1389 Jolle Demmers. Petje af voor deze moedige mevrouw !

 Ik heb nooit eerder over haar gehoord, maar af en toe kijk ik wat rond op Twitter, en zag dat ze met de gebruikelijke scheldworden werd besmeurd: Putin trol, Kremlin-betaald, etc. 

Ik vond dit artiekel op het oude Utrechtse Universiteits Blad : DUB. 

Ze weet nog echt niet alles volgens mij, of ze zegt daar niks over:  Wolfowitz, Cheney, PNAC etc. , maar wat ze zegt is op zich al heel logisch en overtuigend.

Ik krijg op geen enkele manier een foto van Demmers hier geplakt. 

Dus drie links dan maar. Teglijk een mooi moment om te laten zien hoe de media bijna àltijd  hun opponenten  slecht in beeld brengen. Het zijn echte low-lives. Ze verdienen geen enkel respect, die Media. 

Hier eerst een speech van Demmers, in Belgie, voor een Vredesorganisatie: 

Jolle Demmers verguisd om analyses oorlog Oekraïne-Rusland

'Ik vind het mijn verantwoordelijkheid om met oplossingen te komen'

Foto van Demmers,  neutraal:

https://dub.uu.nl/sites/default/files/styles/content/public/media/images/Jolle-Demmers-EvR-001.jpg?itok=ODMcMQwN

Foto van Demmers , sympathiek

https://www.dewereldmorgen.be/wp-content/uploads/2023/05/Scherm%C2%ADafbeelding-2023-05-07-om-18.14.45.png

Foto van Deemmers , vijandig:

https://cdn.prod.elseone.nl/uploads/2023/04/header-2023-04-25T130244.542-730x365.png?1

Jolle Demmers, foto Ed van Rijswijk

Zelf leest ze de berichten op Twitter niet meer. Jolle Demmers, een van de weinige wetenschappers die zich uitspreken voor vredesonderhandelingen in Oekraïne, krijgt vanwege haar analyse van de oorlog niet malse kritiek te verduren. Met name op sociale media. Toch laat ze zich niet stoppen: “Deze oorlog had in mijn ogen voorkomen kunnen worden. Als wetenschapper heb ik de maatschappelijke verantwoordelijkheid om dit aan te kaarten.”

ACHTERGROND

Door Martine Jansen on 10/05/2023

Read in English

Jolle Demmers, hoogleraar Conflict Studies aan de Universiteit Utrecht, oogt ontspannen als ze de gespreksruimte binnenloopt. Ze is dan ook wel wat gewend. Het afgelopen jaar heeft ze regelmatig haar analyse van de oorlog in Oekraïne moeten toelichten in de media. Niet zonder slag of stoot.

Vorige week nog kwam de Universiteit Utrecht in een Twitterstorm terecht na het publiceren van een fragment van een rede van Demmers. Hierop verwijderde de cummunicatieafdeling in overleg met de hoogleraar het artikel. Het artikel zou geen recht doen aan de volledige argumentatie van de hoogleraar.

Demmers’ analyse over het conflict is niet gangbaar en krijgt de nodige kritiek. Demmers zou naïef zijn, een wappie, gevaarlijk zelfs. Maar naast tegenstanders heeft ze ook medestanders. Oud-militairen, dominees en voormalig diplomaten die haar prijzen voor haar doorzettingsvermogen de andere kant van het verhaal te vertellen. Een kant die bezorgdheid uit over hoe de huidige militaristische koers zonder diplomatieke inspanningen alleen maar meer leed zal brengen. De kant die belicht hoe ook het Westen verantwoordelijkheid draagt in deze oorlog.

Waarom denk je dat jouw analyse van de oorlog op zo veel kritiek stuit in de media?
“Mijn verhaal is moeilijk te verkopen. Je wilt een verhaal vertellen waarin je op geen enkele manier sympathie opwekt voor het Poetinregime, maar dat ook aantoont dat de escalatie waarin we terecht zijn gekomen een gevolg is van onze eigen acties. Maar een genuanceerd verhaal, dat is geen goed verhaal. Nadenken over onze eigen schuld, ons eigen aandeel en onze eigen verantwoordelijkheid doen we liever niet. Helemaal als het iemand betreft waarvan we vinden dat hij slecht is, zoals Poetin. Je bent voor of tegen. Twijfel is niet toegestaan. Een trope die terugkomt in alle oorlogen.”

Een Marvel-film?
“Ja inderdaad. Niet om iets af te doen aan het enorme leed dat wordt veroorzaakt, maar dit narratief lijkt te gaan over goed versus kwaad. Zelensky als een iron man die die rol met verve speelt. Poetin als de duivel in het Kremlin die niet voor reden vatbaar is en alleen maar meer wil. Dat verhaal is makkelijk te vertellen en resoneert in onze cultuur. Wij in het Westen staan graag aan de ‘goede kant’ en zijn graag solidair met de underdog: wij zijn ook in oorlog, wij lijden ook. Maar wij weten niet meer wat oorlog is. Wij staan niet op het slagveld. Wij verliezen geen zonen en dochters. Oorlog is een sociaal fenomeen. We werken er allemaal aan mee. Wij als samenleving hebben hierin een verantwoordelijkheid. Laten we die verantwoordelijk ook nemen.”

En welke verantwoordelijkheid is dat?
“Onder ogen zien dat we misschien een fout hebben gemaakt. Het Westen, de Navo, met name de Verenigde Staten, hebben tot op het allerlaatste moment gesuggereerd dat Oekraïne lid kon worden van de Navo, terwijl ze achter de schermen donders goed wisten dat dit geen optie was. Toch, voor de bühne, hebben ze die deur opengezet. Niet alleen in woorden, maar ook in daden. Je kunt voorspellen dat als je moedwillig een lijn overgaat, er wat gaat gebeuren. Daar was ook genoeg bewijs voor. Daarmee ben je niet verantwoordelijk voor de onverwachtse Russische geweldsexplosie die volgde, maar dat het spelen met vuur was, dat was duidelijk. Spiegel het eens. Wat als Mexico een militaire alliantie sluit met China? Om dat idee zouden we allemaal hard lachen. We snappen dat dat ‘no way’ geaccepteerd zou worden. Dat we als Europa, de Navo en Amerika te maken hebben met machtsblokken is een feit. En dat we in een sprookjeswereld leven waarbij het internationale recht altijd zegeviert en het Westen dat recht altijd netjes respecteert, is onzin.”

Welke rol heeft de wetenschap hierin?
“Ik voel me als wetenschapper geroepen om iets te zeggen, omdat ik het aandeel van het Westen zo groot vind in deze oorlog. Ik vind het onze verantwoordelijkheid om hierover na te denken en met oplossingen te komen. Ik ben een conflictanalist. Oorlog is mijn vakgebied. Bovendien zie ik een enorme verwarring in het gesprek over deze oorlog. Aan de tafels in de media, maar ook in Europese organen. Een ingewikkelde oorlog waarover een enorm simplistisch verhaal wordt verteld. Daar maak ik me oprecht zorgen over. Dat simplistische verhaal leidt in mijn ogen tot een destructieve escalatie. Ik denk regelmatig ‘dit had voorkomen kunnen worden’.”

Waarom wordt jouw analyse niet gedeeld denk je?
“Dat is een goeie vraag en het fascineert me enorm. Hoe kan het dat wij, vooral in Europa, zo vastzitten in dit grote vijanddenken? Alles wat ik vertel is goed gedocumenteerd en ook wetenschappers zijn het over de feiten eens. In Amerika zie je diversiteit in het publieke debat. In Europa is dat veel minder. Europa zit vast in de emotionele identificatie met het slachtoffer. Dat heeft misschien te maken met hoe de Europese Unie functioneert. Daar vindt een soort groepsdynamiek plaats. Welke regeringsleider is het meest heroïsch en wie heeft de meeste invloed? Wie heeft de mooiste retoriek en vertoont het beste staatsmanschap? Alsof iedereen nu moet bewijzen aan de goede kant van de geschiedenis te staan. Zo kom je vast te zitten in een verhaal waar je niet meer uitkomt.”

Wat moet het verhaal dan wel zijn?
Het is belangrijk om te bedenken wat Rusland beweegt om dit te doen. Er wordt gesuggereerd dat de invasie in Oekraïne gedreven wordt door Poetins tsaristische en imperialistische grootheidswaanzin. Zulke mythologieën zijn niet onbelangrijk, maar verklaren zelden de concrete stap naar oorlog. Als je kijkt naar wat het Poetinregime tot nu toe daadwerkelijk heeft gedaan, zie je dat het eigenlijk heel voorspelbaar handelt. Rusland ziet de uitbreiding van de Navo naar Oekraïne en Georgië als bedreiging van de nationale veiligheid. Zolang het grensoorlogen voert met potentiële Navo-landen, is de kans klein dat deze landen daadwerkelijk zullen toetreden tot de Navo. Dat is een hele rationele gedachte. Vergeet niet dat de afgelopen decennia een scala aan regime changes heeft plaatsgevonden onder leiding van de VS. Allemaal regime changes die volgens het internationale recht niet hadden mogen plaatsvinden. Dat Poetin denkt ‘ik ben de volgende’ is niet zo vreemd. Dat wij dat ons als Westen niet kunnen voorstellen, des temeer.”

Wat doet de kritiek met je?
“In een cartoon in Trouw ben ik afgebeeld in een rood jurkje roepend ‘onderhandelen, onderhandelen’ terwijl Rusland ons ondertussen helemaal kapot schiet. Op Twitter krijg ik opmerkingen dat ik het niet waard ben om naar te luisteren en word ik gediskwalificeerd als hoogleraar. Aan de ene kant ben ik naïef en snap ik het allemaal niet. Aan de andere kant ben ik gevaarlijk en zou ik bloed aan mijn handen hebben. Dat iemand als Thierry Baudet dan reageert op mijn artikel met ‘verstandig stuk’ helpt natuurlijk niet. Maar ook Rutger Bregman reageerde met ‘hier moeten we naar luisteren’. Ik krijg dus verschillende reacties. Ik slaap er gelukkig niet minder om.”

Heb je het gevoel alleen te staan?
“Ik ben trots om te zien hoe verschillende Utrechtse collega’s hun expertise delen. Verder vind ik wel dat het vrij stil is. Er lopen meer specialisten rond waarvan ik denk ‘je zou je hier wel wat meer over mogen uitspreken’. Toch begrijp ik ook dat ze het niet doen. Vooral voor jonge wetenschappers is dit misschien niet het moment om kritisch te zijn. Ik als senior heb de ruimte om dat te doen. Ik merk vaker dat mensen die weinig te verliezen hebben, hoger in de boom zitten en wat ouder zijn, zich kritischer durven op te stellen. Ik snap hoe dat werkt.”

De geest is uit de fles. Waarom wil je dit verhaal blijven vertellen?
“Zodra geweld zo grootschalig en grof wordt toegepast als nu, dan snap ik heel goed dat onderhandelen elke dag, met elke dode, kanslozer wordt. Maar toch blijf ik ervoor pleiten. Het alternatief is namelijk nog meer geweld. Ik heb de hoop opgegeven dat het Westen de draai kan maken, maar misschien kunnen de Brics-landen [Brazilië, Rusland, India, China en Zuid-Afrika, red.] een rol spelen. En ik? Ik was laatst bij een promotieceremonie waar de kandidaat met het afleggen van de eed verklaarde dat ze zich eerlijk, nauwgezet, transparant, onafhankelijk en verantwoord zal gedragen. Een belofte van wetenschappelijke integriteit die ook mij voortdrijft.”

1388 Lin Dinh heeft gelijk: BLM, Oekraine etc : Onbelangrijk. De joodse haat is belangrijk.

 Linh Dinh is een Cambodiaanse schrijver en globetrotter die ook jaren in de VS woonde. 

Hij schreef jarenlang op The Unz Review, tot hij ruzie kreeg met Unz. 

Nu heeft hij een newsletter geschreven waarin hij in feite zegt:  Ron Unz is een Gate Keeper.  Hij leidt iedereen af van het  grote joodse doel: de Gulag.  

The Unz Review gaat heel ver, maar spreekt nooit over deze essentie: die Gulag.   

> Unz beweert dat de USA  het Corona virus heeft gemaakt en losgelaten in China, maar verzwijgt dat dit een joods product was. ( PNAC , Faucci, etc) 

> Unz gelooft niet dat de top Neocons Rumsfeld en Cheney in het 911 complot zaten.  ( Maar gelooft wel dat joden in een lager niveau mee werkten.) 

> Unz ziet niet dat Israel achter 911 zit. 

                         

1) Ik zal eerst Linh Din's verhaal vertaald hier plaatsen. 

2) Dan de 15 minuten gesprek tussen Kevin Barrett en  Ron Unz. 

3) Daarna het Kevin Barrett artikel waarin hij toont dat Israel 911 heeft gepleegd. 

Ik vind dar Barrett wel degelijk de joden aanval, en ik vind het al heel wat dat de joodse Ron Unz zoveel kritici op de Neocons opThe Unz Review toelaat. 

Maar ik ben het ook met Lin Dinh  eens: De situatie is kritiek. We worden gevangen genomen, digitaal en onherroepelijk. En we worden langzaam ziek gemaakt, door verwijtbaar handelen van een joodse regering en joodse experts. ( Zie drBeen vandaag: Het spike proteine komt in de hersenen via de schedel en het hersenvlies. Een Duits onderzoek recent gepubliceerd. Heel veel mensen worden hier mogelijk ziek door, of zijn het al.)    

Lin Dinh: Geen tijd nu om nu over BLM en andere afleidende zaken te schrijven: Het gaat nu om die Gevangenis af te breken voor hij er helemaal staat. 

Ik ( JV)  ben het volledig met Linh Dinh eens. 

Maar ik respecteer het wel dat Unz zijn opponenten aan het woord laat,  en zeker bij Barrett kun je niet zeggen dat hij niet heel vaak naar de joden wijst als daders op de achtergrond.  Het is dus óók een beetje kinnesinne van Linh Dinh. 

                ----------------  2  -----------------------

Bourla, Walensky, Chomsky, Unz en Barrett?

Linh Dinh 

6 mei     [Kaapstad, Zuid-Afrika, 8/16/21]

Ik werd vanmorgen, 5/6/23, wakker met een massamail van Keving Barrett, waarin hij een debat aankondigt met Ron Unz over Neocons, Chomsky & 9/11. Barrett zegt ook:

Sommige mensen - je weet wie je bent - hebben me ervan beschuldigd dat ik het te veel eens ben met Ron Unz. Het probleem is dat Ron consequent overtuigende, goed geformuleerde argumenten aandraagt over belangrijke onderwerpen - met name de oorsprong van COVID, waar hij zowat de enige verstandige stem is die in de wildernis roept. Wat is er niet om het mee eens te zijn?

Onder vele anderen besloot ik dat Unz een oplichter was toen hij niet alleen de grootste historische misdaad ooit, de voortdurende Joodse Genocide, negeerde, maar zelfs vijandig stond tegenover degenen die probeerden die te ontleden. Alleen al op zijn website waren dat Mike Whitney, Paul Craig Roberts, Gilad Atzmon en ikzelf.

Zelfs nu nog heeft Unz niets te zeggen over de Grote Reset, Covid lockdowns als vernietiging van de lagere en middenklasse, en voorgestelde gezondheidspaspoort en digitale valuta als manieren om ons allemaal op te sporen en mogelijk te straffen. In plaats van zich te concentreren op deze bedreigingen, voedt Unz zijn Angry White Pussy lezerspubliek met verhalen over zwarte misdaad.

Hoewel ik het ermee eens ben dat dat een ernstig probleem is, is een veel ernstiger gevaar de Jodenjabgenocide, die wereldwijd miljoenen mensen heeft gedood, met een ontstellend aantal doden dat nog tientallen jaren zal stijgen.

In mijn laatste artikel bij Unz op 12/12/21, schreef ik:

Merk op dat alle blanke nationalisten bij Unz niets hebben gezegd over deze "vaccin" genocide. Ze zijn te veel bezig met negers, negers, negers en de bruine horde, maar dezelfde mensen die zwarte criminaliteit en bruine illegale immigratie aanmoedigen, vermoorden hun blanke kinderen, maar hé, laten we het gewoon heel veilig spelen, zoals gladde Sailer! 

"Hé blanke, ze vermoorden je kinderen!" 

"Het is goed, ik zoek de neger. 

Ik zweer het, man, ik voel me vaak als de baard op een boze blanke kut optocht.

Wat betreft zwarte, gele of Joodse misdaad, die los je op door de daders te vervolgen, dus zwarte moordenaars en verkrachters moeten worden opgesloten, zeker, maar ook de Joodse massamoordenaars Rochelle Walensky, Albert Bourla, Jeff Zients en Tal Zachs, enz. US Attorney General Merrick Garland moet ook ter verantwoording worden geroepen, want hij kan, net als Unz, niet zo dom zijn om niet te zien wat er aan de hand is.

Er moeten nog veel meer koppen rollen, want ze hebben willens en wetens miljoenen mensen vermoord en verminkt. Naast overduidelijke samenzweerders als Gates en Fauci, moeten we ook belangrijke beïnvloeders als Amy Goodman en Chomsky, enz. meenemen.

Op 5/5/23 publiceerde Barrett een fantastisch artikel over Chomsky.

Toen hij jong was, was Barrett "een diep vervreemde bohémien", maar Chomsky als publieke intellectueel en academicus was zo'n inspirerend voorbeeld dat Barrett besloot er zelf een te worden. Zelfs toen al had Barrett moeite met Chomsky's standpunten over de moord op JFK en Palestina, maar pas na zijn bizarre uitspraken over 9/11 begon Barrett te beseffen dat de man "een charlatan en een oplichter" was.

Samen met iedereen ontdekte Barrett dat "Chomsky herhaaldelijk omging met de toenmalige veroordeelde seks-crimineel Jeffrey Epstein." 

Barrett: 

Meer verontrustend dan of Chomsky (wettelijk) jonge meisjes verkrachtte is de vraag waarom hij een ontmoeting had met Israël's top chanteur van Amerikaanse leiders, Jeffrey Epstein, naast het waarschijnlijke meesterbrein van 9/11, Ehud Barak.

Nu de waarheid zo naakt is, twijfelt Barrett niet langer aan "Chomsky is een liegende, gaslightende zionistische klootzak".

Wat betreft de babbel tussen Chomsky, Epstein en Barak vraagt Barrett zich af of het klonk als "Netanyahu's gesprek met zijn trawanten in Fink's Bar in Jeruzalem in 1990?". Barret citeert vervolgens een transcriptie van een opname van Netanyahu, die de bezorgdheid over gestolen Amerikaanse cryptografische apparatuur van tafel veegt.

Als we gepakt worden zullen ze ons gewoon vervangen door personen van hetzelfde laken een pak. Dus het maakt niet uit wat je doet, Amerika is een gouden kalf en we zullen het leegzuigen, in stukken hakken en stukje bij beetje verkopen totdat er niets anders overblijft dan 's werelds grootste verzorgingsstaat die we zullen creëren en controleren. Waarom? Omdat het de wil van God is, en Amerika groot genoeg is om de klap op te vangen zodat we het opnieuw en opnieuw en opnieuw kunnen doen. Dit is wat we doen met landen die we haten. We vernietigen ze heel langzaam en laten ze lijden omdat ze weigeren onze slaven te zijn.

In dit artikel is Kevin Barrett op zijn best.

Als hij vraagt: "Waarmee kun je het niet eens zijn?" met betrekking tot Ron Unz, riskeert Barrett zijn hele carrière te torpederen, want wat heeft het voor zin om Chomsky uit te schelden over JFK en 9/11, als je een monsterlijke misdaad niet kunt zien die nog kan worden verzacht? Is één gered leven het niet waard, laat staan miljoenen?

Als Barrett niet oppast, gaat hij ten onder als Chomsky met Ron Unz als Epstein. Laat niemand spotten: "Hoeveel heeft Ron je betaald?"

              -------------------- 2 --------------------------

             Hier 15 minuten discussie : Unz - Barrett:  

https://kevinbarrett.substack.com/p/ron-unz-on-neocons-911-and-chomsky?publication_id=314817&post_id=119750350#details

              -------------------- 3 --------------------------

Chomsky's banden met Jeffrey Epstein en het vermoedelijke 9/11 meesterbrein Ehud Barak blootgelegd.

Geen wonder dat hij zo schandalig loog in onze e-mail correspondentie...

KEVIN BARRETT - 4 MEI 2023     - 2100 WOORDEN. 

In de vroege zomer van 1992 zag ik de documentaire film Manufacturing Consent toen die in San Francisco's Castro Theater werd geopend. Die film veranderde mijn leven. De film toonde Noam Chomsky, een ervaren professor in de taalkunde, en zijn analyse van de propaganda van het bedrijfsleven in de media. Manufacturing Consent overtuigde me ervan dat de Amerikaanse academie serieuze maatschappijkritiek kan tolereren en zelfs toejuichen. Als Chomsky, een radicale tegenstander van Amerika's machtigste instellingen, niet alleen kon overleven, maar gedijen in de academische wereld, de waarheid aan de macht kon brengen en een groot publiek kon opbouwen, waarom zouden anderen dat dan niet ook kunnen?

Vóór die vertoning was ik een diep vervreemde bohémien die rondspookte in de marge van de academische wereld, die zo walgde van alle Amerikaanse instellingen dat ik me nauwelijks kon voorstellen voor hen te werken. (Het leren van de feiten over de moord op JFK op 16-jarige leeftijd doet dat met een persoon.) Maar Chomsky's voorbeeld inspireerde me. Ik wilde me bij hem en de andere academische critici van het Amerikaanse imperium aansluiten, onze collega's overtuigen van de waarheid van onze argumenten met behulp van logica en bewijs, en de VS helpen om terug te keren naar hun anti-imperiale wortels en nog meer.

Het was dus vooral dankzij Chomsky dat ik in 1995 aan een doctoraatsprogramma begon. Maar tegen die tijd had ik twee opvallende anomalieën in zijn politieke denken opgemerkt. De eerste, en belangrijkste, was dat zijn analyse van de moord op JFK krankzinnig leek. Chomsky betoogde dat de moord duidelijk een samenzwering was, en niet het werk van een eenzame gek zoals het officiële verhaal, maar dat het niet uitmaakte wie JFK vermoordde, omdat de moord geen enkel beleid veranderde! Omdat hij het zo volstrekt onbelangrijk vond dat de president was vermoord door samenzweerders die machtig genoeg waren om hun belachelijke dekmantel aan de wereld op te dringen, toonde Chomsky geen enkele belangstelling voor het identificeren van de daders, en ontmoedigde hij zijn volgelingen om zich verder in het onderwerp te verdiepen.

"Neem bijvoorbeeld al die waanzin over de moord op JFK. Ik bedoel, ik weet niet wie hem vermoord heeft en het kan me niet schelen, maar wat maakt het uit?" -Noam  Chomsky

De andere anomalie betrof de kwestie Palestina. Hoewel Chomsky verbaal heeft meegeleefd met het Palestijnse lijden, en de rechtvaardigheid van de Palestijnse zaak heeft toegegeven, heeft hij de twee meest veelbelovende strategische inspanningen die Palestina zouden kunnen helpen het zionisme te verslaan, fel tegengewerkt: De boycot-divestment-sancties (BDS) beweging, en de campagne om de zionistische controle over het Amerikaanse beleid in het Midden-Oosten bloot te leggen.

Alison Weir ooit...  vroeg  ChomskyChomsky waarom hij tegen BDS was en waarom hij ten onrechte had beweerd dat het slecht was voor de Palestijnen (die het bijna unaniem steunen). "De reden is heel eenvoudig. Het is zo volkomen hypocriet dat het in feite een geschenk is voor de hardliners. Ze kunnen zeggen: 'Kijk, je roept op tot een boycot van Israël, maar je roept niet op tot een boycot van de Verenigde Staten, die een veel slechtere staat van dienst hebben...'".

Zouden Israëlische hardliners ooit zoiets zeggen? En zou het wat uitmaken als ze dat zouden doen? Natuurlijk niet. Ook hier spuit Chomsky weer klinkklare onzin, voorafgegaan door de verplichte disclaimer "het is heel eenvoudig." Als iemand die zo intelligent lijkt als Chomsky zulke dingen zegt, zijn er eigenlijk maar twee mogelijke interpretaties: Of hij lijdt aan een bizarre mentale stoornis, of hij liegt en belazert ons.

Chomsky's occasionele gewoonte om stromen van onduidelijk gebazel uit te stoten komt herhaaldelijk naar voren wanneer hem gevraagd wordt naar de controle van Israël over het beleid van de VS in het Midden-Oosten. Zoals James Petras schrijft: "Noam Chomsky is lange tijd een van de grote verduisteraars geweest van AIPAC en het bestaan van zionistische macht over het Amerikaanse Midden-Oostenbeleid." De onzinnige kabouter beweert potsierlijk dat de slavernij van Amerikaanse beleidsmakers aan Israël eigenlijk de nationale en imperiale belangen van de VS dient. Voor hem is Israël in feite een machteloos aanhangsel van het Amerikaanse imperium. De impliciete subtekst van Chomsky is dat iedereen die de dodelijke greep van Israël op het Amerikaanse buitenlandse beleid opmerkt, met inbegrip van Walt en Mearsheimer, Alan Hart, James Petras, J. William Fulbright, James Abourezk, Paul Findley, en inderdaad elke eerlijke en geïnformeerde analist die de kwestie heeft overwogen, "antisemitisch" moet zijn.

Mijn problemen met Chomsky's herhaalde vlagen van schijnbare krankzinnigheid kwamen tot een hoogtepunt na 9/11. In november 2001 publiceerde Chomsky een verrassende bestseller. Getiteld 9/11 en tien jaar later heruitgegeven als 9/11: Was There an Alternative?, herhaalt het boek in feite Chomsky's inhoudsloze tirades over de staatsgreep van JFK - "het maakt niet uit wie het gedaan heeft, kijk NIET achter het gordijn" - en past ze toe op 9/11.

"Als het waar zou zijn [9/11 samenzweringstheorieën], wat uiterst onwaarschijnlijk is, wat maakt het dan uit? Ik bedoel, het heeft geen betekenis." -Noam  Chomsky, interview met David Barsamian

Toen ik vanaf 2004 deelnam aan de opkomst van de 9/11 waarheidsbeweging, merkte ik dat Chomsky steeds feller werd in het aanvallen van waarheidszoekers en volhield dat het niet uitmaakte wie 9/11 had gedaan. In 2008 nodigde ik hem uit in mijn radioshow, wat leidde tot... een uitwisseling van emailse-mails met als hoogtepunt zijn weigering op het laatste moment om te verschijnen. Ik stond versteld van Chomsky's schijnbaar krankzinnige uitspraken en standpunten. Toen hij uiteindelijk begon te liegen, concludeerde ik dat hij te kwader trouw handelde. Ik publiceerde de privé e-mails in hun geheel, omdat ik vond dat de wereld de waarheid moest weten over de evidente grove immoraliteit (of, liefdadig, krankzinnigheid) van Amerika's meest gevierde (nep)dissident.

In 2016 gaf ik een lezing op het Left Forum over "Waarom  Chomsky het mis heeft over 9/11." Hoewel mijn kritiek op Chomsky nogal ingehouden van toon was, gezien zijn ontstellende verraad, werd ik het jaar daarop verbannen van het Left Forum. Blijkbaar is naar het Left Forum gaan om Chomsky te bekritiseren hetzelfde als naar het Vaticaan gaan om de paus te bekritiseren.

Lees de volledige tekst van "Why Chomsky Is Wrong About 9/11".

In de loop der jaren drong het tot me door dat als Chomsky mensen opzettelijk op een dwaalspoor zou brengen, er toch een soort methode in zijn ogenschijnlijke waanzin zou moeten zitten. Waarom zou hij de kritische denkers en idealisten van links weghouden van de waarheid over de moord op JFK, 9/11, de zionistische controle over de Amerikaanse politiek en de beste strategie om Palestina te redden? Wiens belangen zijn gediend met deze vier daden van misleiding?

De vraag beantwoordt zichzelf natuurlijk. Zoals Michael Collins Piper, Laurent Guyénot, Ron Unz, Alan Hart, en zovele anderen hebben gesuggereerd, is de hoofdverdachte in zowel de JFK als de 9/11 staatsgreep de staat Israël en zijn "Amerikaanse" aanhangers. Chomsky heeft zijn volgelingen consequent en systematisch belazerd in de vier kwesties die het meest cruciaal zijn voor het behoud en de uitbreiding van de zionistische macht. Zoals Jeffrey Blankfort schrijft:

"Uiteindelijk is het duidelijk dat Chomsky's genegenheid voor Israël, zijn verblijf in een kibboets, zijn Joodse identiteit en zijn vroege ervaringen met antisemitisme waarnaar hij af en toe verwijst, zijn benadering van elk aspect van Israëls conflict met de Palestijnen hebben gekleurd en zijn verdediging van Israël verklaren. Dat is natuurlijk zijn goed recht, maar niet om tegelijkertijd te doen alsof hij een voorvechter is van rechtvaardigheid in Palestina."

Sinds onze ongelukkige e-mailwisseling in 2008 ben ik geneigd te erkennen dat Chomsky waarschijnlijk een liegende, gaslightende zionistische klootzak is. Maar ik wist het niet zeker tot een paar dagen geleden, toen het  nieuws  brokebekend werd dat Chomsky herhaaldelijk omging met de toenmalige veroordeelde seks-crimineel Jeffrey Epstein, waaronder een ontmoeting met Epstein samen met viezerik en 9/11-verdachte Ehud Barak, en blijkbaar zelfs met Jeffrey Epstein's Lolita Express vloog. Karakteristiek is dat Chomsky zich verbergt: "Als er een vlucht was (met Epstein), wat ik betwijfel..." Als Chomsky niet met Epstein had gevlogen, zou hij dat natuurlijk gewoon zeggen. Zijn gemuilkorfde ontwijkingen van de waarheid, of het nu gaat om JFK, 9/11, de Israëlische bezetting van Amerika, of zijn relaties met Epstein en Barak, hebben een inhoudsloze passief-agressieve toon die onnavolgbaar Chomsky-achtig is, maar schril afsteekt tegen zijn reputatie als een van 's werelds grootste taalkundigen.

Chomsky's antwoord op vragen van journalisten over zijn relatie met Epstein begon: "Het eerste antwoord is dat het je niets aangaat. Of van wie dan ook." Dat is natuurlijk precies wat veel mensen zouden zeggen als ze ondervraagd worden over hun seksuele activiteiten met instemmende volwassenen. Dus waarom geeft Chomsky een standaard "vraag me niet naar mijn seksleven" antwoord als hem gevraagd wordt naar zijn relatie met Jeffrey Epstein en zijn stal van minderjarige prostituees?

Ik denk dat de kabouter te veel protesteert.

Verontrustender dan of Chomsky (statutair) jonge meisjes verkrachtte is de vraag waarom hij een ontmoeting had met Israël's top chanteur van Amerikaanse leiders, Jeffrey Epstein, naast het  waarschijnlijke  meesterbrein van 9/11Ehud Barak. Barak trad af als premier van Israël in mei 2001 en verdween uit de openbaarheid. Vermoedelijk werkte hij van juni tot begin september aan plannen om het World Trade Center te slopen, het Pentagon aan te vallen en Israël's vijanden de schuld te geven van het bloedbad. Barak's werk aan de aanloop naar 9/11 herinnert aan Ben Gurion's aftreden als Israëlische premier en zijn verdwijning uit de openbaarheid in juni 1963, waarna hij ondergronds ging en vermoedelijk de moord op John F. Kennedy in november orkestreerde. De moraal: Als Israëlische premiers in de lente aftreden, bereid je dan voor op iets groots in de herfst.

Ehud Barak was handig voorgeplaatst in de BBC studio's in Londen, zodat hij een uur na 9/11 live kon gaan, waar hij voordroeg wat het officiële verhaal zou worden:

Barak's dwang was gericht op de massa's, die getraumatiseerd waren door de gruwelijke beelden die ze net op TV hadden gezien en open stonden voor hypnotische suggestie - die Barak gewillig gaf, door de vooraf geschreven officiële versie diep in hun onderbewustzijn te implanteren. Chomsky, daarentegen, werd een paar maanden later ingezet tegen links en intellectuelen, die begrijpelijkerwijs wantrouwig waren en geneigd om de regering Bush en haar haast om oorlog te voeren tegen de vijanden van Israël te wantrouwen. (Dat Chomsky's coverup-propaganda-broek 9/11 in november 2001 in de bestsellerlijsten schoot was nauwelijks verrassend, gezien de machtsverhoudingen in Amerika's media, boekuitgeverijen en distributie-industrieën).

Veel talen hebben een of meer spreekwoorden die ruwweg te vertalen zijn als "Een man is bekend door het gezelschap dat hij heeft". Door Epstein en Barak tegelijkertijd te ontmoeten, heeft Noam Chomsky zichzelf ontmaskerd als een zionistische herdershond van het hoogste niveau, die tot taak heeft het domme Amerikaanse goyim-vee blind en onwetend te houden, en opgesloten in hun hokken, de gemeenplaatsen blèrend die hun door hun zionistische meerderen worden geleerd. Zeggen dat het schandaal Chomsky's nalatenschap zal bezoedelen is onjuist, want er is geen nalatenschap om te bezoedelen. Chomsky is een charlatan en een oplichter. Hij staat bekend als een agent van 's werelds meest... genocidale en meest... systematische terroristische staat...-een staat die sinds 1954 herhaaldelijk de Verenigde Staten van Amerika heeft aangevallen.., vermoord zijn beste leiders heeft en haar... zeelieden en burgers, het plunderen van  zijn  nucleaire  arsenaal en zijn schatkisten in het algemeen een groot deel van de verantwoordelijkheid op zich nemen voor zijn dreigende vernietiging.

Dus waar had Chomsky het over met Israël's top chanteur  Epstein... en 9/11 perp Barak? Klonk het gesprek als Netanyahu's gesprek met zijn trawanten in Fink's Bar in Jeruzalem in 1990?

Aan het hoofd van de tafel zat Netanyahu. De groep aan de tafel had zojuist 5 Amerikaanse KG 84 cryptografische apparaten gestolen met de hulp van Canadezen die dienden bij de UNTSO op de Golan Hoogten, waardoor deze door Israël geleide cabal in real time toegang kreeg tot alle communicatie van het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken, de marine en de NAVO. Dit is een getranscribeerd citaat van een geluidsopname van Netanyahu tijdens die vergadering:

"Als we gepakt worden, vervangen ze ons gewoon door mensen van hetzelfde laken. Dus het maakt niet uit wat je doet, Amerika is een gouden kalf en we zullen het leegzuigen, in stukken hakken en stukje bij beetje verkopen totdat er niets anders overblijft dan 's werelds grootste verzorgingsstaat die we zullen creëren en controleren. Waarom? Omdat het de wil van God is, en Amerika groot genoeg is om de klap op te vangen zodat we het opnieuw en opnieuw en opnieuw kunnen doen. Dit is wat we doen met landen die we haten. We vernietigen ze heel langzaam en laten ze lijden omdat ze weigeren onze slaven te zijn."

Chomsky's minachting voor Amerikanen, en voor de intelligentie van zijn Amerikaanse publiek, is net zo voelbaar als die van Netanyahu. En Epstein. En Barak.

Misschien is het tijd voor hem om aliyah te maken... en Jahweh te danken dat Israël geen uitleveringsverdragen tekent.

 

1387. De Neocons ( De onzichtbare Bazen in Amerika) hebben maar één doel: Vernietiging.

 

Het extreme centrum: Hoe de Neocons ineens ‘Woke’  werden.

OLIVER WILLIAMS - 2 MEI 2023

 - 3.400 WOORDEN -

 

 

Geen vermindering, geen gevolgen

De oorlog in Irak werd begonnen door een opmerkelijk kleine groep mensen. Het is politiek onhoudbaar geworden om die openlijke ramp te rechtvaardigen en sommige van de belangrijkste architecten van die oorlog hebben dat, veel te laat, erkend. In 2013 betoogde Max Boot nog dat er geen reden tot berouw was voor de oorlog in Irak. In 2018 was hij van mening veranderd en schreef hij in zijn boek The Corrosion of Conservatism: Why I Left the Right: "Ik heb spijt dat ik voor de invasie heb gepleit en voel me schuldig over alle levens die verloren zijn gegaan." Boot beweert: "Het was een kastijdende les in de grenzen van de Amerikaanse macht," maar klaagt in hetzelfde boek dat de moderne conservatieve beweging "doordrongen is van" racisme, extremisme en isolationisme.

David Frum beschrijft  de  invasie als "een ernstige en kostbare fout" en geeft een grondig  dubbelzinnige mea culpa. Robert Kagan zegt  dat  de oorlog "niet precies ging zoals we wilden" en dat "veel aspecten van de oorlog" "ongelukkig" waren. Bill Kristol erkent dat Irak "erg moeilijk" was en dat "veel dingen slecht zijn gedaan", maar concludeert: "Ik ben geneigd niet te denken dat het [een fout] was." Sinds de inauguratie van Trump, is Kristol... van gedachten  over transrechten, over homo's, over abortus - maar niet over de ramp die leidde tot meer dan honderdduizend burgerdoden. Hij vertelde aan Jewish Insider: "Ironisch genoeg zou ik zeggen dat ik mijn standpunten meer heb veranderd of heroverwogen m. b. t.  binnenlandse beleidskwesties... qua buitenlands beleid, ik heb mijn standpunten niet echt veranderd. En ik ben kritisch geweest over Biden voor de terugtrekking uit Afghanistan."

Ondanks de herhaalde rampen in Irak, Afghanistan, Libië en elders, blijven deze figuren strijdlustig als altijd. In 2018 vertelde Kristol aan Vox dat het publiek "oorlogsmoe" is... die instincten zijn niet meer wat ze waren. Hij vertelde de podcast van Al Franken dat de interventie in Irak "niet het hele Midden-Oosten destabiliseerde, ik wou dat het sommige van die plaatsen meer had gedestabiliseerd."

De neocons hebben het consequent bij het  verkeerde eind gehad en niet alleen zaten ze fout, maar fout op de luidste, meest doctrinaire en meest compromisloze manier. Je zou denken dat ze wel wat carrière terugslag zouden krijgen...

Maar wat is er gebeurd met hen?

 

Liberale ophemeling

In zijn MSNBC-show noemde Ari Melber 2018 het jaar waarin "veel mensen begonnen te verwijzen naar 'woke Bill Kristol'." Volgens Melber was dit "Een eerbetoon aan het idee dat mensen wel degelijk evolueren en dat Trumpisme vreemde bedgenoten kan creëren."

Joy Reid, misschien wel de meest schadelijke persoonlijkheid op MSNBC, was positief  gloeiend  van  lof:

 

Een van de meest verbazingwekkende uitkomsten van de regering Trump is het aantal neoconservatieven dat nu mijn vrienden zijn en waarmee ik op één lijn zit. Ik was het in een panel eens met Bill Kristol. Ik ben het meer eens met Jennifer Rubin, David Frum en Max Boot dan met sommige mensen van uiterst links. Ik ben geschokt door de manier waarop Donald Trump mensen bij elkaar heeft gebracht.

Het bleek dat in de greep van het Trump Derangement Syndroom, fel tegen Trump zijn genoeg was om liberale adoratie te krijgen. Tijdens Donald Trump's vier jaar in functie zagen we de grootschalige rehabilitatie van de meest gediscrediteerde propagandisten van de oorlog tegen terreur. Nadat Trump de oorlog in Irak een "grote fout" had genoemd in het Republikeinse presidentsdebat van 2016, hebben de neocons zich omgedoopt tot de "gematigde" stem tegen het gevaar van een presidentschap van Trump. Ze vonden lucratieve posities in het liberale ‘berichtenapparaat’ . Frum werd hoofdredacteur bij The Atlantic. Boot is nu senior fellow bij de Council on Foreign Relations, analist bij CNN, columnist bij The Washington Post en medewerker van de op-ed-pagina's van de New York Times. Robert Kagan is senior fellow bij het Brookings Institution en hoofdredacteur bij The Washington Post. Kristol geeft regelmatig commentaar op CNN en MSNBC.

In de liberale verbeelding veranderden de Neocons van oorlogsmisdadigers in verstandige gematigde centristen, en, na de verkiezingen van 2020 en 6 januari, dappere en principiële verdedigers van de democratie.

Hoe is dit gebeurd?

 

 

Haviken voor Hillary

In 2014 heeft Jacob Heilbrunn, auteur van They Knew They Were Right: The Rise of the Neocons, voorspeld :  "De neocons bereiden misschien een nog brutalere prestatie voor: zich aansluiten bij Hillary Rodham Clinton en haar ontluikende presidentiële campagne, in een poging terug te keren in de bestuurdersstoel van het Amerikaanse buitenlands beleid." Robert Kagan, die een fondsenwerving voor buitenlandse politiek voor Hillary bijwoonde... geciteerd als zeggende."Ik denk dat alle Republikeinse buitenlands- beleid- professionals anti-Trump zijn. Ik denk dat een meerderheid van de mensen in mijn kring op Hillary zal stemmen." Hillary won de steun van bijna elke high-profile Neoconservatief die je zou kunnen noemen. Eliot Cohen, medeoprichter van het Project for the New American Century; John McCain- speechwriter Mark Salter; denktank goon James Kirchick. Boot zei dat hij "eerder voor Josef Stalin zou stemmen dan voor Donald Trump." De meest havikistische columnist van de Wall Street Journal, neocon Bret Stephens, schreef een opiniestuk getiteld Hillary: De conservatieve hoop. Maar niemand anders ging zo ver als Bill Kristol, die, toen hij in 2016 een concurrerende kandidaat voorstelde, (wat mislukte) , tweette dat hij "liever de Deep State dan de Trump State heeft".

Deze grootschalige coalitie tussen neocons uit het Bush-tijdperk en havikistische Democraten begon al vóór Trump en werd voortgezet nadat hij het Witte Huis had verlaten. In 2008 vierde The Weekly Standard (gevierd ) Hillary Clinton als "de grote rechtse hoop" van de buitenlandse politiek, en prees haar transformatie van "First Feminist" naar "Warrior Queen". In 2013 beschreef John McCain (beschreef ) Hillary Clinton als een "rockster" op het gebied van buitenlands beleid. In een profiel uit 2014 van Robert Kagan in The New York Times vermeldt Kagan dat hij deel uitmaakte van Hillary's "bipartisan group of foreign-policy heavy hitters at the State Department, where his wife worked as her spokeswoman". Over Clintons buitenlands beleid zei hij: "Het is iets dat je neocon zou kunnen noemen, maar haar aanhangers zullen het duidelijk niet zo noemen."

Dit was meer dan een tijdelijk verstandshuwelijk om Donald Trump tegen te houden. Dit is meer dan een pragmatische alliantie. Het is een ideologische convergentie. De Neocons hebben elke schijn van conservatisme afgeworpen, terwijl de Democratische Partij... uniform pro-oorlog is geworden. David Frum verklaarde  de  herschikking:

Trump duwde Never Trump Republikeinen in partnerschap met gematigde Democraten - en stimuleerde zelfs voorheen conservatief ingestelde mensen - om waarde te zien in ideeën als Me Too en Black Lives Matter. ... Oude patronen lossen op in iets nieuws.

De neocons hadden de toegang tot de macht in de GOP verloren en moesten een nieuwe achterban vinden. Robert Kagan was co-auteur van een artikel in 2019 waarin hij het "America First" buitenlands beleid aanviel met Antony Blinken, die nu Joe Biden's minister van Buitenlandse Zaken is. De vrouw van Kagan is Victoria Nuland. De twee werden verliefd "pratend over democratie en de rol van Amerika in de wereld." Nuland is het ultieme voorbeeld van de continuïteit (slechts kort onderbroken door Donald Trump) van het personeel, ongeacht de regering. Nuland was adviseur buitenlands beleid van vicepresident Dick Cheney, woordvoerder van het State Department onder Obama en Under Secretary of State for Political Affairs in de regering Biden. Haar wereldbeeld is identiek aan dat van haar man.

De Alliance for Securing Democracy, de nationale veiligheidsgroep die verantwoordelijk is voor de Hamilton 68- zwendel , de valse beweringen over  Russische pro-Trump invloed, wordt bestuurd door een bestuur waarin Michael Chertoff, voormalig minister van binnenlandse veiligheid onder George W. Bush; Michael McFaul, voormalig ambassadeur in Rusland onder Barack Obama; Bill Kristol; John Podesta; en, ooit, Jake Sullivan, nu nationaal veiligheidsadviseur van president Biden, zitting hebben. Als er ooit een zinvol onderscheid was tussen de liberale interventionisten en de neoconservatieven, dan zijn de twee nu volledig samengesmolten.

 

 

Val de wereld binnen, nodig de wereld uit: Imperialisme + Immigratie

Opvallende neo-conservatieve figuren hebben hun standpunten over een hele reeks onderwerpen radicaal gewijzigd om hun nieuwe liberale volgelingen aan te spreken, maar ze zijn altijd opmerkelijk consistent geweest over twee beleidslijnen: nooit eindigende oorlog en ongebreidelde immigratie. Het verhinderen van de migratie van moslims uit terreurgevoelige landen als Afghanistan is uit den boze, het bombarderen van diezelfde mensen wordt als prima beschouwd.

 

Bill Kristol wil "nieuwe Amerikanen" ter vervanging van een bevolking die hij bestempelt als "lui" en "verwend" - "gelukkig heb je deze golven mensen die binnenkomen." Kristol heeft gerouwd om de "waanzin en wreedheid" van de ICE invallen. "Ik zou in een hartslag een groep pas genaturaliseerde Amerikaanse burgers verkiezen boven de verwende autochtone betweters van CPAC",  tweette hij in ….in 2018. Kristol maakte van open grenzen een lakmoesproef van respectabiliteit. Gevraagd naar zijn eerdere goedkeuring van de hersendode Sarah Palin zei hij: "Daar heb ik spijt van. ... Om eerlijk te zijn, als je kijkt naar wat ze in 2008 zei, afgezien van wat gekkigheid, was ze niet anti-immigratie. Ze was niet xenofoob. Ze was niet isolationistisch. ... Dus, op een grappige manier, als we iets van het populisme hadden kunnen coöpteren en ze een plaats hadden kunnen geven in een door McCain genomineerde Republikeinse Partij, zou dat misschien een goede uitkomst zijn geweest."

Hij vertelde Vox: "Ik zal zeggen, weet je, de Weekly Standard was vrij onverbloemd anti-Buchanan. ... Vrij liberaal over immigratie."

Zoals gedocumenteerd door de berouwvolle voormalige neocon Scott McConnell in een artikel in de American Conservative uit 2003, en uitgebreider in het boek The Great Purge: The Deformation of the Conservative Movement, waren de neocons instrumenteel in het elimineren van elke conservatief die bedenkingen had tegen immigratie.

Boot uitte de ultieme synthese van imperialisme in het buitenland en multiculturele kolonisatie thuis. De omvang van de Amerikaanse strijdmacht betreurend, merkte hij op: "Er is een vrij grote pool van mankracht die niet wordt aangesproken: iedereen op de planeet die geen Amerikaans staatsburger is." Hij opperde het idee om Afghanen te betalen om hun eigen land te bezetten: "De meest efficiënte manier om het regeringskorps van Pasjto- of Arabischtaligen uit te breiden is niet om inheemse Amerikanen naar taalscholen te sturen; het is om inheemse sprekers van die talen te werven."

 

Historisch gezien veroverde een  imperiale Macht nieuw grondgebied waar zijn volk zich dan kon vestigen. In het nieuwe imperialistische systeem valt Amerika alleen landen binnen om de golven vluchtelingen op te vangen die de oorlog onvermijdelijk veroorzaakt. Dus het rendement van het bloed en de onkosten die aan oorlogen tegen Irak, Afghanistan en Libië zijn uitgegeven, is dat steeds meer Irakezen, Afghanen en Libiërs woonruimte vinden in de VS. Volgens de New York Times werden in 2005, slechts een paar jaar na 9/11, "meer mensen uit moslimlanden legale permanente inwoners van de Verenigde Staten - bijna 96.000 - dan in enig jaar in de voorgaande twee decennia."

 

Invade/invite worden beide gevormd door een soortgelijke panglossiaanse (“Alles is altijd OK”, wat er ook  gebeurt. JV.)   kijk op diversiteit. Ondanks alle viering van diversiteit is er een blindheid voor, een geloof dat we in wezen allemaal Amerikanen zijn, verlangend naar seculiere democratie en 'vrijheid' (in de vorm van ongebreideld liberaal hedonisme en vrije markten). Als diversiteit een kracht is, is er geen reden om te denken dat het opdringen van democratie aan een diep sektarisch land als Irak niet zou werken. Hier is Kristol over Irak: "Ik denk dat er een zekere mate van, eerlijk gezegd, een soort populaire sociologie in Amerika is die op de een of andere manier denkt  dat de Sjiieten niet kunnen opschieten met de Soennieten."

In werkelijkheid konden de sjiieten niet overweg met de soennieten en na de afzetting van Saddam volgde een verschrikkelijk bloedvergieten tussen de twee groepen.  ( Nadat de Amerikanen er alles aan hadden gedaan om de vijandschap tussen die groepen sterk te verhogen!  JV)

In 2016 schreef Robert Kagan een artikel over Trump met de titel This is how Fascism comes to America:

 

Zijn openbaar discours bestaat uit het aanvallen of belachelijk maken van een breed scala aan "anderen" - moslims, Hispanics, vrouwen, Chinezen, Mexicanen, Europeanen, Arabieren, immigranten, vluchtelingen - die hij afschildert als bedreiging of als onderwerp van spot. Zijn programma, zoals het is, bestaat voornamelijk uit beloften om buitenlanders en mensen met een niet-blanke huidskleur hard aan te pakken. Hij zal ze uitzetten, weren, onder de knoet krijgen, laten betalen of hun mond laten houden.

Maar hij zal ze niet bombarderen. Daar ligt het probleem.

 

 

Anarchie thuis, militaire bezetting in het buitenland...

In 2020 hebben meer dan 130 hoge Republikeinse nationale veiligheidsfunctionarissen een verklaring ondertekend   die Donald Trump veroordeelt omdat hij "de angst aanwakkert dat 'boze menigten' en 'anarchisten' ons land vernietigen" en de "erfenis van Amerika als een natie van immigranten" schendt. De elite van het Amerikaanse buitenlands beleid wil graag non-stop oorlog voeren om "Amerika veilig te houden", maar wanneer de stedelijke centra van Amerika zelf op oorlogsgebieden lijken, haalt het establishment de schouders op of juicht het de relschoppers toe (tijdens de BLM-rellen vielen minstens 25 doden, waaronder een Trump-aanhanger die midden op straat werd vermoord in Portland).

Kori Schake, directeur buitenlands en defensiebeleid bij het American Enterprise Institute, schrijft: "Recente protesten in Amsterdam, Londen en elders laten zien dat wat er in Amerika gebeurt van belang is voor de vooruitgang van mensenrechten en burgerlijke vrijheden elders. ... Onze strijd is de strijd van de wereld, omdat de waarden die onze republiek vormen universele waarden zijn."

( Eigenlijk beweren ze: “Burgeroorlog = vooruitgang,  want dat is een  emancipatie strijd van het arme deel.” Dat lijkt logisch, maar in Amerika zijn de kansen redelijk gelijk voor allen. Maar niet de uitkomsten.  Dus worden zwarten niet zo rijk als de blanken. Die burgeroorlog  is dus niet rechtvaardig en zal zeker aan allen schade berokkenen. Maar als de Neocons het tòch  willen verdedigen,  dan geven ze de blanke goyim  het recht om te rebelleren tegen de joodse mensen, want die zijn veel rijker dan de blanken: “Wij eisen gelijkwaardigheid. White Lives Matter! “” JV )    

 

Schake was adviseur buitenlands beleid voor de McCain-Palin presidentiële campagne van 2008 en was directeur defensiestrategie in de Nationale Veiligheidsraad onder George W. Bush. In een artikel getiteld "This  Upheaval Is How America Gets  Better vierde Schake de gewelddadige rellen van 2020: "We zien nu dat Amerika beter wordt dan het was. Deze kolkende, twistzieke en soms zelfs gewelddadige dynamiek is hoe sociale verandering in Amerika eruit ziet." Ze prees het leger voor het " voorop lopen bij het versterken van zwarte stemmen" terwijl ze linkte naar een video van Dave Goldfein, stafchef van de Amerikaanse luchtmacht, die sprak over het veranderen van het leger in een "veilige ruimte".

"Vroeger was ik een slimme conservatief die spotte met 'politieke correctheid,'" schreef Max Boot, maar 2017 was "het jaar dat ik leerde over mijn witte privilege." "Het Trump-tijdperk heeft mijn ogen geopend. ... Mijn bewustzijn is verhoogd. Serieus." Hij heeft verwezen  naar toenemende steun voor BLM als "een reden voor optimisme." Dit is de man die een maand na 9/11 een essay schreef voor de Weekly Standard getiteld "The Case for American Empire" waarin hij Amerika opriep om "haar imperiale rol te omarmen."

David Frum, de man die als speechschrijver voor George W. Bush de schandalig belachelijke uitdrukking "de as van het kwaad" bedacht, is hoofdredacteur van The Atlantic, een tijdschrift dat zwart radicalisme koppelt aan rabiaat militarisme. Tijdens de wild destructieve Black Lives Matter rellen publiceerde het artikelen met titels als "Woede  kan  een betere wereld bouwen "en "Hoe woede het racisme kan bestrijden." Ik heb eerder  geschreven... dat "De hegemoniale ideologie van Amerika nu een gemuteerde symbiose is van het denken van Dick Cheney en Ibram X. Kendi." Op theatlantic.com  staan artikelen van Kendi en David Frum (zij het niet van Cheney zelf) slechts een klik van elkaar verwijderd (Joe Biden's speciale vertegenwoordiger voor raciale gelijkheid en rechtvaardigheid op het State Department had onlangs een ontmoeting met Kendi en had een discussie over "de voortdurende, wereldwijde impact van witte suprematie en het belang van collectieve inspanningen in alle sectoren om een wereld op te bouwen waarin raciale en etnische gelijkheid en sociale rechtvaardigheid de boventoon voeren"). De New York Times, de ultieme vector van elite consensus-vorming, werd een thuis voor Max Boot en Bret Stephens om op te roepen dat Amerika moet optreden als wereldpolitie, terwijl ze ook artikelen publiceerde als Ja, we bedoelen letterlijk de politie afschaffen - maar natuurlijk niet het leger.

 

 

Jennifer Rubin, een andere voormalige neocon en een zeer  onserieuze blogger die gespecialiseerd is in emotioneel geladen hyperpartijdig gebral, heeft een opmerkelijke politieke one-eighty uitgevoerd, maar blijft een van de meest rabiate oorlogsstokers van het land. Rubin ging van een anti-abortus fanaat naar... zorgwekkend "Als vrouwen geen abortus kunnen krijgen, zal het leger dan moeite hebben om vrouwen te werven?" In 2011 bekritiseerde ze Newt Gingrich omdat hij onvoldoende enthousiast was over de oorlog in Irak. Ze schreef een blogpost waarin ze John McCain uitmaakte voor zijn verzet tegen "verbeterde ondervragingstechnieken". Meer recentelijk is Rubin de favoriete Biden Witte Huis's  favoriete  pundit....

Reagerend op de volkstellingsgegevens, heeft Rubin  getweet:   "een meer diverse, meer inclusieve samenleving. dit is fantastisch nieuws. nu moeten we voorkomen dat minderheidsblanken regeren."  Tijdens de wijdverspreide rellen en plunderingen van 2020, Rubin tweette  "BLM is vreedzaam." "Wit christelijk nationalisme, daarentegen  zal onvermijdelijk leiden tot geweld, wreedheid en wetteloosheid." Ze verweet het geweld van 2020 aan "blanke opruiers". Ze combineerde haar neocon en woke geloofsbrieven in één zin en beweerde bij de dood van burgerrechtenactivist John Lewis dat het "gemakkelijk is om moedeloos te worden - zoals velen waren na het overlijden van John McCain." De moed van Lewis, tweett ze werd "geëerd en weerspiegeld in de acties van BLM demonstranten."

Sprekend op MSNBC's AM Joy van Trump aanhangers, zei Rubin over de Republikeinse Partij (waar ze een paar jaar eerder nog lid van was geweest):

 

Wat we moeten doen is deze mensen mijden. Deze mensen aan de schandpaal nagelen is een verklaring van morele verontwaardiging dat deze mensen niet geschikt zijn voor de beleefde samenleving.... We moeten collectief, in essentie, de Republikeinse Partij afbranden. We moeten ze met de grond gelijk maken, want als er overlevenden zijn, als er mensen zijn die deze storm doorstaan, zullen ze het weer doen.

[ Ik denk dat zelfs Hitler niet zo ver ging. Want het lijkt wel op een verdekte oproep tot genocide op de blanke republikeinen.  Iets dat in de kringen van Rubin soms openlijk wordt bepleit: “We moeten de blanken uitroeien door ze in gevecht te brengen met de moslims: ( LINK )  ]

Rubin heeft zich meer dan bereid getoond om de daadwerkelijke fysieke aanval op ideologische vijanden in het buitenland te steunen, dus misschien is dit geen hyperbolische retoriek maar een letterlijk beleidsvoorschrift.

Toen het officiële GOP Twitter-account er nauwkeurig op wees dat Ketanji Brown Jackson, de kandidaat voor het Hooggerechtshof... ondersteunde de kritische ras theorie schoot Bill Kristol terug: "Geen hondenfluitjes meer. Alleen ongegeneerde onverdraagzaamheid."

 

Conclusie

In "Unpatriotic  Conservatives ” weet David Frum de conservatieven die sceptisch staan tegenover de oorlog in Irak ervan te beschuldigen zowel nativisten als onpatriotten te zijn. De neocons slaagden erin een nieuwe versie van het Amerikaanse Nationalisme te gaan gebruiken en uit te buiten, waardoor de Amerikaanse identiteit en het nationalisme zelf verstrengeld raakten met hun eigen ideologische neigingen. In dat essay beschuldigt Frum de grote conservatieve intellectueel Sam Francis ervan "een politiek te voeren die gewijd is aan de bescherming van de belangen van wat hij noemde de 'Euro-Amerikaanse culturele kern' van de Amerikaanse natie", en hij veroordeelt blanke voorstanders als Kevin MacDonald. In de ogen van de neocons is dat de definitie van onpatriottisch.

Veel conservatieven vereren nog steeds reflexmatig het leger. Dit lijkt steeds meer op een geval van het slagvrouwsyndroom. Enoch Powell zei ooit tegen Margaret Thatcher dat als Engeland communistisch zou worden, hij nog steeds zou .. vechten  voor zijn land . Ik heb dat altijd een debiel sentiment gevonden. Je vraagt je af hoe lang Toby Keith-achtig nationalisme kan worden ingezet voor een politiek project dat fundamenteel in strijd is met de belangen van degenen die daadwerkelijk vechten en sterven. Ondanks al zijn fouten, had Trump gelijk toen hij... vertelde aan Tucker Carlson  dat de grootste bedreiging voor de Verenigde Staten geen externe vijand is: "Wie is het grootste probleem? Is het China? Zou het Rusland kunnen zijn? Zou het Noord-Korea kunnen zijn? Nee. Het grootste probleem komt van binnenuit. Het zijn die zieke, radicale mensen van binnenuit."

( Dat Tucker interview had ik gemist, destijds. Het verklaart wel waaromTrump zo zwart wordt gemaakt. Door zijn joods-gehuwde kinderen, zijn joodse alter ego en leermeester Roy Cohn en zijn goede band met Israel waande hij zich voldoende immuun tegen de Neocon-gekken, die absoluut de wereld willen veroveren en hem al doende ‘helaas zullen moeten verietigen’..  Dat is zo ongeveer mijn inschatting, JV.)

 

In een campagne video herhaalt Trump: "De grootste bedreiging voor de westerse beschaving is niet Rusland. Het zijn wijzelf."

Amerika won de Koude Oorlog tegen het Evil Empire om op een dag te lijken op een homo, trans, geracialiseerde versie ervan - een wakkere Leviathan die de wereld omspant. Michael Ledeen, misschien wel de meest openlijk gestoorde van alle Neoconservatieven, schreef in zijn boek Oorlog tegen de Terreurmeesters:

 

Wij breken elke dag de oude orde af. Onze vijanden hebben altijd een hekel gehad aan deze wervelwind van energie en creativiteit, die hun tradities (wat die ook mogen zijn) bedreigt en hen beschaamt voor hun onvermogen om gelijke tred te houden. Omdat zij zien hoe Amerika de traditionele samenlevingen onderuit haalt, vrezen zij ons, want zij willen niet onderuit gehaald worden. Zij kunnen zich niet veilig voelen zolang wij er zijn, want ons bestaan - ons bestaan, niet onze politiek - bedreigt hun legitimiteit. Zij moeten ons aanvallen om te overleven, net zoals wij hen moeten vernietigen om onze historische missie te bevorderen.

( In het joodse geloof is er de opdracht Tikkun Olam:  “je moet de wereld beter achterlaten dan hij was toen je geboren werd”. Tegelijk draagt God hen op om Amalek geheel uit te roeien:  man, vrouw, slaaf, en hun huisdieren. ( LINK)  Amalek is elk volk dat zich niet bij een joodse overheersing wil neerleggen.

In de vorige link die ik gaf zeggen rabbi’s letterlijk dat de witte mensen Amalek zijn. Van de rest zijn ze helemaal niet bang, en die hebben ze nodig om de blanken uit te roeien, vermoed ik. )

 

In toenemende mate is die historische missie de wereldwijde verspreiding van de kritische rassentheorie en de radicale gender-ideologie. Als het ooit enige morele aanspraak had om de wereld te controleren of zijn manier van leven te exporteren, dan is die aanspraak in 2020 tot de grond toe afgebrand. Het is wanneer de woke menigte stopt met het verbranden van de Amerikaanse vlag en ermee begint te zwaaien dat de wereld echt een probleem heeft.

Maar zolang deze moreel superieure (ze zijn er zeker van!) Woke lieden en het onverstoorbare militarisme van de Neoconservatieven samen werken, zal dat leiden tot het meest schadelijke en destructieve soort imperialisme dat de wereld ooit heeft gezien.

( De laatste paragraaf is moeilijk te vertalen. Ik ben niet zeker dat ik het goed deed. Ik heb het heel vrij vertaald. Dit is de engelse versie:   JV)

 Increasingly, that historic mission is the global spread of critical race theory and radical gender ideology. If ever it had any moral claim to police the world or export its way of life, that claim was burnt to the ground in 2020. It’s when the woke mob stops burning the American flag and starts waving it that the world really has a problem. When the moral certitude of social justice meets the impervious militarism of Neoconservatism, it will make for the most noxious and destructive brand of imperialism the world has ever seen.

 

(Overgenomen uit The Occidental Observer met toestemming van auteur of vertegenwoordiger)