Wat wil
Poetin ?
Rostislav
Ishchenko
Bron:
http://actualcomment.ru/chego-khochet-putin.html
Vertaald
door J. Vermeulen (uit het Engels).
Er is ook een versie met meer uitleg, en waarbij de engelse tekst zichtbaar is: Blog 472.
Het is verheugend dat de "patriotten" het Poetin niet kwalijk nemen dat de Oekraïense
troepen in betrekkelijke rust uit de Donbass ( Debaltsjevo) konden vertrekken, en
dat ze niet boos waren over Moskou’s overleg met Merkel en Hollande.
Toch verlangen ze nog steeds
ongeduldig naar een overwinning. De meest radicale onder hen zijn ervan
overtuigd dat Poetin toch "Novorussia" wel zal
prijsgeven.
En de gematigden zijn bang dat hij
de wapenstilstand in werkelijkheid gebruikt om in het reine te komen met
de nieuwe omstandigheden op het internationale front, en om zich klaar te maken
voor nieuwe diplomatieke gevechten. Terwijl hij zegt dat de wapenstilstand
dient om 'het Novorussische leger te hergroeperen en vers
materiaal en manschappen aan te vullen’. Dat kan ook gedaan worden zonder
wapenstilstand, zeggen de gematigden.
In feite,
ondanks alle aandacht die politieke en militaire betweters (de Talleyrands en Bonapartes van het internet)
besteden aan de situatie in Donbass en
Oekraïne in het algemeen, is die strijd toch slechts één aspect op een wereldwijd
front: de uitkomst van de oorlog wordt niet op de luchthaven van Donetsk of in
de heuvels buiten Debaltsevo beslist, maar in de kantoren op Staraya Square (1) en
Smolenskaya Plein (2), in kantoren in Parijs, Brussel en Berlijn. Omdat militaire
actie slechts één van de vele onderdelen is van deze politieke ruzie.
Oorlog is wel
de zwaarste en de meest beslissende component van de strijd, en een onderdeel
dat grote risico’s mee brengt, maar de kwestie begint niet met oorlog en het
eindigt niet met oorlog. Oorlog is slechts een tussenliggende stap die er is
omdat er dan geen compromis tussen de partijen kan worden bereikt. Het doel van
de oorlog is om nieuwe voorwaarden te
scheppen waardoor een compromis mogelijk is of om te zorgen dat er geen
noodzaak meer is voor verdere oorlog, als één van de partijen uit het conflict
is verdwenen. Wanneer het tijd is voor een compromis, als de gevechten voorbij zijn
en de troepen terug naar hun kazernes en de generaals beginnen met het
schrijven van hun memoires en de voorbereiding voor de volgende oorlog, dat is
wanneer de echte uitkomst van de confrontatie wordt bepaald door politici en
diplomaten aan de onderhandelingstafel.
Politieke
beslissingen worden vaak niet begrepen door het volk en het leger. Bijvoorbeeld
tijdens de Oostenrijks-Pruisische oorlog van 1866 ging de Pruisische kanselier
Otto von Bismarck (de latere kanselier van het Duitse Rijk) voorbij aan de
herhaalde verzoeken van koning Wilhelm I (de toekomstige Duitse keizer) en de
eisen van de Pruisische generaals om Wenen te veroveren, en hij had groot
gelijk ! Op die manier versnelde hij een vrede op Pruisische voorwaarden en zorgde hij er voor dat Oostenrijk-Hongarije
voor altijd (nou ja, tot dat rijk uiteen viel in 1918) een ‘junior partner’ werd voor Pruisen en
later voor het Duitse Rijk.
Om te
begrijpen hoe, wanneer en onder welke voorwaarden de militaire activiteit kan
eindigen, moeten we weten wat de politici willen en hoe zij zich de kenmerken
van de toekomstige vrede voorstellen. Dan zal duidelijk worden waarom de militaire
actie-oorlog veranderde in een vaak niet
zo intensieve burgeroorlog met af en toe wapenstilstanden, niet alleen in de
Oekraïne, maar ook in Syrië.
Uiteraard
zijn de standpunten van de politici in Kiev niet van belang voor ons omdat ze
niets te beslissen hebben. Het feit dat buitenstaanders ( buitenlanders) de
Oekraïne regeren is niet langer verborgen. Het maakt niet uit of de ministers nu
Esten of Georgiërs [van afkomst] zijn, ze zijn toch allemaal Amerikanen [van affiliatie,
en qua connecties]. Het zou ook een grote fout zijn om belang te hechten aan hoe
de leiders van de Volksrepubliek Donetsk (DPR) en de Lugansk Volksrepubliek
(LNR) de toekomst zien. De republieken bestaan alleen dankzij Russische
steun, en zolang als Rusland hen steunt, zullen de Russische belangen moeten
worden beschermd, en zijn onafhankelijke beslissingen en initiatieven uit den
booze. Er staat te veel op het spel om [Alexander] Zakharchenko of [Igor]
Plotnitzky, of wie dan ook, een zelfstandige beslissing toe te staan.
Ook zijn we
niet geïnteresseerd in het standpunt van de Europese Unie. Veel hing af van de
EU tot de zomer van vorig jaar, toen de oorlog helemaal in het begin had kunnen
worden voorkomen of gestopt. Een vastberaden en principiele anti-oorlog houding van de EU was
toen hard nodig. Het zou Amerikaanse initiatieven om de oorlog te beginnen hebben
geblokkeerd en zou de EU hebben veranderd in een belangrijke onafhankelijke
geopolitieke speler. De EU heeft die kans niet gebruikt en gedroeg zich in
plaats daarvan als een trouwe vazal van de Verenigde Staten.
Als gevolg
hiervan staat Europa op de rand van een verschrikkelijke interne onrust. In de
komende jaren is de kans reëel dat Europa hetzelfde lot als de Oekraïne zal
treffen, maar wel met veel meer drama, met veel bloedvergieten en minder kans dat er rust komt
in de nabije toekomst - met andere
woorden, met minder kans dat er iemand
zal verschijnen en die orde op zaken stelt.
Nu, vandaag
, moet de EU kiezen of ze nog langer een instrument van de Verenigde Staten wil
blijven, òf dat ze zich dichter bij Rusland wil positioneren. Afhankelijk van
de keuze kan Europa vrij komen met met een lichte schrik [als de EU zich los
maakt van de VS] , zoals het afscheiden van delen van haar periferie en de
mogelijke versnippering van bepaalde landen, òf Europa kan volledig instorten. Afgaande op terughoudendheid van de Europese
elite om openlijk te breken met de Verenigde Staten, is instorting bijna
onvermijdelijk.
Wat ons
vooral moet interesseren is de visie van de twee belangrijkste spelers die tegenover
elkaar staan aan het Geopolitieke Front en in feite vechten voor de overwinning
in een moderne versie van oorlogsvoering - de
Derde Wereldoorlog waarin Netwerken centraal staan.
Deze
spelers zijn de Verenigde Staten en Rusland.
Het
Amerikaanse standpunt is duidelijk en transparant. In de tweede helft van de
jaren 90 greep Washington niet
de enige kans die ze kreeg om de Koude Oorlogs-economie zonder [toen] al te
veel belemmeringen te hervormen en aldus de naderende crisis te vermijden die
hoort bij een systeem met schaarse grondstoffen en menskracht, want die
eindigheid van de natuurlijke bronnen is niet in overeenstemming te brengen met
een systeem dat eist dat er altijd groei is .
Daarna kon
de Verenigde Staten de doodsstrijd van het systeem alleen verlengen door de rest
van de wereld te plunderen. In eerste instantie waren dat de derde-wereld
landen. Toen beroofde men potentiële concurrenten. Daarna bondgenoten en zelfs
goede vrienden. Dergelijke plundering kon
alleen blijven duren zolang de Verenigde Staten de onbetwiste alleenheerser in
de wereld bleef.
Dus toen
Rusland haar recht opeiste om onafhankelijke politieke beslissingen te nemen –
beslissingen, niet van globaal maar van regionaal
belang - werd een botsing met de Verenigde Staten onvermijdelijk. Deze botsing
kan niet eindigen in vrede, ze kan niet eindigen in een compromis.
Voor de
Verenigde Staten zou een compromis met Rusland betekenen dat ze vrijwillig
afstand doet van haar hegemonie, en dat leidt
tot een snelle, systemische catastrofe - niet alleen een politieke en
economische crisis, maar ook een verlamming van staatsinstellingen en het
onvermogen van de overheid om te functioneren. Met andere woorden, de
onvermijdelijke desintegratie.
Maar als de
Verenigde Staten wint, dan is het Rusland dat de systemische catastrofe [ineenstorting]
zal ervaren. Na een bepaald soort van "rebellie" zal Ruslands
heersende klasse worden gestraft door hun geld en goederen af te nemen en ze op
te sluiten in de gevangenis. De staat zal worden gefragmenteerd, redelijk grote
gebieden zullen worden geannexeerd door andere landen, en de militaire macht van
het land zal worden vernietigd.
Dus de
oorlog zal duren totdat één kant wint. Elke eventuele tussentijdse overeenkomst
moet alleen worden beschouwd als een tijdelijke wapenstilstand - een nodig
respijt om zich te hergroeperen, om nieuwe middelen te mobiliseren en nieuwe bondgenoten
te vinden (en die leeg te zuigen).
Om het
volledige beeld van de situatie te schetsen hoeven we alleen nog de positie van
Rusland te beschouwen.
Het is
essentieel om te begrijpen wat de Russische leiders willen bereiken, in het
bijzonder de president, Vladimir Poetin. We hebben het over de belangrijke rol die Poetin
speelt in de organisatie van de Russische machtsstructuur. Dit systeem is niet
autoritair, zoals velen beweren, maar eerder op gezag gebaseerd - wat betekent
dat het niet is gegrondvest op de door
de wet toegekende macht aan de leider, maar op het gezag van de persoon
die aan het hoofd staat en die zijn medewerkers zelf uit koos en die als het
hoofd van deze groep er voor zorgt dat het effectief handelt.
Tijdens
Poetin’s 15 jaar aan de macht heeft hij , ondanks de moeilijke interne en
externe situatie, geprobeerd om de invloed
van de overheid en van de wetgevende macht en zelfs de invloed van de lokale
autoriteiten te maximaliseren. Dit zijn heel logische stappen die het systeem
stabiliteit en continuïteit en compleetheid
zouden moeten gegeven. Omdat geen politicus eeuwig kan regeren is
politieke continuïteit essentieel om politieke stabiliteit te bereiken. Dat is
altijd zo, ongeacht wie er aan de macht komt.
Helaas is
volledige autonomie, namelijk het vermogen om te functioneren zonder toezicht
van de president, niet bereikt. Poetin blijft de belangrijkste component van
het systeem, omdat de mensen hun vertrouwen in hem persoonlijk stellen. Ze hebben veel minder vertrouwen in het
systeem, zoals dat wordt belichaamd door autoriteiten en overheids instanties.
Zo worden
Putin’s meningen en politieke plannen de
doorslaggevende factor op terreinen als het buitenlands beleid van Rusland. De
zinsnede "zonder Poetin is er geen Rusland" is een overdrijving, maar de uitdrukking "wat Poetin wil, dat
wil Rusland ook" weerspiegelt de situatie vrij nauwkeurig naar mijn
mening.
Laten we om
te beginnen vast stellen dat de man die 15 jaar lang Rusland zorgvuldig heeft geleid
naar zijn wederopstanding, dit deed in een klimaat van Amerikaanse hegemonie in
de wereldpolitiek, wat dan weer gepaard ging met aanzienlijke mogelijkheden
voor Washington om de interne politiek van Rusland te beïnvloeden. Het moet wel
zo zijn dat Putin zijn tegenstander doorziet, en dat hij de ware toedracht van
de strijd begrijpt. Anders zou hij het niet
zo lang hebben volgehouden.
Aanvankelijk
ging Rusland nauwelijks tegen Amerika in. Rusland’s oppositie werd nauwelijks
opgemerkt. Maar langzamerhand begon
Rusland zich ( bewust) steeds meer te verzetten tegen Amerika. Zo heeft Rusland
bijvoorbeeld helemaal niet gereageerd op
de eerste poging tot een kleurenrevolutie in de Oekraïne in 2000-2002 (het
geval Gongadze (3), het cassette
Schandaal (4) en het protest ‘Oekraïne
zonder Koetsjma’ (5).
Rusland verklaarde
zich tegen de staatsgrepen die plaatsvonden van november 2003 tot januari 2004
in Georgië en van november 2004 tot januari 2005 in de Oekraïne, maar Rusland kwam daar niet actief
tussenbeiden.
In 2008 gebruikte Rusland zijn troepen in Ossetië en
Abchazië, tègen Georgië, dat een bondgenoot van de VS is. In 2012, in Syrië, toonde de Russische vloot aan bereid te zijn
de Verenigde Staten en hun NAVO-bondgenoten te confronteren .
In 2013
begon Rusland met economische maatregelen tegen Victor Janoekovitsj’s regime te
nemen, maatregelen die mee hielpen om hem te doen inzien hoe schadelijk het ondertekenen
van een Associatie Overeenkomst met de EU zou zijn.
Moskou was
niet in staat om de Oekraïne voor de staatsgreep te behoeden vanwege de
laagheid, lafheid, en de domheid van de Oekraïense leiders - niet alleen
Janoekovitsj maar allemaal zonder uitzondering.
Na de
gewapende coup in Kiev in februari 2014 ging Rusland een openlijke confrontatie
met Washington aan. Vóór die tijd werden conflicten afgewisseld met een weer
opleven van de onderlinge verstandhouding, maar vanaf het begin van 2014 verslechterden de
betrekkingen tussen Rusland en de Verenigde Staten snel en bereikten vrijwel
onmiddellijk het punt waar in vroeger tijden , toen er nog geen kernwapens
waren, automatisch de oorlog zou zijn verklaard.
Dus altijd
ging Poetin de confrontatie met de VS aan in de mate dat Rusland het zich –
gezien haar eigen kracht -- kon
permitteren.
Als Rusland
nu zonder enige reserve de confrontatie kiest, dan wil dat dus zeggen dat Putin
van mening is dat Rusland de strijd kan winnen. De veelomvattende ‘oorlog’ van
sancties, van bluf en poker, de informatie-oorlog, de economische oorlog en de
burgeroorlog in de Oekraïne.
Dit is
de eerste belangrijke conclusie over wat Poetin wil en wat hij verwacht. Hij verwacht om te winnen. En
gezien het feit dat hij een zorgvuldige werkwijze heeft en altijd ernaar streeft
om eventuele verrassingen te anticiperen,
kunt U er zeker van zijn dat toen de Russiche leiders de beslissing namen
om niet buigen voor de druk van de Verenigde Staten maar om te reageren, dat ze
toen heel zeker waren dat ze de strijd konden winnen.
Ik wil er
graag op wijzen dat de beslissing om een conflict met Washington aan te gaan
niet werd genomen in 2014, noch in 2013. De oorlog van 8 augustus 2008 [tegen
Georgië], was een uitdaging die de Verenigde Staten niet ongestraft konden laten.
Daarna kwam er bij elke verdere fase van de confrontatie steeds meer op het
spel te staan. Vanaf 2008 tot 2010 is de macht van de Verenigde Staten - niet
alleen haar militaire of economische macht -
gedaald, terwijl Rusland’s macht aanzienlijk is verbeterd. Dus het belangrijkste doel [voor Rusland] was om haar
verzet tegen de VS zo onopvallend mogelijk te houden. Met andere woorden, een
open confrontatie waarin men alle pretenties van vriendschappelijkheid laat
vallen en iedereen begrijpt dat er een oorlog gaande is moest men zo lang
mogelijk uit stellen. Maar het zou nog beter zijn geweest als oorlog helemaal
vermeden kon worden.
Met elk
jaar dat voorbij ging, werden de
Verenigde Staten zwakker en Rusland sterker. Dit was een natuurlijk proces en
niet te stoppen, en we konden met een hoge mate van zekerheid voorspellen dat –
als er geen oorlog zou plaatsvinden - rond
2020-2025 de periode van de Amerikaanse hegemonie zou zijn afgelopen, en de
Verenigde Staten zouden zich dan beter bezig houden met de vraag hoe ze haar
aftakeling konden voorkomen, dan zich zorgen te maken over hoe ze de wereld moeten
regeren.
Nu is
Poetin’s tweede streven duidelijk: de Vrede of de schijn van vrede zo lang
mogelijk behouden.
Vrede is voordelig voor Rusland omdat het in omstandigheden van vrede hetzelfde
politieke resultaat kan bereiken, zonder enorme kosten en in een veel betere
geopolitieke situatie. Dat is de reden waarom Rusland voortdurend de olijftak aan biedt.
Zoals de
junta in Kiev zal instorten als het vrede zou worden in Donbass, zo zijn in
omstandigheden van wereldvrede het
militair-industrieel complex en het mondiale financiële systeem dat door de
Verenigde Staten is gecreëerd, gedoemd tot
zelfvernietiging. Zo bezien wordt de (geprefereerde) werkwijze van Rusland treffend beschreven in Sun Tzu's zegswijze "De grootste
overwinning is die waarvoor geen strijd nodig is."
Het is duidelijk dat
Washington niet wordt gerund door idioten, wat er ook gezegd wordt in Russische talkshows of
geschreven op blogs. De VS begrijpen goed in welke situatie ze zich bevinden.
Bovendien begrijpen ze ook dat Rusland niet van plan plan is om hen te
vernietigen en dat het echt bereid is om samen te werken als een gelijke. En toch is,
vanwege de politieke en sociaal-economische situatie in de Verenigde Staten,
een dergelijke samenwerking voor hen onaanvaardbaar.
Het is waarschijnlijk dat
de VS economisch in stort en dat er
grote sociale onrust komt vóórdat Washington de tijd heeft om de nodige hervormingen
door te voeren, zelfs als ze bij die hervormingen gesteund wordt door Moskou en Beijing.
Zeker
als we bedenken dat de EU in diezelfde periode zal moeten worden hervormd.
Bovendien is de politieke elite die de afgelopen 25 jaar in de Verenigde
Staten is ontstaan gewend geraakt aan hun status als De Eigenaren van de Wereld. Zij begrijpen echt niet dat iemand zich tegen hen durft te verzetten.
Voor de heersende elite
van de Verenigde Staten (niet de zaken-elite maar de overheidsbureaucratie) is
het onverdraaglijk om te moeten veranderen van een land dat beslist over het
lot van inferieure volkeren naar een situatie waarin men op basis van gelijkheid
moet onderhandelen met die volkeren. Het
is waarschijnlijk vergelijkbaar met het aanbieden aan Gladstone of Disraeli van
de post van minister-president van het Zulu Koninkrijk onder Cetshwayo. En dus ziet de VS een oorlog als ‘van
vitaal belang’. Dit in tegenstelling tot Rusland, dat baat heeft bij vrede om
zich verder te kunnen ontwikkelen.
In principe is elke
oorlog een strijd om grondstoffen en middelen.
De winnaar is altijd degene
die meer middelen heeft en uiteindelijk meer troepen op de been kan brengen en
meer tanks, schepen en vliegtuigen kan bouwen. Maar soms kan degene die
strategisch in het nadeel is de situatie omkeren door een tactische overwinning
op het slagveld. Voorbeelden hiervan zijn o.a. de oorlogen van Alexander de
Grote en Frederik de Grote, evenals Hitlers campagne van 1939-1940.
Kernmachten
kunnen niet rechtstreeks met elkaar in gevecht gaan.
Daarom zijn
hun hulpbronnen van het allergrootste
belang. Dat is precies de reden waarom Rusland en de Verenigde Staten in het
afgelopen jaar een wanhopige strijd om bondgenoten voerden. Rusland heeft deze
wedstrijd gewonnen. De Verenigde Staten kunnen alleen de EU, Canada, Australië
en Japan als bondgenoten beschouwen, en niet altijd als onvoorwaardelijke
bondgenoot. Maar Rusland is erin
geslaagd om steun te mobiliseren van de BRICS-landen, om een stevige positie
in Latijns-Amerika te krijgen, en begint in Azië en Noord-Afrika de rol van de Verenigde Staten over te nemen.
Het is natuurlijk een
beetje natte-vinger werk, maar als we kijken naar de resultaten van de stemmen
bij de VN en er van uit gaan dat een gebrek aan officiële steun voor de Verenigde
Staten betekent dat men een afwijkende mening heeft en dus in feite Rusland
steunt, dan blijkt dat de landen die aan de kant van Rusland staan samen
ongeveer 60% van het BBP van de wereld controleren, dat ze meer dan twee-derde
van de wereldbevolking uit maken, en meer dan driekwart van het aard-oppervlak.
Dus kun je zeggen dat Rusland in staat was om meer middelen en grondstoffen aan
zich te binden.
De
Verenigde Staten hadden hier de keuze uit twee tactische mogelijkheden.
De
eerste leek veelbelovend en werd toegepast in de eerste dagen van de Oekraïense
crisis.
Het was een
poging om Rusland dwingen om te laten kiezen tussen een slechte situatie en een nòg
slechtere.
-Rusland zou worden gedwongen om een nazi-staat te aanvaarden aan
zijn grenzen en daarmee een dramatisch verlies van internationale autoriteit en reputatie accepteren en Rusland zou het vertrouwen en de steun van zijn
bondgenoten verliezen, en het land zou al snel belaagd worden – zowel intern als
extern- door pro-VS krachten.
Rusland zou geen kans maken om dat
als soeverein land te overleven.
-Òf Rusland
kon zijn leger de Oekraïne in sturen, de junta verdrijven vóór die zich stevig
had genesteld en de legitieme regering
van Janoekovitsj herstellen. Dat zou
echter een beschuldiging van agressie tegen een onafhankelijke staat hebben
opgeleverd, en van de onderdrukking van een volksrevolutie. Een dergelijke
situatie zou hebben geleid tot een hoge mate van afkeuring van de kant van de
Oekraïners en de noodzaak om voortdurend een aanzienlijke militaire, politieke,
economische en diplomatieke inspanningen te leveren om een
marionettenregering in Kiev te houden, omdat er onder zulke omstandigheden geen
andere regering mogelijk zou zijn.
Rusland
vermeed dat dilemma. Er was geen directe invasie. Het is Donbass dat vecht met
Kiev. Het zijn de Amerikanen die schaarse middelen moeten besteden aan de
marionettenregering in Kiev, een regering zonder toekomst, terwijl Rusland aan
de zijlijn kan blijven en vredesvoorstellen kan doen.
Dus nu past
de Verenigde Staten een plan B toe. Dat is zo oud als de wereld: Dat wat je niet
kan behouden en door de vijand zal worden ingenomen, moet zo veel mogelijk
worden kapot gemaakt, zodat de overwinning voor de vijand duurder is dan een
nederlaag, omdat al haar middelen moeten worden gebruikt om het vernietigde
grondgebied weer op te bouwen. De Verenigde Staten hebben daarom besloten om de
Oekraïne niet meer te helpen behalve dan met met politieke retoriek, terwijl
het Kiev aanmoedigt om een burgeroorlog in het hele land te voeren.
De
Oekraïene moet branden, niet alleen in Donetsk en Lugansk, maar ook in Kiev en
Lvov. De taak is simpel: vernietig de sociale infrastructuur zo veel mogelijk
en breng de bevolking aan de rand van de afgrond. Dan zal de bevolking van de
Oekraïne bestaan uit miljoenen hongerende, wanhopige en zwaar bewapende
mensen die elkaar voor voedsel zullen doden. De enige manier om dit bloedbad te
stoppen zou een massale internationale militaire interventie zijn in de
Oekraïne (de militie op zichzelf zal dit niet kunnen) en massale injecties van
fondsen om de bevolking te voeden en om de economie te reconstrueren tot de
Oekraïne weer kan beginnen om zichzelf te voeden.
Het is duidelijk dat al
deze kosten voor Rusland’s rekening zouden
komen. Poetin heeft gelijk als hij zegt dat niet alleen de staatsbegroting, maar alle
bronnen van hulp, met inbegrip van het leger, in dit geval overbelast zullen
worden en wellicht ontoereikend zullen zijn. Daarom is het doel om de Oekraïne niet te laten ontploffen voordat de militie de situatie onder
controle kan brengen. Het is cruciaal om het aantal slachtoffers en de vernietiging
te minimaliseren en om zoveel als mogelijk van de economie en de infrastructuur
van de grote steden te redden, zodat de bevolking op een of andere manier
overleeft en dan zullen de Oekraïners zelf met de nazi-misdadigers in het reine
komen.
Als het zo
ver is zal de EU als een bondgenoot van Poetin gaan optreden.
Omdat de
Verenigde Staten altijd hebben geprobeerd om Europa te laten opdraaien voor de
kosten van de strijd met Rusland [de invoer-boycot treft Europa, niet Amerika]
bereikt het reeds verzwakte Europa het punt van uitputting en zal de EU moeten
kiezen voor het oplossen van haar eigen, reeds lang voortwoekerende problemen.
Als Europa
nu aan haar oostgrens een volledig verwoest Oekraïne krijgt, van waar miljoenen
gewapende mensen zullen vluchten - niet alleen naar Rusland maar ook naar de EU
- met medeneming van leuke hobby's zoals
drugshandel, wapensmokkelarij, en terrorisme, dan zal de EU dat niet overleven.
Maar Rusland zal er minder last van hebben omdat de Republieken van Novorussia als
buffer zullen fungeren.
Europa kan
niet tegen de Verenigde Staten in gaan, maar het is doodsbang voor een verwoest
Oekraïne. Daarom proberen Hollande en Merkel voor de eerste keer tijdens dit conflict
om de Amerikaanse eisen te saboteren
(door wel met sancties in te stemmen, maar daarin niet te ver te gaan) maar ondernemen ook op beperkte schaal actie (los
van de VS) met als doel om een compromis
te bereiken in de Oekraïne -- misschien
geen vrede, maar wel op zijn minst een
wapenstilstand.
Als de
Oekraïne in brand schiet, zal het snel verbranden. En als de EU tot een
onbetrouwbare partner is geworden die misschien bereid is om naar het kamp van
Rusland over te stappen, of op zijn minst bereid is om een neutrale positie in
te nemen, dan zou Washington zich verplicht kunnen zien - trouw blijvend aan
haar strategie -- om ook Europa in brand te steken.
Het is
duidelijk dat een reeks van burgeroorlogen en oorlogen tussen landen op een
continent vol met allerlei wapens, waar meer dan een half miljard mensen leven,
veel erger is dan een burgeroorlog in de Oekraïne. De Atlantische Oceaan
scheidt de Verenigde Staten van Europa. Zelfs Groot-Brittannië zou kunnen
hopen er zonder kleerscheuren vanaf te
komen, aan de overkant van het Kanaal. Maar Rusland en de EU delen een zeer
lange grens.
Een grote
vuurzee die zich uitstrekt van de Atlantische Oceaan naar de Karpaten [van
Polen tot Roemenië] is helemaal niet in het belang van Rusland wanneer het
grondgebied van de Karpaten tot de Dnjepr [ de Zuidelijke Oekraïne] nog steeds smeulende is.
Daarom is
Poetin’s andere doelstelling, voor zover mogelijk, om de meest negatieve
effecten van een brand in de Oekraïne en een vuurzee in Europa te voorkomen.
Omdat het
onmogelijk is om zoiets volledig te voorkomen ( als de Verenigde Staten de
brand wil aansteken, dan doet ze dat ), is het nodig om snel te kunnen blussen om
te redden wat het meest waardevol is.
Dus, om de wettige
belangen van Rusland te beschermen beschouwt Poetin vrede als een vitaal
belang, want het is Vrede die het mogelijk zal maken het doel [de veiligheid en
het overleven van Rusland] met een maximaal resultaat tegen minimale kosten, te
bereiken. Maar omdat Vrede niet langer haalbaar is, en de wapenstilstanden steeds
theoretischer en breekbaarder worden, moet Poetin de oorlog zo snel mogelijk
beëindigen.
Maar ik wil wel
benadrukken dat als er een jaar geleden een compromis had kunnen worden
bereikt, op de meest gunstige
voorwaarden voor het Westen – wat nu niet meer mogelijk is, en de kansen worden
steeds kleiner -- dat Rusland dan nog
steeds haar doelstellingen had kunnen bereiken, maar dan wel later, wat slechts
een kleine concessie zou zijn geweest.
Ogenschijnlijk
blijft de situatie hetzelfde. Vrede, wat de voorwaarden ook zouden zijn, blijft nog steeds in het voordeel van Rusland.
Maar er is één ding veranderd: de
publieke opinie. En die is van groot belang.
De Russische
samenleving verlangt naar een overwinning en naar vergelding. Zoals ik reeds
heb opgemerkt, is de Russische macht gebaseerd op gezag, op geloof in de
leider, en niet op de formele positie
als leider; Daarom telt de publieke opinie in Rusland flink mee, anders dan in de
"traditionele democratieën."
Poetin kan
zijn rol als spil van het systeem alleen volhouden zolang hij de steun van de
meerderheid van de bevolking heeft. Als hij deze steun verliest zal het systeem
zijn stabiliteit verliezen, omdat er nog geen mensen van Putin’s statuur zijn
opgestaan [tot nu toe] in de politieke elite van Rusland. Maar macht [Putin] kan
zijn gezag slechts handhaven zolang het er in slaagt de wensen van de massa van het volk te
representeren. Dus de nederlaag van het Nazisme in de Oekraïne, ook al is het een
diplomatieke nederlaag, die moet duidelijk en onbetwistbaar zijn . Alleen onder
dergelijke omstandigheden is een Russisch compromis mogelijk.
Dus,
ongeacht Poetin’s wensen [=vrede] en ongeacht
de belangen van Rusland [=vrede], gezien de algehele balans van de macht [de volkswoede
in Rusland bepaalt de speelruimte van een president], evenals prioriteiten en
mogelijkheden van de protagonisten [voor Amerika is oorlog de enige kans op overleven], zal
de oorlog die vorig jaar had moeten worden beëindigd binnen de grenzen van de
Oekraïne vrijwel zeker overslaan naar
Europa.
Men kan
alleen maar raden wie succesvoller zal zijn - de Amerikanen die het vuurtje op
stoken of de Russen met hun brandblusser?
Maar één
ding is absoluut duidelijk: de vredesinitiatieven van de Russische leiders
zullen niet worden beperkt omdat ze geen vrede willen, maar omdat ze gedwongen
worden door hun achterban. Het is zinloos om tegen de wil van het volk in te
gaan. Of tegen de loop van de geschiedenis. Maar als de wil van het volk en de loop van de geschiedenis samenvallen, dan
is het enige dat een verstandig politicus kan doen is dit alles te begrijpen en
te steunen met alle middelen.
De
hierboven beschreven omstandigheden maken het zeer onwaarschijnlijk dat de
voorstanders van een onafhankelijke staat Novorussia hun wensen vervuld zien worden.
Gezien de omvang van de vernietigende strijd die nog gaat komen is het niet
moeilijk om het lot van de Oekraïne te voorspellen en er zal veel schade worden
aangericht.
Het is niet
meer dan logisch dat het Russische volk zich af vraagt: als er Russen in Novorussia wonen die we gered
hebben van de nazi's, waarom moeten ze dan in een aparte staat te leven? Als ze
in een aparte staat willen leven, waarom moet Rusland dan de wederopbouw van
hun steden en fabrieken betalen? Op deze vragen is er maar één redelijk
antwoord: Novorusssia moet een deel van Rusland worden (vooral omdat het genoeg
strijders heeft, hoewel de regerende klasse
problematisch is).
Nou, als
een deel van de Oekraïne lid kan worden van Rusland, waarom dan niet de hele
Oekraïne? Vooral omdat naar alle waarschijnlijkheid tegen de tijd dat deze
kwestie op de agenda staat, de Europese
Unie niet langer als een alternatief voor de Euraziatische Unie zal bestaan (
om bij aan te sluiten).
En dus zal de
beslissing om zich bij Rusland te voegen worden genomen door een Oekraïne dat
uit een federatie bestaat, en niet door een entiteit zonder een duidelijk
statuut. Ik denk dat het te vroeg is om de politieke kaart opnieuw te tekenen. Waarschijnlijk
zal het conflict in de Oekraïne tegen het einde van het jaar 2015 worden
afgerond. Maar als de Verenigde Staten erin slagen om het conflict naar de EU
uit te breiden (en dat zullen ze proberen), zal de uiteindelijke oplossing van de
kwestie (en de toekomst van de Oekraïne als land) op zijn minst een paar jaar
en misschien wel langer duren.
In elk
mogelijk scenario hebben we baat bij vrede.
Zolang het
vrede blijft zal Rusland sterker worden, omdat nieuwe bondgenoten (ex-partners van de
Verenigde Staten) over stappen naar haar kant, en omdat Washington steeds meer gemarginaliseerd zal
raken, en dan zal een territoriale herstructurering [Ishchenko bedoelt het
aansluiten van de Oekraïne bij Rusland] veel eenvoudiger en tevens minder ingrijpend
worden, vooral voor de mensen die daar wonen.
Opmerkingen:
1 De straat
in Moskou waar het hoofdkwartier van de presidentiële administratie van Rusland
ligt.
2 Het plein
in Moskou waar het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken is gevestigd.
3 Georgiy
Gongadze was een in Georgië geboren Oekraïense journalist en regisseur, die
werd ontvoerd en vermoord in 2000.
4 Het
Cassette schandaal brak ui in 2000 met de release van geluidsbanden waarop
Leonid Koetsjma naar verluidt sprak over de noodzaak om Gongadze het zwijgen op
te leggen omdat hij schreef over corruptie op hoog niveau.
5 Als
gevolg van het Cassette Schandaal vond een massaal anti-Koetsjma protest plaats
in de Oekraïne in 2000-2001.
