omstandigheden waarin
iedereen gevangen zat in ziekte en vroegtijdige dood. Toegeven dat vaccins in
feite contraproductief zijn, zou daarom existentiële zelfmoord betekenen voor
de medische beroepsgroep.
•In de begintijd van de
geneeskunde (toen infectieziekten welig tierden als gevolg van slechte
hygiëne en levensomstandigheden) waren er maar heel weinig
behandelingsmogelijkheden, en de belangrijkste daarvan – serums en vaccins –
hadden grote tekortkomingen (bijvoorbeeld gedeeltelijke werkzaamheid en
ernstige bijwerkingen) waardoor ze verre van perfect waren. Na alle
historische documentatie te hebben doorgenomen, ben ik van mening dat de
artsen en volksgezondheidsfunctionarissen van die tijd spijt hadden van de
schade die die vroege behandelingen veroorzaakten, maar zich geleidelijk gedwongen
voelden een hardvochtige houding aan te nemen, waarbij de schade werd gezien
als een noodzakelijk offer voor het voordeel dat die therapieën opleverden.
Toen deze mentaliteit eenmaal was verankerd, bleef ze bestaan lang nadat de
noodzaak voor die therapieën was verdwenen (bijvoorbeeld: difterie was
vroeger een belangrijke doodsoorzaak – nu komt het niet meer voor, maar we
vaccineren er nog steeds tegen) en er veel betere oplossingen waren
verschenen.
Opmerking:
evenzo geloof ik dat de reden waarom allergieën de enige geaccepteerde
contra-indicatie voor vaccinatie zijn, te wijten is aan het feit dat
allergische reacties (op de vroege, onzuivere vaccins) een groot terugkerend
probleem waren (en op een bepaald moment in de toekomst zal ik alle
voorbeelden en studies publiceren die Sir Graham Wilson hierover heeft verzameld).
•Overheden blinken
doorgaans uit in top-downmaatregelen waarbij ze hun macht en invloed kunnen
inzetten om beleid af te dwingen, in plaats van in bottom-upbenaderingen
vanuit de basis (die vaak nodig zijn om de gezondheid van de samenleving te
herstellen). Vaccins zijn het schoolvoorbeeld van een top-downbenadering,
omdat ze de belofte inhouden dat er met de middelen waarover de overheid
beschikt een tastbaar gezondheidsvoordeel kan worden bereikt (en omdat
vaccinatieverplichtingen de behoefte aan macht en controle voeden die
onvermijdelijk bij het besturen van een samenleving naar voren komt).
Hierdoor zie je dat een verrassend groot aantal mensen binnen de overheid en
de volksgezondheid meegesleept wordt door de overtuiging dat „al onze
gezondheidsproblemen zouden verdwijnen als we maar meer mensen zouden
vaccineren“, waardoor hun focus grotendeels verschuift naar alles wat gedaan
kan worden om de vaccinatiegraad te verhogen (zelfs in gevallen waarin het
vaccin zijn oorspronkelijke beloften niet waarmaakt en de doelstellingen
steeds moeten worden bijgesteld).
Opmerking:
een terugkerend thema bij de overheid is dat zij de taak krijgen een probleem
op te lossen, maar slechts over een onvolmaakte oplossing beschikken. In
dergelijke gevallen zullen zij, in plaats van de oplossing te verbeteren, de
macht van de staat gebruiken om de oplossing te dwingen te ‘werken’, op een
manier die vergelijkbaar is met het gebruik van een hamer om een vierkante
pen door een rond gat te slaan.
•Hoewel de meeste
infectieziekten waartegen we vaccineren met conventionele of natuurlijke
methoden kunnen worden behandeld, weten ouders in veel gevallen niet hoe ze
de vroege symptomen van de ziekte moeten herkennen of hebben ze geen directe
toegang tot effectieve behandelingen. Daarom ben ik altijd van mening dat,
hoewel dit punt niet op mij van toepassing is, vaccins voor veel anderen die
niet over de middelen beschikken die ik gelukkig wel heb, wel degelijk een
cruciaal vangnet vormen (hoewel ik me kan voorstellen dat AI de waarde hiervan
aanzienlijk zou verminderen, aangezien de vroege waarschuwingssignalen voor
AI gemakkelijk te detecteren zijn als ernaar wordt gevraagd).
•In sommige gevallen
leverde het vaccin aantoonbaar een voordeel op voor de volksgezondheid
(vooral als de nadelen ervan buiten beschouwing worden gelaten), dus vanwege
de onvermijdelijke menselijke neiging tot bevestigingsvertekening ligt de
nadruk altijd op de positieve aspecten van deze voorbeelden, in plaats van op
de lange reeks vergeten mislukkingen en rampen1,2 die in de
geschiedenis van de vaccinatie te zien zijn.
Opmerking: er valt ook te
beargumenteren dat de motieven achter vaccinatie veel kwaadaardiger zijn
(bijvoorbeeld het verminderen van de vruchtbaarheid,
het veroorzaken van chronische ziekten die levenslange medische klanten
opleveren, het feit dat het een religieus
offer is dat lijkt op wat we in andere samenlevingen zoals die van de Azteken
zien, of het afstompen van het bewustzijn van kinderen
zodat ze gemakkelijker te controleren zijn), maar uiteindelijk heb ik geen
manier om te weten waarom de dingen zijn zoals ze zijn.
De productie van
vaccins
Veel van de problemen met
vaccins zijn uiteindelijk inherent aan hun ontwerp. Helaas is het
immuunsysteem een van de minst begrepen onderdelen van het lichaam (vaak
aangeduid als „de laatste grens“ in de geneeskunde), en hebben de meeste
mensen, inclusief artsen, slechts een zeer oppervlakkig begrip van hoe
vaccins werken.
Opmerking:
Ik ben van mening dat deze kenniskloof grotendeels het gevolg is van het feit
dat immunologisch onderzoek zich richt op het ontwikkelen van winstgevende
geneesmiddelen (vaccins, immuuntherapieën tegen kanker en geneesmiddelen die
auto-immuniteit onderdrukken) in plaats van op het daadwerkelijk begrijpen
van het immuunsysteem.
Wanneer het lichaam wordt
blootgesteld aan een vreemde bedreiging, wordt deze doorgaans eerst
opgevangen door het aangeboren immuunsysteem (barrières die voorkomen dat
ziekteverwekkers binnendringen, plus niet-specifieke reacties zoals koorts en
ontsteking), dat de bedreiging ofwel elimineert ofwel afremt. Tegelijkertijd
wordt een adaptieve immuunrespons in gang gezet die tijd nodig heeft om zich
op te bouwen (een immuuncel met een willekeurig gegenereerde receptor die bij
de bedreiging past, moet deze tegenkomen, geactiveerd worden en vervolgens
voldoende kopieën van zichzelf produceren om de infectie onder controle te
krijgen). De duur en ernst van de ziekte hangen grotendeels af van hoe lang
het duurt voordat die adaptieve reactie effectief wordt. Zodra deze adaptieve
reactie zich eenmaal heeft gevormd, kan ze elke keer veel sneller opnieuw
worden geactiveerd, waardoor de beginfase (en daarmee de duur van de ziekte)
veel korter is.
De theorie achter
vaccinatie is op haar beurt dat, als de unieke moleculaire code van de
bedreiging (het antigeen) in het lichaam kan worden ingebracht zonder dat er
sprake is van een daadwerkelijke pathologische infectie, de adaptieve
immuniteit kan worden opgebouwd zonder enig daadwerkelijk gevaar of ziekte,
zodat de infectie, wanneer deze zich daadwerkelijk voordoet, snel zal worden
geneutraliseerd.
Voor het maken van
vaccins is het dus nodig om een geschikt antigeen te produceren en dit in het
lichaam in te brengen. Helaas zijn er een aantal grote uitdagingen bij het
uitvoeren hiervan.
Ten eerste is de
productie van antigenen kostbaar, met name op een schaal die een betrouwbare
immuunrespons opwekt (waarvoor vaak het gebruik van toxische adjuvantia nodig
is).
Ten tweede gaat de
productie van antigenen doorgaans gepaard met het kweken van
micro-organismen, waardoor er vaak een breed scala aan biologische
verontreinigingen binnendringt die moeilijk te verwijderen zijn (en die,
wanneer ze niet worden verwijderd, vaak leiden tot rampzalige „hot lots”). Ook
zijn de chemicaliën die nodig zijn om de toxische componenten van het vaccin
(bijvoorbeeld een virus of toxine) te inactiveren, vaak zelf ook toxisch voor
het lichaam.
Ten derde stimuleren de
antigenen die effectief een immuunrespons opwekken, vaak ook een immuunrespons tegen menselijk weefsel (dit was bijvoorbeeld, naast het eerder genoemde
hepatitis B-vaccin, een groot probleem bij het HPV-vaccin Gardasil en de COVID-vaccins).
Ten vierde zijn sommige
antigenen van nature giftig voor het lichaam. Het beste voorbeeld hiervan was
het COVID-19-spike-eiwit (dat via natuurlijke infecties, langdurige COVID of
vaccinatieschade grote schade aanrichtte in het hele lichaam, met name
wanneer het op grote schaal door het vaccin werd geproduceerd), maar dit is
ook waargenomen bij andere vaccins (zo veroorzaakte de ‘soep’ van slecht
gefilterde kinkhoest- en
miltvuurvaccins veel problemen). Evenzo geldt dat als een antigeen-toxine
(bijvoorbeeld afkomstig van tetanus of difterie) dat via een vaccin in het
lichaam wordt gebracht, niet voldoende wordt gedeactiveerd, dat toxine de
ontvanger kan verwonden of doden (wat, zoals ik in een eerder artikel
heb aangetoond, in het verleden al talloze keren is gebeurd).
Ten slotte gedraagt het immuunsysteem zich heel anders wanneer een ziekteverwekker het aan het oppervlak
bereikt (waar zich vaak een steriliserende reactie vormt die de overdracht
blokkeert) dan wanneer deze diep in het lichaam terechtkomt (wat vaak alleen
de symptomen vermindert in plaats van infectie en overdracht te voorkomen, en
vaak een veel ernstigere immuunreactie uitlokt). Daarom slagen klassieke,
geïnjecteerde vaccins er vaak niet in de overdracht van
ziekten te voorkomen, terwijl de veel zeldzamere vaccins die zijn ontworpen
om mucosale ( IgA ) immuniteit op te wekken (bijvoorbeeld
intranasale sprays en bepaalde preparaten met levende virussen), dit wel doen
– dit alles wordt hier besproken.
Hoewel dit al bij de
start van de COVID-19-vaccinatiecampagne algemeen bekend was, duurde het lang
voordat werd erkend dat er voor een verkeerd ontwerp was gekozen (zo gaf Bill Gates
pas publiekelijk toe
– nadat de vaccins al een jaar op de markt waren – dat er gekozen had moeten
worden voor een steriliserend vaccin dat de overdracht zou blokkeren).
Opmerking:
een ander vaccin waarvan vaak ten onrechte wordt beweerd dat het de
overdracht voorkomt, is het TDaP-kinkhoestvaccin
(dit ging zelfs zo ver dat ICAN erin slaagde een weerzinwekkende
advertentiecampagne te laten intrekken die ouders zo bang maakte dat ze
niet-gevaccineerde familieleden verboden hun baby’s te bezoeken – iets waar
ook veel grootouders die ik ken het slachtoffer van werden). Deze mislukking
is te wijten aan het feit dat TDaP het toxine tegengaat dat kinkhoest
veroorzaakt, in plaats van de bacteriële kolonisatie – waardoor
asymptomatische verspreiders ontstaan), en op zijn beurt zijn er veel
kinkhoestuitbraken waargenomen binnen gevaccineerde populaties. Dat gezegd
hebbende, aarzel ik om dit aspect van het vaccin aan te vallen, aangezien
TDaP pas op de markt is gekomen als vervanging voor het veel giftigere TDwP-
e (HYPERLINK
"https://substack.com/redirect/84711232-a76f-4dac-823e-d77b52eed42d?j=eyJ1IjoiMXF0aG1iIn0.SkKB5I2kRfYmw-9JaGMGelcv4_t0iw--s9KufmbOvKw"
, dat de overdracht wel voorkwam) vanwege jarenlange rechtszaken en lobbywerk
door de vaccinveiligheidsgemeenschap, en de situatie zou veel erger zijn als
TDwP nog steeds op de markt was.
Voordat we verder gaan, is het
belangrijk te benadrukken dat de meeste leden van de medische beroepsgroep
niet op de hoogte zijn van hoe vaccins worden gemaakt, en daardoor niet over
de context beschikken om te begrijpen waarom de „veilige en effectieve”
producten onvermijdelijk problemen zullen opleveren. In plaats daarvan reikt
hun mentale verkenning van dit onderwerp, vanwege de religieuze uitstraling
rond vaccins, doorgaans niet verder dan „veilig en effectief”.
Antigeenproductie
In de loop der jaren zijn
er diverse, in toenemende mate genetisch gemanipuleerde methoden ontwikkeld
om de benodigde antigenen te produceren. De zes belangrijkste zijn:
1. Het kweken van grote hoeveelheden van het besmettelijke organisme, het op
een of andere manier ‘doden’ (of het toxoïde neutraliseren) en vervolgens
proberen alles weg te filteren behalve de gewenste antigenen van het
organisme of het geneutraliseerde toxine (zo worden de meeste vaccins tegen
bacteriële infecties geproduceerd). In conjugaatvaccins worden deze antigenen
vervolgens aan een drager gebonden om de immuunrespons bij kinderen te
verbeteren.
2. Het kweken van een virus in een kweekmedium (bijvoorbeeld: jaarlijkse
griepvaccins worden gekweekt in eieren, terwijl het poliovaccin wordt
gekweekt in apenniercellen)
en vervolgens het virus dat het antigeen bevat inactiveren door het bloot te
stellen aan een chemische stof. In de meeste gevallen duurt dit enige tijd,
wat mede verklaart waarom het jaarlijkse griepvaccin bijna altijd gericht is
op een andere stam dan degene die daadwerkelijk de kop opsteekt (aangezien
men al lang voordat de dominante griepstam bekend is met de productie van het
vaccin moet beginnen en daarom op een zo goed mogelijke inschatting moet
vertrouwen om te bepalen welke stam het betreft).
Opmerking:
een groot probleem bij deze aanpak is dat, afgezien van het feit dat het
inactiveringsmiddel (bijvoorbeeld formaldehyde) giftig is, er een evenwicht
moet worden gevonden waarbij voldoende wordt toegediend om het virus
voldoende te inactiveren (zodat het geen ziekte veroorzaakt), maar niet te
veel (aangezien, zodra het virus te zwaar beschadigd is, de antigenen ervan
niet langer herkenbaar zijn voor het immuunsysteem). Zo deden zich
bijvoorbeeld grote problemen voor bij de vroege poliovaccins doordat er
onvoldoende formaldehyde werd gebruikt, waardoor degenen die het vaccin
kregen, in feite met het levende poliovirus werden geïnjecteerd.
3. Een organisme
genetisch modificeren om de gewenste antigeensequentie te produceren, het
organisme vervolgens doden en de antigeensequentie extraheren. Zo worden
bijvoorbeeld zowel de antigeen van het HPV-vaccin
als die van het hepatitis
B-vaccin vervaardigd uit genetisch gemodificeerde bakkersgisten. Nieuwere
benaderingen, zoals het kweken van het antigeen uit planten of
insectencellen (Novavax werd
bijvoorbeeld vervaardigd uit mottencellen), beginnen nu ook in gebruik te
raken. In sommige gevallen (bijvoorbeeld bij het HPV-vaccin) vormen deze
antigenen vervolgens spontaan bolvormige virusachtige deeltjes (VLP’s).
4. Het modificeren van een organisme zodat het zich nog steeds in het
lichaam kan vermenigvuldigen, maar minder snel een ernstige ziekte
veroorzaakt. Enkele veelvoorkomende levende, verzwakte vaccins zijn het
vaccin tegen mazelen, bof en rubella, bepaalde griepvaccins (bijvoorbeeld de
neusvaccins), de vaccins tegen waterpokken en gordelroos, en het levende
orale poliovaccin (dat in de Verenigde Staten niet wordt toegediend). Er
bestaan ook enkele bacteriële vaccins (bijvoorbeeld tegen tuberculose of
buiktyfus). Hoewel deze vaccins doorgaans het meest effectief zijn, worden ze
door de conventionele geneeskunde met enige scepsis bekeken, omdat ze bij
personen met een verzwakt immuunsysteem ziekte kunnen veroorzaken en het
virus kunnen verspreiden. Bovendien ben ik van mening dat deze vaccins door
de aard van hun productie vaak verontreinigd zijn met andere ongewenste
agentia (bijvoorbeeld pathogene virussen) en dat ze in sommige gevallen op
zichzelf problemen veroorzaken (bijvoorbeeld: het oorspronkelijke
controversiële onderzoek van Andrew Wakefield, waarin een verband werd gelegd
tussen het BMR-vaccin en autisme, toonde aan dat er sprake was van
aanzienlijke darmontsteking en dat dit mogelijk werd veroorzaakt door het mazelenvirus in
het vaccin).
Opmerking:
zelfverspreidende vaccins (hetzij gemakkelijk overdraagbare levende virale
vaccins, hetzij zich vermenigvuldigende virussen die zijn gemodificeerd om
een antigeen te dragen) die tussen gastheren worden overgedragen en zich
daarbinnen vermenigvuldigen, zijn ontwikkeld en voorgesteld voor massale
vaccinatie van dierenpopulaties, maar geen enkel vaccin heeft een vergunning
gekregen.
5. Het modificeren van een relatief onschadelijk virus
zodat het ook een doelantigeensequentie (bijvoorbeeld het spike-eiwit)
draagt, het op grote schaal produceren ervan in een celkweek en het
vervolgens in het lichaam injecteren. De bekendste voorbeelden hiervan waren
de COVID-19-vaccins van AstraZeneca, J&J, Rusland (Sputnik) en het
Chinese Convidecia.
Opmerking:
doorgaans (met uitzondering van een ebolavaccin en enkele diervaccins) zijn
deze zo ontworpen dat ze zich niet in het lichaam vermenigvuldigen.
6. Het transfecteren van menselijke
cellen met mRNA, waardoor deze het beoogde vaccinantigeen blijven produceren
totdat het mRNA is afgebroken (wat lang kan duren, aangezien het mRNA in de
COVID-vaccins zo is ontworpen dat het niet snel wordt afgebroken). Helaas
kleven er een groot aantal problemen aan deze aanpak (bijvoorbeeld immuunsuppressie
en het overdragen van het virus aan niet-gevaccineerden), die sterk pleiten tegen het langdurig gebruik van
deze technologie.
Opmerking:
er is ook zelfversterkende mRNA-technologie ontwikkeld (waarbij het mRNA zich
in cellen vermenigvuldigt, waardoor veel lagere initiële vaccindoses nodig
zijn) (er bestaan enkele goedgekeurde COVID-19-vaccins op basis hiervan).
(7). Het transficeren van
de celkern met bacterieel plasmide-DNA (hetzij door een DNA-sequentie op te
nemen die de celkern als doelwit heeft, zoals het 72-bp SV40-enhancergebied,
hetzij door simpelweg te wachten tot de cel zich deelt en de kernmembraan tijdelijk
opengaat). Zodra het plasmide zich in de celkern bevindt , produceert het
transcriptiemechanisme van de cel mRNA uit het plasmide, dat vervolgens wordt
vertaald tot het beoogde vaccinantigeen. Vanwege het theoretische risico op
genomische integratie wordt deze aanpak als risicovoller beschouwd dan op
mRNA of eiwitten gebaseerde methoden. Hoewel er uitgebreid onderzoek naar is
gedaan (en er nogal wat in ontwikkeling zijn), is er tot nu toe slechts één
DNA-vaccin goedgekeurd voor gebruik bij mensen ( het ), hoewel er talrijke diervaccins
bestaan (waardoor dit niet tot de zes belangrijkste benaderingen behoort).
Opmerking:
Ik vond dat ik dit moest vermelden omdat Kevin McKernan, toen hij de
COVID-vaccins sequentieerde, ontdekte dat er DNA-plasmiden uit het
productieproces aanwezig waren die het 72-bp SV40-enhancergebied bevatten, en
hij stelde dat deze waarschijnlijk in het DNA terechtkwamen en voor
onbepaalde tijd spike-eiwit zouden produceren – wat volgens critici
onmogelijk was. Het is dan ook verbazingwekkend dat dit in feite een
gevestigde vaccintechnologie is.
Tot slot is er, hoewel het
technisch gezien geen vaccin is, een recente aanpak die nu wordt toegepast om
RSV bij gezonde zuigelingen te voorkomen: het toedienen van een langwerkend
antilichaam dat zich aan het virus bindt (en het zo neutraliseert) en
daardoor gedurende een langere periode (bijvoorbeeld het RSV-seizoen)
bescherming biedt.
De belangrijkste
uitdaging waar al deze benaderingen mee te maken hebben, is dat er voldoende
van het dure antigeen moet worden geproduceerd om het immuunsysteem in staat
te stellen een duurzame immuunrespons ertegen op te bouwen. De
oorspronkelijke oplossing die in de vaccinatiebranche werd ontwikkeld,
bestond erin het antigeen te mengen met een veel goedkoper additief dat de
immuunrespons op het antigeen versterkte, waardoor er minder van het dure
antigeen nodig was. Helaas hadden die adjuvantia de neiging het immuunsysteem
te sterk te stimuleren (waardoor auto-immuniteit ontstond tegen weefsels die
niet het doelantigeen waren). Naast het hierboven genoemde myelineprobleem
bij het hepatitis B-vaccin (waarbij het immuunsysteem wordt geprogrammeerd om
weefsel aan te vallen dat lijkt op het antigeen van het vaccin), toonde een klassieke studie op dit gebied bijvoorbeeld aan dat muizen allergieën ontwikkelden
voor pollen die op het moment van hun kinkhoestvaccinatie in de lucht
aanwezig waren (omdat de overmatige immuunstimulatie het immuunsysteem ertoe
aanzette permanent te reageren op alles wat op dat moment aanwezig was).
Opmerking:
Ik ben van mening dat een van de belangrijkste problemen met de meeste
vaccins de neiging is van hun aluminiumadjuvantia (of spike-eiwitten) om micro-beroertes te veroorzaken
door het zeta-potentieel van het lichaam te verstoren en auto-immuunziekten te veroorzaken.
Er is dan ook een leerboek geschreven over
hoe aluminium auto-immuunziekten veroorzaakt, terwijl andere artikelen hebben
aangetoond hoe het immuunsysteem het na vaccinatie naar de hersenen
transporteert. Hoewel ik dit niet kan bewijzen, ben ik er al lang van
overtuigd dat de reden waarom aluminium als zo’n effectieve prikkel voor het
immuunsysteem fungeert, te wijten is aan zijn sterke vermogen om het fysiologische
zeta-potentieel te vernietigen, aangezien dit
ook bij de meeste infecties zou plaatsvinden en daardoor zou dienen als een niet-specifiek
signaal voor het immuunsysteem en als iets dat van veraf kan worden
gedetecteerd (vanwege de manier waarop het het lichaamswater vervormt). Van
alle aluminiumadjuvantia was het adjuvans dat in Gardasil werd gebruikt het
meest problematisch (aangezien een sterke prikkel nodig was om de weerstand
van het lichaam tegen het ontwikkelen van immuniteit tegen stoffen die
overeenkomen met het vaccinantigeen te overwinnen), en als gevolg daarvan traden er na toediening van het vaccin vaak
invaliderende auto-immuunziekten op (waardoor het
het schadelijkste vaccin op de markt was totdat de COVID-vaccins op de markt
kwamen).
Naarmate de tijd
verstreek, is de vaccinindustrie steeds meer overgestapt op het gebruik van
genetische manipulatie om het doelantigeen efficiënt te produceren, hetzij
buiten het lichaam (bijvoorbeeld in gistcellen), hetzij binnen het lichaam
via een of andere vorm van zelfreplicerende technologie (bijvoorbeeld virale
vectoren of mRNA-technologie). Aangezien deze benaderingen uiterst
onnatuurlijk zijn, ontdekken we op onze beurt voortdurend nieuwe gevolgen
ervan.
Zo zorgt de mRNA-technologie bijvoorbeeld voor een overproductie van het
spike-eiwit in cellen, waardoor het naar het celoppervlak wordt gedreven. Op
dat moment herkent het immuunsysteem niet alleen het eiwit, maar de gehele
cel als een bedreiging. Dit helpt op zijn beurt verklaren waarom er bij
autopsies van mensen die aan de vaccins zijn overleden, ingrijpende
weefselafwijkingen werden vastgesteld, zoals weefselvernietiging als gevolg van infiltratie door immuuncellen, die door de pathologen werden beschreven als:
Deze combinatie van
multifocale, door T-lymfocyten gedomineerde pathologie, die duidelijk het
proces van immunologische auto-aanval weerspiegelt, is ongekend.
Bovendien zijn er
weliswaar veel problemen met elk van deze benaderingen voor het ontwerpen van
vaccins, maar het kernprobleem dat alle vaccins met één enkel antigeen gemeen
hebben, is dat ze een overmatige immuunrespons op één enkel antigeen
opwekken, in plaats van een gematigde immuunrespons op een grote
verscheidenheid aan antigenen (wat wel gebeurt tijdens een natuurlijke infectie).
Vaccins met één
enkel antigeen
Normaal gesproken
veroorzaakt het immuunsysteem geen overmatige immuunreactie op één enkel
antigeen. Als er echter voldoende van in het lichaam wordt gebracht of als
het lichaam wordt blootgesteld aan adjuvantia die het tot een reactie
aanzetten, zal dit wel gebeuren. Hieraan zijn op zijn beurt een aantal
belangrijke problemen verbonden:
Ten eerste is de eenvoudigste vorm van mutatie die in de natuur voorkomt de
verandering van een eiwitsequentie. Aangezien eiwitsequenties (antigenen) met
elkaar moeten overeenkomen om een immuunreactie op gang te brengen, leidt het
opwekken van een sterke immuunreactie op één enkel antigeen onmiddellijk tot
een selectieve druk die ervoor zorgt dat de ziekteverwekker evolueert tot
iets dat niet langer het overeenkomende antigeen bezit. Daarentegen richten
natuurlijke immuunreacties zich doorgaans op meerdere antigenen binnen een
ziekteverwekker, waardoor het voor deze veel moeilijker is om er resistentie
tegen te ontwikkelen. Zelfs als één antigeen verandert, kan het immuunsysteem
zich namelijk nog steeds richten op de andere antigenen waarop het was
voorbereid om te reageren, en die gedeeltelijk resistente stam elimineren
voordat deze zich kan voortplanten en de dominante variant wordt.
Daarom is een terugkerend
thema bij vaccinatie dat, wanneer ze daadwerkelijk werken, ze snel de
evolutie van vaccinresistente stammen in gang zetten en er een selectieve
druk ontstaat waardoor de resistente stammen de overhand krijgen. In het geval
van COVID was dit bijzonder uitgesproken, aangezien het snel muterende virus
zich sneller aanpaste dan dat het mogelijk was om nieuwe vaccins te
ontwikkelen en op de markt te brengen, en de selectieve druk die de vaccins
uitoefenden ervoor zorgde dat er veel nieuwe varianten opdook zodra het
vaccin op de markt was gekomen.
Toen in december
2020 gelekte documenten
over de Europese beoordeling van het Pfizer-vaccin aan het licht kwamen,
benadrukte het Europese EMA onder meer dat de circulerende COVID-19-variant
inmiddels enigszins afweek van de variant waarvoor het vaccin was ontwikkeld:
Het Spike-eiwit van
SARS-CoV-2 ondergaat mutaties, en het is daarom van cruciaal belang om de
biologische betekenis van deze varianten te onderzoeken in verband met de
ontwikkeling van op Spike gebaseerde kandidaat-vaccins tegen COVID-19. Zo
presenteren Korber et al. (2020) bewijs dat er wereldwijd nu meer
SARS-CoV-2-virussen onder de menselijke bevolking circuleren die de
G614-variant van het Spike-eiwit hebben, in plaats van de D614-variant die
oorspronkelijk werd geïdentificeerd bij de eerste menselijke gevallen in
Wuhan, China. Verder stellen Li et al. dat er per 6 mei 2020 329 natuurlijk
voorkomende varianten in het Spike-eiwit in het publieke domein zijn
gerapporteerd. De aanvrager wordt verzocht te bespreken hoe de gekozen
Spike-antigeenvariant in BNT162b2 zich verhoudt tot de Spike- varianten die
momenteel voorkomen bij de dominante SARS-CoV-2-virussen die onder de
menselijke bevolking circuleren ([vertrouwelijke informatie verwijderd]).1,2
Evenzo zagen we, zodra
het COVID-vaccin op de markt kwam en er selectieve druk ontstond, al snel de
opkomst van de ene variant na de andere, die de overheid ofwel probeerde te
negeren (wat leidde tot de absurde situatie van vaccinverplichtingen voor
virussen die niet meer bestonden), ofwel probeerde door zo snel mogelijk
boosters op de markt te brengen in de hoop dat ze de varianten konden
opvangen voordat ze verdwenen, wat uiteindelijk resulteerde in (verplichte)
bivalente BA.4/5-boostervaccins werden goedgekeurd op basis van resultaten
bij 8 muizen, iets wat de recente directeur van de FDA in 2022 herhaaldelijk
bekritiseerde.1,2,3,4
Dit sluit aan bij een van
de meest schokkende onthullingen in het dagboek van Fauci, waarin hij
vermeldt dat het hoofd van het CDC openbaar wilde maken dat de (niet-geteste)
boosters niet werkten (aangezien het virus al was gemuteerd), maar dat het
Witte Huis haar de mond snoerde om ervoor te zorgen dat de boostercampagne
kon doorgaan (wat Fauci steunde).
Daardoor verloor een
groot deel van het Amerikaanse publiek het vertrouwen in het
vaccinatieprogramma, omdat hen was beloofd dat de vaccins hen volledig tegen
COVID zouden beschermen, maar in werkelijkheid bleven ze, zelfs met talloze
boosters, ziek worden.
Bovendien moet worden
opgemerkt dat dit probleem niet uniek is voor de COVID-vaccins, aangezien er
bij veel andere veelvoorkomende organismen mutaties zijn waargenomen nadat
hun vaccins op de markt zijn gekomen. Zo moet het pneumokokkenvaccin
voortdurend worden aangepast met steeds meer antigenen om de bestaande
varianten te dekken (in 2000 werd een vaccin geïntroduceerd dat 7 stammen
dekte, in 2009 kwam er een met 10 stammen, in 2010 een met 13 stammen, in
2021 een met 15 en vervolgens een met 20 stammen, en in 2024 werd een vaccin
met 21 stammen op de markt gebracht). Evenzo zijn soortgelijke veranderingen
in de werkzaamheid van vaccins waargenomen bij Neisseria meningitidis,
Haemophilus influenzae, HPV, kinkhoest en, in mindere mate, het rotavirus
(aangezien de oorspronkelijke ontwerpen gebruik maakten van een beperkt
aantal antigenen).
Opmerking:
Naast deze evolutionaire veranderingen die de effectiviteit van het vaccin
tegen specifieke stammen kunnen verzwakken, veranderen ze vaak ook hoe de
ziekteverwekker zich gedraagt of welke groepen erdoor worden getroffen (bijv.
Delta en Omicron zijn besmettelijker dan de oorspronkelijke COVID-19-stam,
nemen niet-gevaccineerde pneumokokken-serotypes toe met hogere antibioticaresistentiepercentages
binnen die serotypes, en verschuift invasieve Haemophilus influenzae-ziekte
van overwegend Hib bij kinderen naar niet-typeerbare en andere niet-b-stammen
die voornamelijk volwassenen treffen).
Original Antigenic
Sin (OAS)
Een van de
onwetenschappelijke opvattingen die naast de vaccinologie bestaan, is dat het
immuunsysteem een onbeperkt vermogen heeft om zich aan antigenen aan te
passen, zodat er een eindeloos aantal vaccins kan worden toegediend, die
telkens het vermogen van het immuunsysteem versterken om op nog meer
bedreigingen te reageren.
Het probleem met deze
opvatting is dat het immuunsysteem een beperkt vermogen heeft om op nieuwe
infecties te reageren; als het zich dus op één infectie vastpint (doordat de
immuunrespons overmatig wordt gestimuleerd om zich op een
vaccinantigeensequentie te richten), verliest het het vermogen om te reageren
op andere stammen waarmee het van nature in aanraking komt. Hierdoor is een
terugkerend patroon bij vaccins met een laag aantal antigenen dat ze niet
alleen de evolutie van varianten die resistent zijn tegen het vaccin in de
hand werken, maar ook het vermogen van het lichaam om op deze varianten te
reageren verminderen.
Een van de meest
schokkende voorbeelden deed zich bijvoorbeeld voor toen een van de vooraanstaande vaccinonderzoekers van de WHO
ontdekte dat het toedienen van het DTwP-vaccin in een regio in Afrika waar
mensen vaak stierven aan infectieziekten, ervoor zorgde dat kinderen vijf
keer zoveel kans hadden om te overlijden (jongens hadden 3,93 keer zoveel
kans en meisjes 9,98 keer zoveel kans om te overlijden) — wat echter niet
leidde tot enige aanpassing van het „levensreddende” vaccinatieprogramma.
Omgekeerd hebben levende
vaccins (die veel verschillende antigenen bevatten) in veel gevallen juist
het tegenovergestelde effect: ze zorgen voor een brede, niet-specifieke
stimulatie van het immuunsysteem. Hoewel dit in vrij hygiënische omgevingen
schadelijk kan zijn (zo kan de ontsteking die het BMR-vaccin veroorzaakt
bijvoorbeeld een katalysator zijn voor autistische achteruitgang), is het
juist heel nuttig in minder hygiënische omgevingen waar infectieziekten een
veelvoorkomende doodsoorzaak zijn (bijvoorbeeld het BMR- en het
tuberculosevaccin behoren tot de weinige vaccins waarvan ik weet dat ze aantoonbaar een duidelijk voordeel opleveren wat
betreft sterfte, omdat ze het risico
op overlijden door andere infecties verminderen – met een daling van het
aantal sterfgevallen variërend van 38 tot 86%).
Dit onderstreept nog eens hoe weinig er bekend is over het immuunsysteem, en
het mes snijdt aan twee kanten. Van veel virale infecties uit de kindertijd
is herhaaldelijk aangetoond dat ze een cruciale bijdrage leveren aan de
ontwikkeling van het immuunsysteem, waardoor dodelijke ziekten op latere
leeftijd kunnen worden afgeweerd. Zo verhoogt het niet hebben van een waterpokkeninfectie
het risico op hersenkanker op latere leeftijd,1,2,3,4 het niet hebben van een bofbesmetting verhoogt het
latere risico op eierstokkanker,1,2,3 (net als het
niet hebben van een besmetting met mazelen, rodehond of waterpokken1 ) en eerdere besmettingen met griep, mazelen, bof of
waterpokken bleken het risico op maligne melanoom te verlagen.1 ,2 Evenzo bleek
uit een Japans onderzoek uit 2015 dat het eerder hebben gehad van mazelen (vooral
wanneer men ook eerder de bof had gehad) geassocieerd was met een 8–20% lager
risico op overlijden door hart- en vaatziekten, hartaanvallen en beroertes.
Ten slotte vertrouwen
bevolkingsgroepen in veel gevallen op de verspreiding van een al lang
bestaand virus om het immuunsysteem van iedereen te stimuleren en
groepsimmuniteit te creëren. Dit is de reden waarom, nadat het
waterpokkenvaccin op de markt was gebracht (waarvan het CDC vol verwachting
dacht dat het gordelroos zou uitroeien), gordelroos juist permanent toenam (waardoor het CDC de onderzoeker die zij hadden
aangesteld om dit te monitoren, de mond snoerde) en op het moment dat het BMR-vaccin op de markt werd
gebracht, was mazelen een grotendeels onschadelijke ziekte geworden,
aangezien de bevolking er volledig resistent tegen was dankzij de
verspreiding van het virus onder de gehele bevolking, waardoor groepsimmuniteit
was ontstaan (die vervolgens werd vernietigd door de introductie van het
vaccin). Gezien hoe klein de voordelen van vaccinatie zijn, suggereren deze
gegevens dat de voordelen van vaccinatie mogelijk worden tenietgedaan door de
chronische ziekten die het uitblijven van de virale infecties veroorzaakt.
Opmerking:
deze aflevering van The Brady Bunch uit 1969 (uitgezonden toen het aantal sterfgevallen
door mazelen was gedaald tot bijna 0 per jaar)
illustreert hoezeer onze opvatting over deze ziekte is verschoven in het
post-vaccinatietijdperk, waarin het in feite een nationale noodsituatie is
als niet iedereen is gevaccineerd.
De immuunsuppressie van
OAS is op haar beurt het duidelijkst aangetoond bij de griep- en
COVID-vaccins, met name wanneer het bestaande vaccin niet overeenkomt met de
circulerende stam (wat uiterst vaak voorkomt). Bijvoorbeeld:
•Uit een onderzoek uit 2009 bleek dat het vaccineren van muizen tegen influenza ervoor
zorgde dat ze niet langer in staat waren om weerstand op te bouwen tegen
pandemische influenza na eerdere blootstelling aan normale influenza. In
vergelijking met niet-gevaccineerde muizen bleven gevaccineerde muizen na een
infectie met pandemische influenza gewicht verliezen en
vertoonden ze op dag 7 [wat de overdracht bevordert] na de
infectie 100 keer hogere virustiters in de longen en
ernstigere histopathologische veranderingen.
•Uit een overzicht uit 2010 van vier onderzoeken bleek dat mensen die een
seizoensgriepvaccin hadden gekregen een aanzienlijk verhoogd risico hadden
(variërend van 40% tot 150%) om vervolgens ernstige pandemische griep te
ontwikkelen (waarbij je, in tegenstelling tot bij gewone griep, in het
ziekenhuis terecht kunt komen).
•Uit een onderzoek uit 2010 naar ernstige pandemische griep bleek dat militairen
in actieve dienst vaker een griepvaccinatie hadden gekregen dan mensen zonder
H1N1-virusinfectie.
•Uit dit onderzoek van
de ‘ 2012 ’
, uitgevoerd tussen 1999 en 2007 onder 261 kinderen van 6 maanden tot 18 jaar
die laboratoriumbevestigde griep ontwikkelden, bleek dat geïnfecteerde
kinderen 267% meer kans hadden om in het ziekenhuis te worden opgenomen als
ze eerder een griepvaccin hadden gekregen.
•In een onderzoek uit 2012 werden 69 kinderen willekeurig ingedeeld in een groep
die een inactief griepvaccin kreeg, en 46 kinderen in een groep die een
placebo kreeg. Van de gevaccineerde kinderen kreeg 29,0% een infectie met een
niet- -griepvirus van de bovenste luchtwegen, terwijl 3,4% van de
niet-gevaccineerde kinderen een infectie van de bovenste luchtwegen opliep
door een niet-griepvirus.
•Uit een onderzoek uit 2013 bleek
dat het twee jaar achter elkaar ontvangen van een griepvaccinatie de kans op
het ontwikkelen van griep met 45% verhoogde in plaats van verlaagde
(variërend van 6% tot 148%, afhankelijk van de leeftijd).
Opmerking: er is zeer weinig bewijs
dat griepvaccinatie enig voordeel oplevert. Zo bleek uit deze Cochrane-review uit 2013
(die de meest objectieve en uitgebreide evaluatie van het bestaande bewijs
vormt) dat het toedienen van griepvaccins aan kinderen geen voordelen
oplevert, bleek uit deze review uit 2012
dat het voor patiënten geen voordeel opleverde als zorgverleners zich lieten
vaccineren (toch is vaccinatie voor de meeste zorgverleners nog steeds
verplicht) en bleek uit deze studie uit 2006 dat ons
nationale vaccinatieprogramma in de Verenigde Staten geen afname van het
aantal griepgevallen had opgeleverd. Niettemin hebben deze resultaten, net
als bij het DPT-onderzoek, geen invloed gehad op het stoppen van het momentum
achter het vaccinatieprogramma, aangezien het, zodra een vaccin is
goedgekeurd, door het ‘religieuze geloof’ erachter vrijwel onmogelijk is om
het uit de handel te nemen.
Ten slotte hebben we
tijdens de COVID-19-pandemie ook gezien – zoals we allemaal hebben gemerkt –
dat degenen die herhaaldelijk waren gevaccineerd COVID bleven oplopen,
terwijl degenen die de infectie op natuurlijke wijze hadden opgelopen een
blijvende immuniteit ontwikkelden. Dit bleek het duidelijkst uit het onderzoek
van de Cleveland Clinic onder 51.011 mensen, waaruit bleek dat hoe meer
(enkel-antigeen) vaccins iemand kreeg, hoe groter de kans was dat hij of zij
COVID-19 zou oplopen.
Opmerking: OAS is bijzonder ernstig
bij de COVID-vaccins, omdat de voortdurende productie van spike-eiwit in het
lichaam diverse immuunonderdrukkende veranderingen in het
lichaam teweegbrengt.
Evenzo toonde de
Cleveland Clinic, drie jaar na de publicatie van dat onderzoek, in een studie onder 53.402 personen aan dat hetzelfde probleem zich voordeed bij
griepvaccins:
Opmerking: in combinatie met OAS
neemt de werkzaamheid van vaccins vaak af (waardoor herhaalde hervaccinaties
nodig zijn om de immuunfunctie op peil te houden). Zo neemt de werkzaamheid van het
COVID-19-vaccin ongeveer drie maanden
na de meest recente injectie af, terwijl bij het hepatitis
B-vaccin de werkzaamheid grotendeels is afgenomen
tegen de tijd dat een kind oud genoeg is om blootgesteld te worden aan
onbeschermde seks of drugsnaalden.
Th1- en Th2-reacties
Een basisprincipe in de
immunologie is dat er een constant evenwicht bestaat tussen de
Th1-immuunrespons (celgemedieerd of cytotoxisch) en de Th2-immuunrespons
(humoraal of antilichaam), aangezien de Th1-respons IFN-γ afgeeft, dat de
Th2-respons effectief onderdrukt, en de Th2-respons IL-4 en IL-13 afgeeft,
die beide de Th1-respons effectief onderdrukken. De Th1-reactie is
doorgaans zeer effectief in het bestrijden van intracellulaire pathogenen en
kankers, terwijl de Th2-reactie doorgaans zeer effectief is in het bestrijden
van pathogene stoffen zoals toxoïden, parasieten en ingekapselde bacteriën
die zich buiten cellen of op het celoppervlak bevinden. Het evenwicht tussen
Th1 en Th2 is een veelbesproken onderwerp binnen de hygiënehypothese,
die stelt dat veel van onze chronische ziekten voortkomen uit een onbalans
tussen deze twee systemen als gevolg van moderne, steriele
leefomstandigheden.
Klassieke vaccinaties
(die met een klein aantal antigenen en een adjuvans zoals aluminium) hebben
de neiging om de Th2-reactie overmatig te versterken (zie bijvoorbeeld deze studie over het DPT-vaccin). Evenzo bestaan er diverse effectieve conventionele
en alternatieve medische therapieën die de Th1-reactie versterken en de
Th2-reactie onderdrukken, en die vaak worden ingezet voor de behandeling van
complicaties als gevolg van vaccinaties, kanker of virale infecties.
Daarom zie je doorgaans
de beste resultaten bij vaccins met één antigeen die gericht zijn tegen
toxoïden of ingekapselde bacteriën. Tegelijkertijd blijkt echter, zoals uit
de vorige paragraaf blijkt, dat deze vaccins vaak hun werking verliezen omdat
ze selectieve druk uitoefenen op het organisme om resistentie te ontwikkelen.
Dit wordt het best geïllustreerd door het pneumokokkenvaccin, waaraan in de
loop der jaren steeds meer antigenen moesten worden toegevoegd om ervoor te
zorgen dat de bestaande stammen nog steeds door het vaccin worden gedekt.
Opmerking:
levende virale vaccins leiden doorgaans tot een meer natuurlijke en
functionele immuunrespons met zowel een Th1- als een Th2-respons (zie
bijvoorbeeld deze studie over het
BMR-vaccin).
Therapeutische
vaccins
Een van de sterkste
argumenten voor vaccinatie geldt voor vaccins die worden toegediend zodra een
ziekte al aanwezig is (met als doel deze te elimineren of te verminderen) in
plaats van vooraf om een ziekte te voorkomen. Dit komt doordat er dan geen
sprake meer is van een klein, niet-kwantificeerbaar voordeel (de kans op het
oplopen van de infectie binnen de periode dat het vaccin werkzaam blijft,
vermenigvuldigd met de verwachte ernst van die infectie) dat opweegt tegen de
bekende risico's van het vaccin.
Het schoolvoorbeeld
hiervan is rabiës, want hoewel het rabiësvaccin schadelijk is en al sinds
jaar en dag neurologische schade veroorzaakt,1,2 (waarbij het
Hooggerechtshof in een uitspraak uit 2011 enkele van de vroegere, giftigere rabiësvaccins als
„onvermijdelijk onveilig” heeft aangemerkt), is een onbehandelde
rabiësinfectie nog erger (deze is doorgaans 100% dodelijk). Aangezien het
even duurt voordat een rabiësinfectie na een beet zich ontwikkelt, is het
mogelijk om de daaropvolgende rabiësinfectie te voorkomen door na de beet een
vaccin toe te dienen (waarbij het vaccin doorgaans werkt), waardoor de schade
die het vaccin veroorzaakt gerechtvaardigd is.
Opmerking:
zelfs dit voorbeeld is niet helemaal eenduidig, aangezien er geen gegevens
bestaan om vast te stellen welk procent van de rabiësinfecties zal uitgroeien
tot de ongetwijfeld dodelijke symptomatische gevallen; in veel gevallen
worden vaccins toegediend zonder dat bekend is of het dier daadwerkelijk
rabiës had (wat ertoe heeft geleid dat mensen die ik ken en die na een beet
onnodig het vaccin hebben gekregen, ernstige spijt hebben van die beslissing
vanwege de complicaties die zij ondervonden). Bovendien, hoewel er geen
andere behandeling voor rabiës bestaat, stuitte ik op een rapport uit 2008 uit Togo (West-Afrika) waarin een
jongen met vergevorderde rabiës (waarbij niets meer te doen was) UVBI kreeg
toegediend en snel volledig herstelde – hoewel dit aannemelijk is gezien de krachtige antivirale eigenschappen van UVBI,
zou ik, gezien het gebrek aan gegevens hierover, het nooit in de plaats
stellen van een rabiësvaccinatie, tenzij deze laatste simpelweg niet
beschikbaar was.
Aan de andere kant van
het spectrum worden therapeutische vaccins ook ingezet bij chronische
aandoeningen. In enkele gevallen hebben deze, door de immuunrespons te
versterken, een opmerkelijke doeltreffendheid aangetoond bij het uitroeien
van een chronische infectie die bij de patiënt chronische, terugkerende
klachten veroorzaakte. Helaas geldt dat niet altijd. Een van de redenen die bijvoorbeeld
werden verzonnen om de COVID-vaccins op de markt te brengen, was als
behandeling voor langdurige COVID, op basis van de theorie (en een op grote
schaal gepromote, door de farmaceutische industrie gesponsorde casestudie)
dat de immuunstimulatie van het vaccin het lichaam in staat zou stellen de
infectie te elimineren. Aangezien langdurige COVID echter voornamelijk het
gevolg was van cumulatieve toxiciteit van het spike-eiwit, kwamen we veel
gevallen tegen waarin een aanzienlijke toename van de spike-eiwitbelasting
bij een patiënt door een vaccin ervoor zorgde dat hun toestand sterk
verslechterde, en bijgevolg werd dit verkoopargument voor het COVID-vaccin
geleidelijk aan losgelaten.
Dankzij jouw steun kan The Forgotten
Side of Medicine blijven bestaan! Wil je op de hoogte blijven van nieuwe
berichten en mijn werk steunen? Overweeg dan om gratis of betaald abonnee te
worden.
Upgraden naar betaald
Uit de handel
genomen vaccins
Tot slot is er een
belangrijk feit over vaccins dat veel mensen niet beseffen: ondanks dat de
vaccins „veilig en effectief“ worden genoemd, zijn er veel uit de handel
genomen, en het is waarschijnlijk dat er in de toekomst nog veel meer zullen
volgen (bijvoorbeeld sommige COVID-vaccins). Hier is bijvoorbeeld een lijst met
uit de handel genomen vaccins die is samengesteld:
Het afwegen van de
risico’s en voordelen van elk vaccin
Gezien dit alles heb ik
geprobeerd de risico’s en voordelen van elk aanbevolen vaccin grondig te
onderzoeken, deels uit eigen nieuwsgierigheid, maar ook om patiënten die
ernaar vragen waarheidsgetrouwe informatie te kunnen verstrekken. Ik vind dit
vooral belangrijk omdat veel ouders de voorkeur geven aan een beperkt
vaccinatieschema in plaats van een volledig schema, en aangezien de schade
van vaccins cumulatief is, kan het schrappen van de meest schadelijke vaccins
en het spreiden van de overige de totale schade voor de zuigelingen
aanzienlijk verminderen.
Opmerking:
hoewel het spreiden van vaccinaties een beproefde methode is om de schade
door vaccins te verminderen, heeft de medische wereld iedereen die pleit voor
afwijking van het (steeds uitgebreidere) CDC-vaccinatieschema meedogenloos
aangevallen, omdat dit een stilzwijgende erkenning zou zijn dat vaccins niet
100% veilig zijn.
In het laatste deel van
dit artikel zal ik het volgende belichten:
•Welke therapeutische
vaccins daadwerkelijk waarde hebben bewezen bij chronische aandoeningen
(bijv. fibromyalgie, diabetes, kanker) en welke natuurlijke ‘therapeutische’
vaccins in de loop der jaren enorm veelbelovend zijn gebleken voor
belangrijke chronische aandoeningen die niet reageren op
standaardbehandelingen (en in sommige gevallen de door vaccins veroorzaakte
immuundisfunctie zelfs ongedaan maken).
•Mijn beoordeling van de algehele risico’s en voordelen van elk vaccin op het
vaccinatieschema voor zuigelingen (ik ben bijvoorbeeld van mening dat de
COVID- en HPV-vaccins de slechtste risico-batenverhoudingen hebben).
•Volledig
niet-giftige alternatieven voor vaccinatie, waarvan de doeltreffendheid in
grootschalige ‘vaccinatiecampagnes’ door uitgebreide gegevens wordt
aangetoond, maar die niettemin door het medische systeem zijn onderdrukt om
de vaccinmarkt te beschermen...
Lees dit bericht gratis verder in de
Substack-app
Ontvang mijn gratis bericht
Of upgrade je
abonnement. Upgrade naar een betaald abonnement
© 2026 A Midwestern Doctor
Substack Inc., 111 Sutter St 7e verdieping, San Francisco, Verenigde Staten
94104
Afmelden
|
